สรุปผลรายวัน: จากลูกชาวประมงสู่ปราชญ์ยุทธ์แห่งโลกมนุษย์

ตอนที่ 2 หว่านอวนสิบครั้งย่อมได้ผลสักครั้ง!

8 นาที· 1.8K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

รุ่งเช้าวันถัดมา ฟ้าเพิ่งเริ่มสาง จ้าวผิงก็ลุกจากเตียงแต่เช้า

พลังปราณและโลหิตที่เพิ่มพูนขึ้นไม่เพียงช่วยชดเชยความอ่อนแอจากอาการป่วยหนักที่เพิ่งหายดีให้เขาเท่านั้น แม้ต้องเผชิญลมหนาวยามเช้า เขาก็ยังต้านทานได้

เมื่อคืนหลี่ซิ่วเอ๋อร์ถูกจ้าวซื่อข่มขู่ ทั้งยังรู้สึกเสียใจ จึงเหนื่อยล้าทั้งกายใจ หลังจากทั้งสองช่วยกันติดตั้งบานประตูเข้าที่แล้ว ถึงได้ฝืนข่มตาหลับลง

แม้ยามนี้นางกำลังหลับอยู่ หัวคิ้วก็ยังขมวดแน่น

จ้าวผิงโน้มตัวลง ใช้นิ้วคลึงหว่างคิ้วของหลี่ซิ่วเอ๋อร์เบา ๆ ให้คลายออก ก่อนพึมพำเสียงต่ำว่า “ก่อนหน้านี้เจ้าลำบากมามากพอแล้ว ต่อจากนี้ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าต้องลำบากอีก”

กล่าวจบ จ้าวผิงก็หันหลังเดินออกจากห้อง ปิดประตูให้เรียบร้อย แล้วค้นข้าวของอยู่ในเพิงเก็บของข้าง ๆ ในที่สุดก็พบแหเก่าโทรมผืนหนึ่ง

นี่เป็นแหที่บิดามารดาของจ้าวผิงเคยใช้เมื่อยังมีชีวิตอยู่ แม้กาลเวลาจะผ่านมาหลายปี แต่แหผืนนี้ก็ยังเก่าทว่าสภาพพอใช้ได้

จ้าวผิงกอดแหไว้ในอ้อมแขน มือหิ้วตะกร้าใส่ปลา แล้วมุ่งหน้าไปยังแม่น้ำเฮย

ดังคำกล่าวว่าอาศัยภูเขาก็กินผลผลิตจากภูเขา อาศัยน้ำก็กินผลผลิตจากน้ำ หมู่บ้านหยางตั้งอยู่ติดกับแม่น้ำเฮย ชาวบ้านทั้งเด็กและผู้ใหญ่ต่างปลูกนาข้าวอยู่ไม่กี่หมู่ นอกเหนือจากนั้นก็มักไปจับปลาในแม่น้ำ แล้วนำไปขายที่ตลาดในเมืองใกล้เคียง เพื่อแลกเหรียญทองแดงมาประทังชีวิต

แม่น้ำเฮยสายนี้เชื่อมต่อกับทะเลลึก ภายในลึกจนหยั่งไม่ถึง หากมองดูในยามค่ำคืน ก็เหมือนแอ่งหมึกดำ จึงได้ชื่อเช่นนี้

ในท้องถิ่นยังเล่าขานกันมานานถึงตำนานผีน้ำตามหาคนไปตายแทน ดังนั้นพอตะวันตกดิน บนแม่น้ำก็ไม่เหลือร่องรอยชาวประมงอีก

จ้าวผิงกลับไม่ใส่ใจนัก เรื่องภูตผีปีศาจพวกนี้คงเป็นเพียงข่าวลือที่คนโง่เขลาเล่าต่อกันจนผิดเพี้ยนไปเท่านั้น

ไม่นานนัก เขาก็มาถึงริมแม่น้ำเฮย มองจากไกล ๆ เห็นเรือประมงเล็ก ๆ หลายลำลอยอยู่กลางแม่น้ำ บนเรือมีคนสวมเสื้อฟางกับหมวกสานกำลังทอดแห

จ้าวผิงไม่มีเรือเป็นของตนเอง จึงลงไปจับปลากลางแม่น้ำไม่ได้ เขากอดแหไว้แล้วหามุมริมฝั่งที่ไร้ผู้คน ก่อนออกแรงเหวี่ยงแหลงไป

เสียงแหตกน้ำดึงดูดความสนใจจากชาวบ้านของหมู่บ้านใกล้เคียงหลายคน พวกเขาเหลือบมองมา แล้วก็อดหัวเราะไม่ได้

“พ่อหนุ่ม ที่นี่ไม่ใช่ที่ทอดแหหรอก หว่านแหลงไปทีเดียว คงได้แต่พวกวัชพืชขึ้นมาเต็มแหกระมัง?”

“คงเช่าเรือไม่ไหวสินะ? แค่แพไม้ไผ่ลำเดียว เช่าครึ่งชั่วยามก็ต้องจ่ายสิบเหรียญทองแดงแล้ว”

“พ่อหนุ่ม พวกเราสามคนกำลังจะเช่าเรือไปจับปลากลางแม่น้ำ ถ้าเจ้าเต็มใจ จ่ายสองเหรียญทองแดงแล้วมาร่วมวงกับพวกเราสิ”

จ้าวผิงเพียงส่ายหน้าปฏิเสธคำชวนของพวกเขา

ไม่กี่วันก่อน เขาเพิ่งร่วมวงกับคนในหมู่บ้านไปจับปลากลางแม่น้ำ แต่สุดท้ายกลับถูกผลักตกน้ำ คนหมู่บ้านเดียวกันยังทำเช่นนี้ แล้วจะนับประสาอะไรกับคนนอกหมู่บ้าน?

ยิ่งไปกว่านั้น อย่าว่าแต่สองเหรียญทองแดงเลย ตอนนี้แม้แต่มื้อเที่ยงจ้าวผิงก็ยังไม่มีเงิน แล้วจะเอาเงินที่ไหนมาจ่าย?

เมื่อเห็นจ้าวผิงปฏิเสธ คนเหล่านั้นก็เพียงส่ายหน้าอย่างเสียดาย ไม่นานก็ไปเช่าแพ แล้วใช้ไม้ถ่อพายเข้าไปกลางแม่น้ำ

ส่วนจ้าวผิงจ้องแหตรงหน้า รออยู่ครู่หนึ่งจึงดึงมันกลับขึ้นมา

ในแหมีเพียงวัชพืชน้ำอยู่เล็กน้อย ไม่ได้อะไรเลยจริง ๆ

“ไม่ต้องกลัว หว่านสิบครั้งย่อมได้ผลสักครั้ง นี่เพิ่งครั้งแรกเอง”

หลังปลอบใจตัวเองอยู่สองสามคำ จ้าวผิงก็เหวี่ยงแหออกไปอีกครั้ง

คราวนี้พอดึงแหกลับขึ้นมา ข้างในก็ยังว่างเปล่า

เขาไม่ร้อนใจ เพียงเหวี่ยงแหออกไปแล้วดึงกลับซ้ำแล้วซ้ำเล่า

จนกระทั่งครั้งที่สิบ ตอนดึงแหกลับขึ้นมา จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าแหหนักกว่าครู่ก่อนเล็กน้อย

“มาแล้ว!”

ดวงตาจ้าวผิงเป็นประกาย เขาออกแรงดึงขึ้นทันที เมื่อแหขึ้นมาถึงฝั่ง ข้างในก็มีปลาตัวเล็กอยู่สามตัวจริง ๆ หนึ่งในนั้นเป็นปลาขนาดเท่าฝ่ามือ กำลังดิ้นสะบัดอยู่

“ได้ผลจริง ๆ ด้วย ครั้งที่สิบก็มีปลาติดแหแล้ว! แค่ริมฝั่งตรงมุมนี้ยังจับปลาได้ ถ้าฉันมีเรือประมงบ้าง แล้วออกไปกลางแม่น้ำ ไม่ใช่หว่านแค่สองสามครั้งก็ได้ปลาเต็มเรือหรอกหรือ?”

เขาตื่นเต้นยินดี ขณะเดียวกันก็เตือนตัวเองให้ระวัง ต่อให้วันหน้าจะออกไปจับปลากลางแม่น้ำ ก็ต้องเช่าเรือไปคนเดียว ห้ามร่วมวงกับคนอื่นเด็ดขาด

จ้าวผิงใส่ปลาทั้งหมดลงในตะกร้า เก็บแหเรียบร้อยแล้วเหวี่ยงแหออกไปใหม่…

จากยามเช้าที่หยาดน้ำค้างยังเกาะพราวและแสงอรุณสาดส่อง จนถึงตอนนี้ที่ตะวันลอยอยู่กลางฟ้า เวลาผ่านไปกว่าสองชั่วยามแล้ว จ้าวผิงหว่านแหไปไม่น้อยกว่าสี่สิบครั้ง!

ผลที่ได้ก็มากโข ในตะกร้าปลาของเขามีปลาเล็กขนาดเท่านิ้วหัวแม่มือสิบกว่าตัว ปลาขนาดเท่าฝ่ามือเจ็ดตัว และปลาตัวใหญ่ยาวเท่าท่อนแขนอีกหนึ่งตัว!

“ปลาเล็กพวกนี้เอากลับไปต้มโจ๊กให้ซิ่วเอ๋อร์กิน ส่วนตัวใหญ่พวกนี้เอาไปขายให้เหลาอาหาร อย่างน้อยก็น่าจะได้เงินหลายสิบเหรียญทองแดง”

เหรียญทองแดงหนึ่งร้อยเหรียญเท่ากับเงินหนึ่งเฉียน สิบเฉียนเท่ากับหนึ่งเหลี่ยง หากคิดจะรวบรวมเงินให้ครบหนึ่งเหลี่ยง ภายในสองวันนี้คง…

“เวลากระชั้นอยู่บ้างจริง ๆ แต่คืนนี้ยามจื่อ ตอนแผงสรุปผล ระบบทักษะจับปลาน่าจะเลื่อนขั้นได้ ถึงตอนนั้นปัญหาตอนนี้ก็น่าจะแก้ได้”

ขณะครุ่นคิด จ้าวผิงก็เก็บแหขึ้นมาแล้วหิ้วตะกร้าปลา

เหลาอาหารย่อมต้องการปลาที่สดใหม่ที่สุด หากปล่อยให้เวลาผ่านไปนานจนปลาตาย ราคาก็จะตกลงไปมาก

เมืองที่อยู่ใกล้แม่น้ำเฮยที่สุดคือเมืองเหอซี ชาวบ้านจากหมู่บ้านเจ็ดแปดแห่งที่ตั้งเรียงรายอยู่ริมแม่น้ำส่วนใหญ่จับปลาแล้วนำไปขายที่เมืองนี้ มีพนักงานของเหลาอาหารคอยรับซื้อปลาโดยเฉพาะ

แต่เพราะมีชาวประมงจำนวนมาก ราคาจึงถูกกดลงอย่างเลี่ยงไม่ได้

เมื่อจ้าวผิงมาถึงเมือง ใต้เพิงตรงประตูหลังของเหลาอาหารก็มีชาวประมงเบียดเสียดกันเต็มไปหมดแล้ว

“รับซื้อปลาน้ำจืด เจ็ดจินแปดเหลี่ยง สิบห้าเหรียญทองแดง!”

“รับซื้อปลาน้ำจืด สามจินหกเหลี่ยง เจ็ดเหรียญทองแดง!”

ทุกครั้งที่พนักงานชั่งปลา เขาจะตะโกนประกาศเสียงดัง เพื่อหลีกเลี่ยงข้อพิพาท

ขณะที่จ้าวผิงกำลังจะเข้าไปต่อแถวพอดี เขาก็เห็นคนคุ้นหน้าหลายคนเบียดออกมาจากฝูงชน คนเหล่านั้นก็คือชาวบ้านจากหมู่บ้านข้างเคียงสามคนที่ก่อนหน้านี้ชวนเขาร่วมวงเช่าเรือ

พวกเขากำลังแสยะยิ้มพลางนับเหรียญทองแดงสิบกว่าเหรียญในมือ

คนทั้งสามที่เดิมพูดคุยหัวเราะกันอยู่เงยหน้าขึ้น แล้วก็เห็นจ้าวผิงหิ้วตะกร้าปลามาแต่ไกล

“อ้าว พ่อหนุ่ม เหลาอาหารตระกูลหลิวไม่รับซื้อวัชพืชน้ำหรอกนะ ก่อนหน้านี้ข้าบอกแล้วว่าให้มาร่วมวงเช่าเรือกับพวกข้า แต่เจ้ากลับไม่เชื่อ ดูเจ้าสิ…”

ผู้นำกลุ่มเป็นชายชราหนวดเคราขาวปนครึ่งหนึ่ง น้ำเสียงราวกับกำลังอบรมคนรุ่นหลัง พลางส่ายหน้าและถอนหายใจ

จ้าวผิงเพียงเหลือบมองพวกเขา ไม่คิดใส่ใจ แล้วก็ต่อแถวเงียบ ๆ อยู่ด้านหลังฝูงชนต่อไป

ไม่นาน ในที่สุดก็ถึงคิวเขา จ้าวผิงยกตะกร้าที่เต็มไปด้วยปลาวางลงบนตาชั่งใหญ่ ลูกตุ้มก็ลอยสูงขึ้นทันที

“โฮ่ วันนี้ได้ปลาตัวใหญ่เสียด้วย ท่านรอสักครู่ ข้าจะไปเปลี่ยนลูกตุ้มใหญ่ให้”

เสี่ยวเอ้อร์แย้มยิ้มประจบ ก่อนพลิกตัวไปหยิบลูกตุ้มน้ำหนักยี่สิบจินมาจัดการชั่งอยู่หลายครั้ง

“รับซื้อปลาน้ำจืด ยี่สิบหกจิน ห้าสิบสองเหรียญทองแดง ซื้อขายเรียบร้อย!”

พอคำพูดนี้ดังขึ้น เสียงฮือฮาก็พลันกึกก้องไปทั่วบริเวณ

ชายชราข้างกายเบิกตาแทบถลน เขาแทบไม่อยากเชื่อ จึงเปิดตะกร้าปลาออกดู ทันใดนั้นก็เห็นปลาจำนวนมากอยู่ข้างใน “เจ้า…เจ้าเจอแหล่งปลาหรือ?”

คนที่ต่อแถวอยู่เดิมก็ฉวยโอกาสยืดคอมองเข้าไปในตะกร้าปลาเช่นกัน

เมื่อเห็นปลาตัวใหญ่หลายตัว พวกเขาก็พากันชื่นชมด้วยความประหลาดใจ ความอิจฉาปรากฏชัดบนใบหน้า

“ห้าสิบสองเหรียญทองแดงเชียวหรือ? สวรรค์! พอให้ข้าเอาไปพนันได้หลายตาเลย!”

“เฮ้ย เมื่อหลายวันก่อนข้าไปตรอกหลิ่ว ใช้เหรียญทองแดงสิบกว่าเหรียญเรียกหญิงคณิกาคนหนึ่งมา รสชาตินาง…”

“เหล่าลิ่ว เจ้านี่พูดจาเหลวไหล หญิงคณิกาอะไรกัน? นางแก่พอจะเป็นแม่เจ้าได้แล้ว!”

“ไปให้พ้น!”

ท่ามกลางเสียงหัวเราะครืน จ้าวผิงกอดถุงเงินไว้ในอ้อมแขนอย่างระมัดระวัง กวาดตามองคนรอบข้างด้วยความระแวดระวัง

ดังคำกล่าวว่า คนสามัญไม่มีความผิด แต่กลับกลายเป็นผิดเพราะครอบครองหยกมีค่า แม้เสี่ยวเอ้อร์จะตะโกนบอกราคาป้องกันข้อพิพาท แต่ก็เรียกคนมามุงดูด้วยเช่นกัน ภายนอกพวกเขาดูเหมือนกำลังพูดหัวเราะกัน ทว่าสายตากลับเหลือบมองจ้าวผิงเป็นระยะ

จ้าวผิงหันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว หางตาเห็นเด็กชายตัวเล็ก ๆ หลายคนในชุดขาดรุ่งริ่งรีบเข้ามาใกล้ ส่วนคนจากหมู่บ้านข้างเคียงหลายคนที่อยู่ไม่ไกลก็ยังตามอยู่ห่าง ๆ

เขาเร่งฝีเท้า คนที่อยู่ด้านหลังก็เร่งฝีเท้าตาม สุดท้ายแทบจะกลายเป็นวิ่งไล่กัน!

แต่จ้าวผิงไม่คุ้นเคยกับเส้นทางในเมืองแห่งนี้ วิ่งเลี้ยวไปเลี้ยวมาอยู่หลายครั้ง กลับมาถึงทางตันเข้าให้!

“ไอ้หนุ่ม เจ้านี่…วิ่งเก่งไม่น้อยเลยนี่!”

ได้ยินเสียงตะโกนเยาะเย้ยจากด้านหลัง จ้าวผิงก็หันขวับไป แล้วเห็นชายฉกรรจ์เจ็ดแปดคนมารวมตัวกันอยู่ตรงนั้นแล้ว

บางทีในตอนแรกพวกเขาอาจเพียงคิดจะเข้ามาฉวยโอกาสขูดรีด แต่ตอนนี้ชายฉกรรจ์เจ็ดแปดคนมารวมตัวกัน ความกล้าก็ยิ่งเพิ่มขึ้นตามธรรมชาติ

“ส่งเงินมาแต่โดยดี พวกเราต่างคนต่างอยู่ ไม่อย่างนั้น…”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป