ได้ยินเสียงกรีดร้องของหลงอิ๋งอิ๋ง เย่อวิ๋นเฟยจึงรีบกระโดดออกจากเตาหลอมทันที
“เจ้าออกไปข้างนอก!”
เสียงกรีดร้องของหลงอิ๋งอิ๋งดังลอดออกมาจากในเตาหลอม
เย่อวิ๋นเฟยได้แต่เดินออกจากตึกเล็ก รออยู่ด้านนอก
ครู่หนึ่ง
หลงอิ๋งอิ๋งสวมอาภรณ์เรียบร้อย แล้วเดินออกมา
“ฮึ! ต่ำช้า!”
หลงอิ๋งอิ๋งมีดวงเนตรงาม ถลึงตาใส่เย่อวิ๋นเฟย
“ศิษย์พี่หลง ข้ามิได้เจตนา”
เย่อวิ๋นเฟยตอบ
“ข้าว่าเจ้าก็จงใจฉวยโอกาสจากข้า มองเห็นข้าหมดแล้ว พอใจแล้วใช่ไหม”
หลงอิ๋งอิ๋งกัดฟันกล่าว ใบหน้าแดงระเรื่อด้วยความอาย
พอนึกถึงว่าในเตาหลอม เย่อวิ๋นเฟยยืนอยู่ตรงหน้า ส่วนร่างของตนนั้นว่างเปล่า หัวใจของหลงอิ๋งอิ๋งก็เต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมา
“พอเถอะ
ศิษย์พี่หลง สายเลือดในร่างเจ้า ตอนนี้ไม่มีสิ่งใดผิดปกติแล้วใช่ไหม”
เย่อวิ๋นเฟยไม่คิดจะพัวพันต่อ จึงเปลี่ยนเรื่องถาม
“ตอนนี้ข้ารู้สึกเพียงว่าร่างกายเปี่ยมล้นด้วยพลังที่ไร้ขอบเขต อยากหาคนมาสู้สักยกใหญ่ให้สมใจ”
หลงอิ๋งอิ๋งกำหมัดทั้งสองข้างกล่าว
“เจ้าเพิ่งปลุกปราณสายเลือด ระยะนี้คงยังไม่ชิน
เจ้ากลับไปฝึกปิดด่านสักพัก ทำความคุ้นเคยกับพลังสายเลือดเถิด”
เย่อวิ๋นเฟยกล่าว
“เช่นนั้น ข้าไปบอกข่าวดีแก่ท่านปู่เหรินก่อน แล้วค่อยไปปิดด่าน”
หลงอิ๋งอิ๋งหมุนตัวเดินจากไป
“เย่อวิ๋นเฟย ขอบคุณเจ้ามาก”
เพิ่งเดินได้สองก้าว หลงอิ๋งอิ๋งดูเหมือนนึกอะไรได้ หันกลับมาพูดกับเย่อวิ๋นเฟย
“ศิษย์พี่หลง ไม่จำเป็นต้องขอบคุณ”
เย่อวิ๋นเฟยยิ้มกล่าว
“แต่ว่า เจ้าฉวยโอกาสจากข้า
จำไว้ว่าต้องรับผิดชอบข้าด้วยนะ”
หลงอิ๋งอิ๋งยิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วเดินจากไปโดยไม่เหลียวมอง
เย่อวิ๋นเฟยส่ายหน้ายิ้มขม