เก็บปาก 2
“ปัง——”
สารวัตรหวงยิงออกไปสามนัดในพริบตา แต่เพราะความถี่สูงมาก เกาหยางได้ยินเพียงเสียงปืนนัดเดียว
วินาทีที่เสียงปืนดัง ในอากาศห่างจากสารวัตรหวงไปสองเมตร ปรากฏประกายไฟกระเด็นสามจุด เขาปัดมีดสั้นสามเล่มที่ซุ่มโจมตีตนจนหล่น
ทว่า มีดสั้นนั่นก็แค่แผนลวง
สารวัตรหวงตกตะลึง เงาดำสายหนึ่งไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ พุ่งมาจากด้านซ้ายมาถึงใต้คางของเขาแล้ว
“ฉัวะ——” แสงดาบสีขาวคมกริบวาบผ่าน
สารวัตรหวงใช้เวลาอันน้อยนิดชักปืนออกมาขัดขวาง แต่ปืนพกกลับเหมือนดินน้ำมัน ถูกผ่าออกเป็นสองส่วนทันที พร้อมกันนั้น นิ้วมือสองนิ้วของเขาก็เหมือนต้นหอมที่ถูกตัดขาดหลุดร่วง
อีกครึ่งวินาที ศีรษะของสารวัตรหวงก็จะหลุดจากบ่า
แต่เหตุการณ์นั้นไม่เกิดขึ้น
ดาบถังยาวเรียวและคมกริบจ่ออยู่ที่ลูกกระเดือกของสารวัตรหวง ไม่ฟันลงไป ต่อมาไม่นาน ผิวหนังตรงลูกกระเดือกของชายหนุ่มก็ปริแตก มีเลือดซึมออกมานิดหน่อย นั่นเป็นเพราะถูกพลังดาบอันแข็งแกร่งบาด
ชิงหลิงเก็บดาบ ถอยหลังไปสองก้าว "คุณไม่ใช่สัตว์ร้ายแห่งโทสะ"
สารวัตรหวงเอามือกดนิ้วที่มีเลือดไหลไม่หยุด ความเจ็บปวดทำให้ใบหน้าซีดขาว แต่เขากลับไม่ตื่นตระหนกหรือหวาดกลัว "รู้ได้ยังไง"
"ถ้าคุณเป็นสัตว์ร้ายแห่งโทสะ วินาทีสุดท้ายคุณจะเลือกใช้สองแขนมารับการโจมตีของฉัน" ชิงหลิงใช้นิ้วลูบคมดาบที่ไร้คราบเลือดเบาๆ ดาบถังในมือเธอพับเก็บแล้วหายไป
"พวกมันมั่นใจในร่างกายของตัวเองมาก นั่นคือปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณ มนุษย์ไม่เหมือนกัน มนุษย์จะเลือกใช้สิ่งที่ตัวเองคิดว่าแข็งแรงมาขวางการฟันของฉัน"