สังหารปิดปาก
ห้องพักน้ำชาเงียบสงัดน่าสะพรึง
บรรยากาศแข็งค้างไปทั้งห้อง เกาหยางได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นระรัวเร่งขึ้นอย่างบ้าคลั่ง: จบกัน ถูกจับได้แน่
เกาหยางเอียงศีรษะมองชิงหลิง ใบหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ สมองของเธอกำลังครุ่นคิดอย่างฉับไว:
ถ้าสารวัตรหวงเป็นสัตว์อารมณ์โกรธ เธอไม่มีทางชนะ
การฆ่าสัตว์อารมณ์โกรธหนึ่งตัวไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเธอ แต่นอกห้องน้ำชายังมี "คน" อีกเป็นร้อย หากเธอเปิดเผยตัวตนผู้ตื่นรู้ มีแต่ตายสถานเดียว
หนีดีไหม?
ไร้ประโยชน์ ต่อให้หนีตอนนี้ ตัวตนของเธอก็เปิดเผยแล้ว อยู่ได้อีกไม่กี่วัน
เพื่อนร่วมทีมคนก่อนของชิงหลิงแกร่งกว่าเธอ แต่ก็ยังตายเพราะเปิดเผยตัวตนโดยไม่ระวัง
เธอไม่มีทางเลือกอื่น ต้องเดิมพันกับความเป็นไปได้สุดท้ายเท่านั้น
"สารวัตรหวง มาอยู่นี่ได้ยังไงคะ" สามวินาทีต่อมา ชิงหลิงเอ่ยถาม
สารวัตรหวงค่อยๆ เดินมาหน้าตู้กดน้ำ โน้มตัวกดน้ำเย็นหนึ่งแก้ว เปิดแผ่นหลังให้ทั้งชิงหลิงและเกาหยางเห็นอย่างเต็มตา
กดน้ำเสร็จ เขาหมุนตัว ยืนพิงขอบโต๊ะวางตู้กดน้ำ: "ก็คดีของหลี่เวยเวยน่ะ ผมอยากสืบจากคนใกล้ตัว เลยมาเข้าร่วมพิธีไว้อาลัยศพด้วย"
"ได้เบาะแสอะไรไหมครับ" เกาหยางพยายามสวมบทคนสนใจความคืบหน้าคดี
"สอบถามไปรอบหนึ่ง ได้เบาะแสมาแล้ว แต่บอกพวกคุณไม่ได้หรอก" สารวัตรหวงจิบน้ำ ยิ้ม: "ว่าแต่เมื่อกี้พวกคุณคุยอะไรกัน ฟังดูน่าสนใจนะ สัตว์อะไร กฎอะไรน่ะ"
ใจของเกาหยางหล่นวูบ สมกับที่ไม่สามารถบ่ายเบี่ยงได้