อาเจาได้ยินหลี่จิงเสวี่ยบอกว่าค้นพบสาเหตุ ดวงตากลมดำขลับจับจ้องนางไม่วางตา “ท่านแม่ ข้าล้มเหลวเพราะเหตุใด?”
หลี่จิงเสวี่ยเงียบไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า “คงเป็นเพราะออกจากหมู่บ้านเทียนปี้”
อาเจา: หา?
นางเต็มไปด้วยความงุนงง หมายความว่าอย่างไร นางไม่เข้าใจ
คำพูดของหลี่จิงเสวี่ยทำให้เสี่ยวไป๋ที่คิดเท่าไรก็ไม่เคยเข้าใจกระจ่างขึ้น
มันรู้สาเหตุที่แท้จริงแล้ว จึงสบถเสียงเบา “แม่ง”
สายตาของหลี่จิงเสวี่ยตกลงบนตัวมัน เสี่ยวไป๋ไม่รู้สาเหตุ นางยิ้มพลางกล่าวกับมัน “เสี่ยวไป๋ อย่าสบถต่อหน้าอาเจา มันจะสอนนางไปในทางไม่ดี”
เสี่ยวไป๋: “….”
มันพยายามแก้ตัวสองสามคำ แต่พอเห็นดวงตาโตขาวดำชัดเจนของอาเจาที่อยู่ข้างๆ ก็ทำได้เพียงขอโทษอย่างขัดเขิน “ข้าไม่ได้ตั้งใจ ครั้งหน้าจะไม่ทำอีก”
คราวหน้ามันจะสบถลับหลังเด็กน้อย
หลี่จิงเสวี่ยยิ้มจนตางุ้ม ลูบหัวมัน เสี่ยวไป๋ซบศีรษะลงบนฝ่ามือนาง แต่ปากกลับรังเกียจอย่างที่สุด “ข้าบอกแล้ว อย่ามาจับหัวข้าเรื่อยเปื่อย ตรงนี้ ตรงนี้ ออกแรงอีก”
เสี่ยวไป๋หมอบลงทั้งตัว ดื่มด่ำกับการลูบไล้ของหลี่จิงเสวี่ย นี่ทำให้นางทั้งจนใจทั้งขำ
อาเจาเป็นกังวลเรื่องที่ตนหลอมโอสถล้มเหลวมากกว่า นางโอบแขนทั้งสองข้างของหลี่จิงเสวี่ยเขย่าเบาๆ อ้อนวอนว่า “ท่านแม่ เสี่ยวไป๋ พวกท่านรีบบอกข้าเถิด เหตุใดข้าหลอมโอสถจึงล้มเหลว?”
หลี่จิงเสวี่ย: “สาเหตุก็คือออกจากหมู่บ้านเทียนปี้”