ลุงจาง
ทั้งสามคนเปิดม่านสีน้ำเงินเดินออกจากร้านเกม
อู๋ต้าไห่ยื่นมือไปดึงประตูม้วนลงมา "เหล่าหวง นายอย่าโทษฉันเลยนะ ฉันก็แค่ลูกจ้างในองค์กร กฎก็พวกหัวหน้ากำหนดไว้"
ตอนนี้ ชิงหลิงยืนเงียบอยู่ข้างถนนนอกร้าน
"ชิงหลิง? หรือชิงหลิง (ปีกนก)?" เกาหยางถามอย่างระมัดระวัง
"ชิงหลิง" เธอหันกลับมามอง "นายชนะแล้วเหรอ?"
"ชนะแล้ว" เกาหยางยิ้มขมขื่น "แต่นี่แค่อุ่นเครื่อง ยังมีทดสอบด่านที่สองอีก"
ชิงหลิงทำสีหน้าเหมือนคาดไว้แล้ว "ฉันก็คิดว่าอย่างนั้น"
"แบบนี้แสดงว่ามีแค่ฉันสินะที่คิดว่าแค่เอาชนะเกมได้ก็พอ?" สารวัตรหวงรู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อย
"จริงๆ แล้วพวกนายเล่นเกมเก่งหรือไม่ดีมันไม่สำคัญหรอก ฉันกำลังทดสอบความอดทนของพวกนายเป็นหลัก แล้วก็สังเกตดูนิสัยของพวกนายไปด้วย องค์กรของเราไม่ได้ใช้ความแข็งแกร่งเป็นมาตรฐานเดียวในการวัด" อู๋ต้าไห่ภูมิใจมาก ใช้นิ้วถูจมูกตัวเอง
"ในเมื่อพวกเราผ่านเรื่องนิสัยแล้ว ต่อไปก็ต้องทดสอบความแข็งแกร่งแล้วสินะ?" เกาหยางถาม
"แน่นอนสิ องค์กรเราไม่รับพวกไร้ประโยชน์ หมายเลขประจำพรสวรรค์ไม่ติด 100 อันดับแรก ตัดทิ้งหมด"
เกาหยางใจสั่น นี่กำลังพูดถึงผมไม่ใช่เหรอ? ดูท่าคงต้องหลอกตอแหลให้ผ่านไปได้ ถ้าจนปัญญาจริงๆ ก็ให้ชิงหลิงกับสารวัตรหวงเข้าร่วมองค์กรก่อน ยังไงเขาก็ค่อยๆ ฝึกฝนเก็บแต้มโชคดีไปเรื่อยๆ ได้ พอเก็บแต้มโชคดีได้มากพอค่อยเข้าใจพรสวรรค์ใหม่ก็ไม่สาย
"ขวดนี้ ผมขอเอาไปหน่อยได้ไหม?" เสียงแหบแห้งของคนแก่ดังมาจากไม่ไกล
เกาหยางหันไปมอง เป็นชายชราเสื้อผ้าขาดวิ่น ร่างกายโค้งงอ เขาแบกตะกร้าขยะใบหนึ่งไว้บนหลัง มือถือคีมไฟขึ้นสนิมอีกอันหนึ่ง