สมาคมนักปั้นการ์ด
โจวหยวนผลักประตูเข้ามาอย่างรีบร้อน ยังไม่ทันเห็นตัว เสียงก็ดังมาก่อนแล้ว
「เสี่ยวเยว่! เสี่ยวเยว่!」
「อ้าว เจ้าหมูน้อย」
「อย่าเรียกฉันว่าเจ้าหมูน้อย!」
「ได้เลย เจ้าหมูน้อย รีบร้อนอะไรขนาดนั้นล่ะ การ์ดหมดความทนทานแล้วสินะ?」หลินเสี่ยวเยว่หยิบการ์ดใบหนึ่งจากหลังเคาน์เตอร์ขึ้นมา 「ฉันบอกตั้งนานแล้วว่าการ์ดใบนั้นของนายคงใช้ได้อีกไม่นาน เสียดายเงินแล้วล่ะสิ?」
การ์ดทุกใบมีอายุการใช้งาน
อายุการใช้งานที่ว่านี้ไม่ได้หมายถึงจำนวนครั้ง แต่เป็นข้อจำกัดด้านเวลา
การ์ดจะมีอายุการใช้งานตั้งแต่ตอนสร้างเสร็จ ซึ่งกำหนดจากโครงสร้างของการ์ดใบนั้น
การ์ดขาวทั่วไปมีอายุใช้งานแค่ไม่กี่เดือน
พอใช้หมดอายุก็ต้องเปลี่ยนการ์ด
แน่นอนว่ามีวิธีดูแลรักษาอยู่ เพียงแต่ไม่มีใครใช้วิธีเหล่านั้นกับการ์ดขาวและการ์ดฟ้า
ดังนั้น ธุรกิจส่วนใหญ่ในเมืองชิงเถิงจึงไม่ได้มาจากนักการ์ด แต่มาจากการ์ดใช้งานในชีวิตประจำวันที่ชาวเมืองต้องการ
นักการ์ดใช้การ์ดชุดหนึ่งได้นานหลายเดือน ทั้งเมืองชิงเถิงมีนักการ์ดอยู่แค่ร้อยกว่าคนเท่านั้น
「ไม่ใช่! ศิลาดารา! ศิลาดารา!」
「ศิลาดาราทำไม?」หลินเสี่ยวเยว่เงี่ยหูฟัง
「ศิลาดาราสว่างขึ้นแล้ว!」
「อะไรนะ?」ทั้งคู่ร้องขึ้นพร้อมกัน
คราวนี้ไม่ใช่แค่หลินเสี่ยวเยว่ แม้แต่ช่างโจวที่กำลังดูการ์ดอยู่ข้าง ๆ ก็ยังตกใจ
ข่าวนี้ถือเป็นเรื่องสะเทือนฟ้าสะเทือนดินสำหรับเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้
「พวกคุณก็ไม่รู้เหรอ?」โจวหยวนชะงักไป 「นักปั้นการ์ดหน้าใหม่มาถึงก็ต้องมาลงทะเบียนที่นี่ไม่ใช่เหรอ?」