เขาเกลียดนัก เกลียดที่ตนไม่เคยทำอะไรผิด แต่เพียงเพราะไร้รากวิญญาณก็ต้องถูกคนพวกนั้นรังแก ช่างน่าชิงชังนัก...
“ท่านพี่ใหญ่เป็นอะไรไปหรือ?” เสียงนุ่มนิ่มดังขึ้น มือน้อย ๆ อบอุ่นลูบศีรษะของตงฟางโม่ “ฝันร้ายหรือเปล่า?”
“คงจะเป็นเช่นนั้น”
เสียงนุ่มนิ่มแฝงความสงสัย “ฝันว่ามีคนมาแย่งอาหารของตนรึ?”
“เป็นไปได้”
“หรือว่ามีคนทำร้าย?”
“น่าจะใช่”
“ก็น่าสงสารไม่ต่างจากข้าเลย” เสียงนุ่มนิ่มดูจะยินดีเล็กน้อย
อีกเสียงหนึ่งเงียบไปครู่หนึ่ง “เจ้ายินดีหรือ?”
“เพราะเป็นครั้งแรกที่ข้าเจอคนที่โดนรังแกเหมือนกับข้า”
“...เรื่องเช่นนี้มีอะไรน่ายินดี?”
“ย่อมมีสิ ตอนนี้ข้ามีท่านแม่ มีเสี่ยวไป๋ คนอื่นรังแกข้าไม่ได้แล้ว ข้าก็อยากช่วยท่านพี่ใหญ่ผู้นี้บ้าง”
“...”
จิตที่ตึงเครียดของตงฟางโม่ค่อย ๆ ผ่อนคลายลง ท่ามกลางเสียงใสซื่อดั่งเด็กน้อยนั้น เขาผล็อยหลับไปอย่างสนิท ครั้นเมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็เห็นท้องฟ้าสีครามสดใส
บนฟ้ามีเมฆขาวไม่กี่ก้อนลอยละล่อง
ตงฟางโม่นิ่งงันไปชั่วขณะ หืม?
ดูจะไม่เหมือนกับที่ตนคิดไว้
เด็กหญิงผู้นั้นน่าจะเก็บตนกลับบ้าน เหตุใดตนจึงมานอนกลางแจ้งเล่า?
ตงฟางโม่ใช้มือข้างหนึ่งยันพื้นลุกขึ้นนั่ง กวาดตามองรอบทิศ พลันเหลือบเห็นกำแพงสวรรค์สีดำสนิทที่มองไม่เห็นความสูงสุด ไร้ซึ่งจุดสิ้นสุด เขาจึง: ...
“ท่านพี่ใหญ่ ท่านตื่นแล้วหรือ?” เสียงนุ่มนิ่มในความฝันดังขึ้นข้างหู
ตงฟางโม่หันขวับ พบเด็กหญิงในชุดปะชุน มวยผมสองจุกยืนอยู่ข้างตน
“แผลของเจ้ายังเจ็บอยู่หรือไม่?” อาเจาถามเขา
ตงฟางโม่ส่ายหน้า “ยังพอทน ไม่ค่อยปวด”
เพราะก่อนหน้านี้วิ่งหนีมาตลอด อีกทั้งเสียเลือดมาก เสียงของเขาจึงแหบแห้ง
อาเจายื่นน้ำยาหม้อหนึ่งที่ผสมโอสถหุ่ยชุนอ่อน ๆ ให้เขา “ท่านพี่ใหญ่ ดื่มยาเถอะ”
ตงฟางโม่ก้มลงสูดกลิ่นของโอสถหุ่ยชุน เขารับชามที่ทำจากเปลือกหอยน้ำจืดใบนั้น แล้วดื่มน้ำยาจนหมดในรวดเดียว
ทันทีที่น้ำยาผ่านลงคอ ตงฟางโม่รู้สึกว่า ความเจ็บปวดทั่วร่างบรรเทาลงหลายส่วน อาการปวดหน่วงที่ท้องน้อยซึ่งรบกวนตลอดก็สงบลงด้วย
เมื่อน้ำยาหมดหนึ่งชาม สีหน้าของตงฟางโม่เปลี่ยนไป เป็นยาที่ทรงพลังนัก