ศึกสุดหฤโหด
“ฉัวะ——”
แสงดาบเฉียบคมและงดงามวาบผ่านหน้าหูอู๋ต้าไห่ “เถาเนื้อและเลือด” สามเส้นที่พุ่งเข้าใส่เขาขาดสะบั้นพร้อมกัน ละอองเลือดพวยพุ่งฟุ้งกระจาย ใต้แสงไฟถนนเป็นสีแดงทองประหลาดตา หญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งในชุดนักเรียนมัธยมปลายถือดาบกลับด้าน ผมยาวสะบัดพลิ้ว เรียวขายาว เดินเข้ามาขวางระหว่างอู๋ต้าไห่กับ “ตาเฒ่าจาง” ราวกับเทพนักรบจากฟากฟ้า
อู๋ต้าไห่ตะลึงงัน ลืมความกลัวไปชั่วขณะ นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขารู้สึกใจเต้น
“ไป”
ชิงหลิงไม่แม้แต่จะหันกลับมา จดจ่ออยู่กับศัตรูตรงหน้า
“อะ… อ้อ” อู๋ต้าไห่ได้สติ เขาลุกขึ้นยืนโซเซแล้ววิ่งหนี ไม่ลืมกำชับ “สาวสวย… ระวังตัวด้วย…”
ตอนนี้ตาเฒ่าจางได้กลายเป็นสัตว์ร้ายก้ำกึ่งระหว่างพืชกับสัตว์ อวัยวะบน “ดอกตูม” มีหนองและตุ่มเลือดไหลทะลัก ส่งเสียงทั้งหิวกระหายและโกรธเกรี้ยวไม่หยุด “มนุษย์! มนุษย์! มนุษย์…”
เถาวัลย์ใต้ร่างมันไม่รีบร้อนโจมตีอีก แต่กลับพันรอบร่างตัวเอง แล้วบีบรัดเข้าไปทีละนิ้ว ราวกับเครื่องบดเนื้อ
เกาหยางไม่อาจบรรยายภาพน่าขยะแขยงนั้นได้ ไม่ถึงสิบวินาที อากาศก็อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเน่าฉุนเฉียว เขากลั้นอาเจียน เดินเข้าไปประคองอู๋ต้าไห่ที่วิ่งกลับมา “เมื่อกี้ทำไมนายไม่สู้”
“ฉันมีพลังสู้รบอะไรกัน!” อู๋ต้าไห่ตอบอย่างมีเหตุผล
“ท่าเมื่อกี้ของนายก็ไม่เห็นจะธรรมดา” เกาหยางไม่เข้าใจ “ดีดนิ้วทีเดียว ตู้เกมดับหมดเลย”
“นั่นมันสวิตช์รวมระบบเสียง ไอนั่นดีดนิ้วนายก็ดับได้” อู๋ต้าไห่ว่า
เกาหยางพูดไม่ออกเลย เพื่อนเอ๊ย สรุปว่านายก็ไร้ประโยชน์กว่าฉันอีกนะ นายเข้ามาอยู่ในองค์กรได้ไง ใช้เส้นสายรึไง หรือใช้เส้นของตัวเอง องค์กรนี้มันควรค่าให้เราเข้าร่วมจริง ๆ เหรอ