หมิงเจ๋อตอบตามสัญชาตญาณ “ไม่ใช่”
ดวงตาสุกใสของอาเจาหม่นลงในพริบตา “อ้อ”
นางห่อเหี่ยวอยู่เพียงไม่กี่ลมหายใจก็รวบรวมกำลังขึ้นมาใหม่ นางพูดกับหมิงเจ๋อและอีกฝ่าย “เช่นนั้นรบกวนหลีกทางให้ข้าหน่อย ข้าจะตั้งแผงขายของ”
หมิงเจ๋อหลีกไปด้านข้าง ศิษย์พี่ของเขาไม่ได้ขยับ หมิงเจ๋อเอ่ยเรียกเสียงเบา “ศิษย์พี่ เชิญหลีกทาง”
เว่ยป้านเซี่ยก้มหน้ามองอาเจาไม่เคลื่อนไหว
ในใจหมิงเจ๋อกระวนกระวาย กล่าวกับศิษย์พี่ด้วยเสียงต่ำอีกครั้ง “ท่านอย่าทำหน้านิ่วคิ้วขมวด ระวังจะทำให้เด็กตกใจร้องไห้”
ศิษย์พี่ของเขาเป็นคนดี แต่ทว่าใบหน้าค่อนข้างดุร้าย มักจะทำให้เด็กเล็กตกใจร้องจ้าอยู่บ่อยครั้ง ทุกครั้งที่มีศิษย์ใหม่เข้ามา เมื่อพบศิษย์พี่จะต้องถูกเขาทำให้ร้องไห้โฮทุกครั้ง
เจ้าของแผงข้างๆ ที่มีน้ำใจ เมื่อเห็นอาเจารูปร่างเล็กกระจิดริด แล้วมองเว่ยป้านเซี่ยสูงใหญ่กำยำหน้าตาดุร้าย ก็คิดว่าฝ่ายหลังใช้เพียงหมัดเดียวก็สามารถกระแทกอาเจาให้กระเด็นออกไปได้ อดเป็นห่วงนางไม่ได้
อาเจาแหงนหน้ามองเว่ยป้านเซี่ย “ท่านลุง เชิญหลีกทางให้หน่อย ท่านตัวใหญ่เกินไป บังแผงขายของข้าหมดแล้ว”
เว่ยป้านเซี่ยจ้องมองนางครู่หนึ่ง เอ่ยปากถาม “เจ้าจะขายโอสถกี่เม็ด ข้าซื้อทั้งหมด”
“จริงหรือ” ดวงตาของอาเจาสว่างวาบขึ้นในทันที
เว่ยป้านเซี่ยผงกศีรษะ “จริง แต่เจ้าต้องตอบคำถามข้าสักสองสามข้อ”
อาเจาเอียงศีรษะคิดเล็กน้อยแล้วถาม “ถ้าเป็นปัญหาที่ข้าไม่อยากตอบ ข้าจะไม่ตอบได้หรือไม่”
เว่ยป้านเซี่ยเงียบไปชั่วขณะ พยักหน้า “ได้”
“ตกลง” อาเจาหยีตาลง แบกลงวางตะกร้าสะพายหลังของนางลง วางโอสถห้ามเลือดสิบเม็ดบนตะกร้าแล้วยื่นให้เว่ยป้านเซี่ย “โอสถห้ามเลือดสิบเม็ด ราคาเม็ดละสองหินวิญญาณขั้นต่ำ รวมเป็นยี่สิบหินวิญญาณขั้นต่ำ”
เว่ยป้านเซี่ย “...”
เขาค้นหาภายในถุงเก็บของของตนอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายหยิบหินวิญญาณขนาดเท่าฝ่ามือที่เปล่งประกายเจิดจ้าออกมาชิ้นหนึ่งส่งให้อาเจา “ข้าไม่มีหินวิญญาณขั้นต่ำ ให้สิ่งนี้แก่เจ้า”
ทันทีที่หินวิญญาณก้อนนั้นปรากฏ สายตาของพ่อค้าแม่ค้าและผู้คนโดยรอบต่างจับจ้องมาที่นี่
อาเจามองหินวิญญาณที่ยื่นมาตรงหน้ากะพริบตาปริบๆ ดูไม่เหมือนหินวิญญาณขั้นต่ำเท่าไร