# บทที่ 97 สนามรบสร้างจากคนตัวเล็กตัวน้อย
ปลายเดือนสี่ ทุ่งกว้างเหลียวตงในที่สุดก็มีกลิ่นอายของคน
ทอดสายตาออกไป ภูเขาสูงตระหง่านไกลตา ทุ่งหญ้าเขียวขจีใกล้เท้า ผืนนาอันอุดมเบื้องหน้าร้อยเรียงเป็นทิวทัศน์งดงาม
เพียงแต่หันหลังกลับไม่ได้ เมื่อหันกลับไปก็เห็นกองทัพมหึมาดั่งกระแสคลื่น เคลื่อนพลอย่างเชื่องช้าพร้อมไอสังหาร
สีดำอันเป็นสีหลักตัดกับสีเขียวมรกตอย่างไม่เข้ากัน
ข้ามยอดเขาลูกแล้วลูกเล่า กองกำลังของอวี๋ลิ่งตั้งค่ายในที่ซึ่งเรียกว่าเจี่ยป่าน ริมแม่น้ำหุนเหอ ตามลำน้ำไปทางตะวันตกถึงฝู่ซุ่น ไปทางตะวันออกถึงด่านฝู่ซุ่น
"ข้างหน้าก็ด่านฝู่ซุ่นแล้ว!"
"อื้ม!"
ออกจากด่านฝู่ซุ่นเดินต่อไปก็ถึงซาเอ่อร์หู่ ติดกับซาเอ่อร์หู่ก็คือเขาเจี้ยฟ่าน
ไม่ต้องกลัวหลงทาง เดินตามแม่น้ำหุนเหอไปเรื่อยๆ ก็พอ!
"หัวหน้าหน่วยรวมพล พวกเราเคลียร์อีกรอบ!"
เขาเจี้ยฟ่านมีป้อมปราการป้องกันของพวกเจี้ยนหนู ที่นี่คือจุดคับขันที่คุมทางบรรจบของแม่น้ำหุนเหอและแม่น้ำซูจื่อ อีกทั้งยังเป็นปราการด่านสุดท้ายที่นำไปสู่เมืองหลวงเฮ่อถูอาล่า
ปีนั้นตู้ซงก็พ่ายแพ้ที่นี่
ตู้ซงนำทหารเบาข้ามแม่น้ำหุนเหอด้วยตัวเอง บุกโจมตีพวกเจี้ยนหนูบนเขาเจี้ยฟ่านอย่างหนักหน่วง แต่ปืนใหญ่และเสบียงกลับติดอยู่ฝั่งตรงข้าม
เพราะการวางแผนผิดพลาด ถูกไอ้พวกทาสตีตลบหลัง ตัดหัวท้ายจากกัน พ่ายแพ้ย่อยยับโดยตรง
"ภูมิประเทศช่างอันตรายอย่างยิ่ง ข้าเสนอให้ใช้ไฟ!"
"เขาเจี้ยฟ่านมีภูเขาล้อมสามด้าน เหลียวตงก็อุดมไปด้วยสนน้ำมัน ถึงแม้ต้นไม้รอบแนวป้องกันจะถูกตัดโล่งเตียน ทว่าใบสนแห้งกลับทับถมเป็นชั้นหนา!"
"วิเศษ วิเศษ วิเศษ!"
การตัดไม้เป็นงานหนัก ด้วยความที่เหลียวตงพัฒนาล่าช้า ต้นไม้ใหญ่จึงมากมาย ต้นไม้ต้นหนึ่งต้องใช้ชายฉกรรจ์สักสี่ห้าคนช่วยกันโค่น
ดังนั้น การป้องกันขั้นเด็ดขาดจึงยากยิ่ง
"ความคิดดี แต่ว่าแม่น้ำหุนเหอข้ามยาก พวกพรานล่าหมูป่าเฝ้าตรวจตราแม่น้ำอย่างแน่นหนา พอทหารหน่วยใหญ่ปรากฏตัว พวกมันก็จะรู้ทันที"
"ให้คนที่ว่ายน้ำเป็นแอบข้ามไป?"
เชี่ยวจุ่ยและเซียวอู่ลุกขึ้นยืนอย่างมิได้นัดหมาย ทั้งคู่เชี่ยวชาญในน้ำ แถมยังขั้นร้ายกาจ
ทั้งสองยังชอบเล่นเผ่าป่า อย่างกับเด็กๆ