# บทที่ 86 อาหมิ่น อาหมิ่น
การโปรยเมล็ดถั่วให้กลายเป็นทหารนั้นเป็นเรื่องหลอกลวง เพราะมันเกินจริงเกินไป ไม่สอดคล้องกับความเป็นจริง
เพราะแผ่นดินตะวันตกเฉียงเหนือเวลานี้ จะต้องใช้ถั่วอะไรกันอีกเล่า
แค่ตะโกนสักประโยค ข้างหลังก็จะมีผู้คนจำนวนมหาศาลเดินตามมาเป็นขบวนแล้ว ไม่ต้องใช้ถั่วเลยด้วยซ้ำ
คนที่ให้ถั่วได้ นั่นแหละคือผู้มีพระคุณอย่างแท้จริง
ท่านเฉาทำงานยุ่งทั้งวัน ใช้เงินในตัวหมดไปแล้ว เขาจึงไปหายืมเงินจากเซียวอู่อีกก้อนหนึ่ง
ครั้งนี้เขาฉลาดขึ้นแล้ว ไม่เอาเงินที่ใช้พวกอัญมณี
เขาเอาแต่เงินแตก เงินยิ่งแตกยิ่งดี
หลังจากใช้เงินหมด เขาก็ล้มป่วยลง หัวใจของเขารับผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นจริงไม่ได้
เขาใช้เงินไปแค่ไม่กี่ตำลึง แต่กลับกลายเป็นคุณชายของคนหลายสิบคน
เวลานี้กลุ่มคนยังคงขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ คนที่เรียกคุณชายก็มากขึ้นทุกที
นี่มันคุณชายจริงๆ ให้เงิน ให้อาหาร และไม่ได้ต้องการสิ่งใดตอบแทน คนแบบนี้ถ้าไม่ตามติดให้แน่น พอปล่อยให้หลุดไปก็จะหายไปเลย
อวี๋ลิ่งให้ท่านเฉาย้ายบ้านแล้ว!
ถ้าไม่ย้ายบ้าน เฉาเชียนหู้จะต้องกลายเป็นเชียนหู้ตัวจริงในเวลาอันสั้นที่สุดเป็นแน่
ราษฎรจำนวนหนึ่งพันครัวเรือนเดินตามเขา ร้องเรียกเขาว่าคุณชาย จ้องมองเขาตาปริบๆ ถามว่ามีอะไรกินหรือไม่
ถ้าสถานการณ์แบบนี้ไม่หยุดยั้งไว้ อีกไม่นาน เฉาอี้จวินก็จะก่อกบฏเช่นกัน
เขาจะถูกกระแสมติมหาชนบีบบังคับให้ทำในสิ่งที่ไม่เต็มใจทำ
ตอนนี้เขาได้รู้คำตอบแล้ว
ที่จริงการรู้คำตอบนี่แหละที่เจ็บปวดที่สุด
เขารู้ว่าอวี๋ลิ่งกำลังช่วยชีวิตคน ช่วยชีวิตคนมากขึ้นเรื่อยๆ
แต่อวี๋ลิ่งก็ได้ชูธงของตัวเองขึ้นมาจริงๆ แล้ว ถ้าพูดตามตรงก็คือก่อกบฏแล้วนั่นเอง แม้แต่การ "ฟังคำสั่งแต่ไม่ฟังคำเรียกตัว" ก็ไม่คิดจะปกปิดอีกต่อไป
ด้านหนึ่งก็รู้ว่าสิ่งนี้ถูกต้อง แต่ความคิดจงรักภักดีต่อฮ่องเต้ในสมองกลับบอกว่าสิ่งนี้ไม่ถูกต้อง
คนตัวเล็กสองคนในสมองตีกัน แต่ผลลัพธ์กลับทำให้เจ้าของร่างล้มป่วยลง
ท่านทูตสวรรค์จากจิงเฉิง ท่านเฉาล้มป่วยแล้ว!
อวี๋ลิ่งกลัวว่าเฒ่าเฉาจะตายจริงๆ ถ้าเขาตาย คนพวกนั้นจะต้องบอกว่าเป็นฝีมือของตนเป็นแน่
แม้แต่เสียงแหบแห้ง ก็จะต้องถูกมองว่าเป็นอวี๋ลิ่งวางยาพิษจนเสียงแหบ