# บทที่ 81 ฝันร้ายที่ยังคงดำเนินต่อไป
"ท่านหลงหู่เจียงจวินผู้ทรงเกียรติ รักษาเนื้อรักษาตัวด้วย!"
นู่เอ่อร์มองอวี๋ลิ่งพลางส่งเสียงฮึ่มฮั่มในลำคอ แล้วกล่าวอย่างเย็นชาว่า "อวี๋ลิ่ง ข้ายังมีลูกชาย ต้าจินก็ยังอยู่!"
อวี๋ลิ่งหัวเราะเบาๆ
"นั่นเป็นเรื่องในภายหลัง ตอนนี้ข้าขอเชิญหลงหู่เจียงจวินมาดูการฆ่าหมูด้วยกัน!"
"แกสมควรตาย แกสมควรตายนัก!"
"ข้าบอกแล้ว ข้าจะขอยืมศีรษะพวกเจ้า มาก่อเป็นจิงกวนลูกใหญ่อีกลูก นี่เป็นลูกที่สองแล้ว!"
อวี๋ลิ่งจิกเปียน้อยๆ ของนู่เอ่อร์ขึ้นมา ยกมือชี้ไปด้านข้าง
"มา เริ่มจากไอ้หมูป่าเฒ่าตัวนี่ก่อน!"
ต๋าจู๋หู หนึ่งในสิบหกขุนนางผู้สถาปนาต้าจิน กลายเป็นคนแรกที่ต้องตาย
เหวินเหล่าลิ่วจะฝึกวิชาฝีมือบนร่างของเขา วันนี้เขาจะเริ่มเรียนรู้วิชายอดฝีมือการเฉือนเป็นพันริ้วหมื่นแผล
มีดเล่มแรกจ้วงลงไป เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดทำให้จิตใจคนสั่นสะท้าน
อาทิตย์อัสดง แสงตะวันยามเย็นทาบทา ผู้คนที่ยืนอยู่ในสนามรบเริ่มเปล่งเสียงโห่ร้อง
ศึกใหญ่ครั้งนี้ปิดม่านลงแล้วในชั่วขณะนี้ วินาทีนี้คู่ควรแก่การเปล่งเสียงโห่ร้อง คู่ควรแก่การตะโกนอย่างบ้าคลั่ง
นี่มันผลงานการจับกุมอ๋องนะ!
เป็นผลงานการจับกุมอ๋องที่ทุกคนเป็นเจ้าของร่วมกัน เป็นผลงานยอดเยี่ยมไร้เทียมทานที่เมื่อตายแล้วสามารถสลักลงบนแผ่นศิลาแล้วถ่ายทอดไปถึงรุ่นหลังได้
อวี๋ลิ่งมองต้าซู่ที่ร่างกายมอมแมมและเย็นยะเยือกจนหัวเราะไม่ออก
ดังนั้น อวี๋ลิ่งจึงเชื้อเชิญนู่เอ่อร์ให้มารับชมการสิ้นสุดของมหกรรมครั้งนี้ด้วยกัน!
ริมแม่น้ำที่กลายเป็นน้ำแข็ง ผู้คนกลุ่มใหญ่คุกเข่าเรียงรายเป็นแถวอย่างแน่นขนัด!
ชุนเกอที่เตรียมจะใช้ศพกองให้เป็นภูเขาตื่นเต้นดีใจเป็นอย่างยิ่ง
ผู้ที่คลั่งไคล้ยิ่งกว่าเขาคือสามคน เฉินม่อเกา ซูหวายจิ่น และอู๋ม่อหยาง สามคนมองไปยังผู้คนที่กำลังจะตายกลุ่มนี้ด้วยความเคารพอย่างแทบจะนับถือพระเจ้า!
ประหนึ่งกำลังมองภูเขาทองคำ
"จำข้าได้ไหม ข้าคือไอ้หัวล้านนั่นไง!"
"นึกไม่ออกหรือ ย่านโคมเขียวในเมืองหลวงอะไรนั่นของพวกเจ้า ที่ข้าเป็นคนรินน้ำชาให้ ใช่แล้ว อวี้เอ้อร์นั่นยังสบายดีไหม หน้าอกยังใหญ่ไหม หย่อนยานหรือยัง?"
"อ้าว ท่านผู้เฒ่า ไอ้กระจอกเสี่ยวเกาขอคารวะท่าน!"