เสิ่นเย่หยิบตราสำริดขึ้นมาหมุนเล่นในมือ
พลางเดินไปตามถนน พลางครุ่นคิด
ในคาโลเดีย อาชีพนักปั้นการ์ดก็เหมือนกับนักการ์ด ต้องเรียนจบการศึกษาภาคบังคับก่อนจึงจะประกอบอาชีพได้
เรื่องนักการ์ดนั้นเสิ่นเย่ไม่ค่อยรู้ แต่ถ้าอยากเข้าเรียนในสถาบันนักปั้นการ์ด ก็ต้องมีจดหมายแนะนำตัว
ส่วนวิธีได้จดหมายแนะนำตัวนั้นมีเพียงวิธีเดียว นั่นคือสร้างการ์ดที่ปลุกศิลาดาราให้ตื่นขึ้นมาได้
หลังศิลาดาราถูกปลุกขึ้นมา นักปั้นการ์ดผู้สร้างดันเจียนแห่งนี้ก็จะสัมผัสได้
ตามกฎของสมาคมนักปั้นการ์ด เขาต้องเดินทางมาถึงที่นี่ภายในเวลาที่กำหนด และทดสอบเสิ่นเย่สักหน่อย
หลังจากทดสอบแล้ว เขาจะมอบจดหมายแนะนำตัวให้
เสิ่นเย่ใช้จดหมายแนะนำตัวฉบับนี้เข้าเรียนในสถาบันนักปั้นการ์ดได้
เมืองชิงเถิงไม่ได้ใหญ่โตอะไร แต่ก่อนมีเพียงพ่อของเสิ่นเย่ที่เป็นนักปั้นการ์ด หลายปีก่อนพ่อของเขาก็ล้มเลิกความคิดที่จะดึงดูดนักปั้นการ์ดผู้มีสิทธิ์ประเมินเข้ามาแล้ว เพราะอย่างนั้น ตลอดหลายปีมานี้จึงไม่มีใครปลุกศิลาดาราให้สว่างขึ้นได้เลย
“ก็ดี จะได้ไม่ยุ่งยาก”
เสิ่นเย่พึมพำ ก่อนเดินมาถึงหน้าร้านของตัวเอง
แล้วก็หยุดฝีเท้า
มีคนยืนอยู่หน้าร้าน
แค่เห็นเสิ่นเย่ก็ปวดหัวแล้ว
ซูเสี่ยวถังคล้ายสัมผัสได้ จึงหันกลับมา
พอเห็นเสิ่นเย่ เธอก็เดินเข้ามาหา
คราวนี้เธอไม่ได้ทำหน้าบึ้ง มองเสิ่นเย่ด้วยน้ำเสียงสั่นนิด ๆ “เสิ่นเย่ ฉันโกรธแล้วนะ”
สีหน้าของเธอสงบนิ่ง พูดจบก็หันหลังเดินจากไปทันที