"ไม่รีบ ข้าขอดูก่อน อืม" เสี่ยวไป๋คำนวณตามภาพที่ผุดขึ้นในหัวเมื่อครู่ ตามหลักแล้วมันจะต้องมองเห็นได้ว่าท่านพ่อของอาเจาปรากฏตัวเมื่อใด แต่มันกลับเห็นเพียงม่านหมอกสีขาวโพลน
เสี่ยวไป๋คิดจะค้นหาต่อไป แต่ลำคอของมันกลับคาวเลือด ความรู้สึกนี้ช่างคุ้นเคยนัก—เมื่อเห็นในสิ่งที่ไม่ควรเห็นก็จะถูกสะท้อนกลับ
ก่อนหน้านี้มันพยายามล่วงรู้เรื่องของเด็กน้อย ก็ถูกสะท้อนกลับเช่นกัน กระอักเลือดออกมาตั้งมาก
ความรู้สึกนี้พลุ่งขึ้นในอก เสี่ยวไป๋รู้ทันทีว่าไม่ดีแล้ว จึงตัดพลังญาณที่สืบค้นออกไปกลางคัน แม้จะไม่ได้กระอักเลือด แต่ก็ถูกสะท้อนกลับอยู่บ้าง รูปร่างสั่นคลอนไม่มั่นคง
"เสี่ยวไป๋" อาเจาร้องลั่น รีบย่อตัวลงพยุงมัน "เจ้าเป็นอะไรไป?"
เสี่ยวไป๋ที่ถูกสะท้อนกลับมองอาเจาด้วยแววตาซับซ้อน มันไม่ต้องใช้สมองคิดก็รู้แล้ว ว่าที่มันมองไม่เห็นเรื่องของท่านพ่ออาเจานั้น ต้องเกี่ยวข้องกับนางแน่
ในใจมันอดบ่นพึมพำไม่ได้ว่า: นางเป็นใครกันแน่? มันถึงกับเป็นสัตว์เทพ แต่กลับมองไม่เห็นแม้แต่เงาของอนาคตที่เกี่ยวกับนาง?
เรื่องนี้จะให้คนอื่นรู้ไม่ได้เด็ดขาด หากพวกนั้นรู้เข้า ต้องหัวเราะเยาะมันจนตายแน่
ศักดิ์ศรีของมันในฐานะสัตว์เทพที่หยั่งรู้อนาคตก็จะสูญสิ้นไปด้วย
"เสี่ยวไป๋ ท่านพ่อของข้าล่ะ?" อาเจาเห็นมันเงียบไปนาน ก็อดถามไม่ได้
เสี่ยวไป๋: "อืม ข้าก็ไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหนเหมือนกัน"
ดวงตาที่เคยสุกใสของอาเจาพลันดับวูบลง
"แต่ว่า" เสี่ยวไป๋เปลี่ยนน้ำเสียง "ในภายภาคหน้าเขาจะปรากฏตัวต่อหน้าเจ้า"
อาเจาได้ฟังเช่นนั้น ก็อดเงยหน้ามองฟ้าไม่ได้ อืม ไม่มีท่านพ่อตกลงมาจากฟ้า นางจึงกวาดตามองรอบทิศอีกครั้ง นอกจากนางกับเสี่ยวไป๋แล้ว ก็ไร้ผู้คน