บทที่ 9 ค่อย ๆ ห่างไกลกัน
ซูเสี่ยวถังเม้มปาก มองเสิ่นเย่
“นายอ่านจดหมายก็ได้นะ”
ซูเสี่ยวถังเปิดจดหมายออก
ข้างในไม่มีพินัยกรรมอย่างที่เธอคิดไว้
มีเพียงห้าคำ
เสี่ยวถัง ขอโทษนะ
“นี่มันจดหมายอะไรกัน!” ซูเสี่ยวถังมองเสิ่นเย่
“เขาเขียนไว้แค่นี้” เสิ่นเย่รินน้ำให้เธอหนึ่งแก้ว “จริง ๆ ก็พอเข้าใจได้”
“เข้าใจอะไร!” ซูเสี่ยวถังขึ้นเสียงสูงเล็กน้อย
เธอคิดว่าเสิ่นเย่กำลังโกหก
“ถ้านายไม่คืนเสิ่นเย่ให้ฉัน ฉัน... ฉันจะไปบอกลุง!”
เสิ่นเย่หัวเราะเบา ๆ คำขู่ของเด็กสาวช่างแปลกใหม่ไม่เหมือนใครจริง ๆ
“เธอจะโน้มน้าวให้ลุงเชื่อได้ยังไง?”
“อะไรนะ?” ซูเสี่ยวถังชะงัก
“ฉันถามว่าเธอจะโน้มน้าวให้ลุงเชื่อได้ยังไง วันนี้เธอใช้การ์ดของฉันผ่านดันเจี้ยน ศิลาดาราสว่างขึ้นแล้ว ทางวิทยาลัยน่าจะส่งคนมา”
“นี่ข้อแรก”
“การ์ดของฉันขายดีแน่ เรื่องที่เธอใช้การ์ดผ่านดันเจี้ยน อีกไม่เกินหนึ่งสัปดาห์นักการ์ดในเมืองเล็ก ๆ ของเราก็รู้กันหมด”
“ต่อให้ลุงเชื่อเธอ แล้วจับฉันหรือทำอะไรฉันขึ้นมา พอถึงตอนนั้นพวกเขาต้องการการ์ด จะไปหาจากไหน?”
“ตระกูลซูของเธอมีทั้งเงินทั้งอำนาจ แต่ถ้าตัดโอกาสทำเงินของนักการ์ดสองร้อยคน จะรับผิดชอบยังไง?”
“นี่ข้อสอง”
“ฉันสร้างการ์ดที่ทำให้ศิลาดาราสว่างได้ แม้แต่เจ้าเมืองก็ต้องมาหาฉัน หวังให้ฉันเลื่อนขั้น แล้วพอถึงตอนนั้น ฉันจะกลับมาสร้างดันเจี้ยนสำหรับนักปั้นการ์ดให้เมืองเล็ก ๆ มากขึ้น”
“นี่ข้อสาม”
“เอาละ บอกฉันมาสิ ตอนนี้โอกาสที่ลุงของเธอจะเอาเรื่องไร้สาระของเธอเป็นจริงเป็นจังมีมากแค่ไหน?”