รุ่งอรุณ
ฟากฟ้าด้านตะวันออกเริ่มสาง แสงสีขาวนวลคืบคลานเหนือหมู่บ้านเทียนปี้ ไก่ตัวผู้ขยันขันหลายตัวส่งเสียงขันเจื้อยแจ้วก้องไปทั่ว
เด็กน้อยอาเจาผู้นอนแต่หัวค่ำตื่นแต่เช้าตรู่ ขยี้ตาปรือ ๆ แล้วลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย ก่อนจะรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นในทันใด
นางกวาดตามองรอบตัว ผ่านร่างเสี่ยวไป๋ที่นอนกรนครอก ๆ ไปยังจุดข้างกายที่ว่างเปล่า
เมื่อไม่เห็นท่านแม่ อาเจาก็ใจหาย รีบวิ่งพรวดออกจากกระท่อม ก็เห็นหลี่จิงเสวี่ยนั่งก่อไฟหุงข้าวต้มอยู่หน้าเตาดินง่าย ๆ ทันที
"ท่านแม่ ท่านตื่นได้อย่างไร เจ็บแผลหรือไม่เจ้าคะ"
ฝ่ายหลังได้ยินเสียงจึงเงยหน้าขึ้น มองบุตรสาวผมเผ้ายุ่งเหยิงวิ่งเข้ามาหา แววตาอ่อนโยนขึ้นหลายส่วน เอื้อมมือเสยไรผมปรกหน้าผากบุตรสาวให้ ก่อนตอบคำถาม "ต้องขอบใจเจ้าที่คอยดูแล แผลของข้าหายดีขึ้นมาก พอจะขยับตัวเดินได้แล้ว"
"จริงหรือเจ้าคะ"
"อืม จริง" หลี่จิงเสวี่ยมองบุตรสาวถาม "เหตุใดวันนี้จึงตื่นเช้านัก"
"ข้าได้ยินเสียงไก่ขัน" อาเจาตอบด้วยน้ำเสียงใสแจ๋วแบบเด็ก ๆ "มันส่งเสียงดังอึกทึกเหลือเกิน"
หลี่จิงเสวี่ยยิ้มจนหางตาขมวด เห็นด้วยกับคำของบุตรสาว "เสียงมันดังจริง ๆ ด้วย"
หมู่บ้านเทียนปี้มีไก่ตัวผู้หลายตัว เสียงขันของพวกมันก้องกังวานมาก ชาวบ้านได้ยินดังนั้นก็แทบจะตื่นขึ้นเริ่มต้นทำงานในวันใหม่กันหมด
อาเจาไปอาบน้ำล้างหน้า เสร็จแล้วหลี่จิงเสวี่ยบอกนางว่าข้าวต้มใกล้จะสุกแล้ว ให้ไปปลุกเสี่ยวไป๋มากินข้าวเช้า
อาเจาใจจดจ่อรอคอยข้าวต้มฝีมือท่านแม่ พยักหน้ารับน้อย ๆ ดุจลูกไก่กำลังจิกเมล็ดข้าว แล้ววิ่งปรู๊ดเข้าห้อง นั่งยองอยู่หน้ากองฟาง เอื้อมมือเขย่าร่างเสี่ยวไป๋ที่นอนหงายท้องซี้ดป๊อกอยู่ "เสี่ยวไป๋ ๆ ตื่นได้แล้ว ไปกินข้าวเช้ากัน"