“แค่ห้าสิบสองอีแปะ ยังมีคนจับจ้องอีกหรือ?”
จ้าวผิงกำเหรียญทองแดงที่หามาได้หลังจากง่วนทำงานมาตลอดช่วงเช้าไว้แน่น สีหน้าหนักอึ้ง
หากแค่ห้าสิบสองอีแปะยังถูกคนจับจ้อง แล้วเงินหนึ่งตำลึงในอีกสามวันข้างหน้าจะไปหามาจากไหน?
“รีบส่งเงินมาให้ข้าเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นพวกพี่น้องจะลงมือหนักเอา! จะโดนตีตายหรือพิการก็โทษตัวเองแล้วกัน!”
ดูจากท่าทางของอีกฝ่าย เห็นได้ชัดว่าเป็นพวกทำผิดจนเคยชิน
จ้าวผิงทะลุมิติมาอยู่ในโลกนี้ได้เพียงวันกับคืนเดียว ร่างเดิมก็ถูกคนลอบทำร้าย แล้วยังมีคู่หมั้นที่ยังไม่ได้แต่งงานถูกคนวางแผนจนต้องลงนามในสัญญาขายตัวอีก ตอนนี้อุตส่าห์หาเงินได้ห้าสิบสองอีแปะ กลับต้องเผชิญภัยถึงชีวิตอีก!
เมื่อครู่ตอนหลบหนี เขาเห็นมือปราบอยู่ด้วย แต่พวกนั้นกลับไม่สนใจสักนิด ซ้ำยังเปิดทางให้คนเหล่านี้เสียอีก
แม้แต่เจ้าหน้าที่ทางการยังเป็นเช่นนี้ ไม่ต้องพูดถึงพวกอันธพาลหัวไม้เลย
การมีชีวิตอยู่ในยุคสมัยเช่นนี้ ช่างไม่ต่างจากตกอยู่ในขุมนรก!
แต่ถ้าวันนี้ยอมมอบเงินห้าสิบสองอีแปะให้ พรุ่งนี้ก็ต้องจ่ายอีกห้าสิบสองอีแปะ มะรืนไม่มีเงินแล้ว จะให้ยืนมองหลี่ซิ่วเอ๋อร์ถูกเศรษฐีจ้าวพาตัวไปอย่างนั้นหรือ?
จ้าวผิงกำหมัดแน่น มองพวกอันธพาลที่ค่อย ๆ บีบเข้ามาใกล้ เตรียมจะสู้สุดชีวิต ทันใดนั้นก็มีเสียงห้าวดังขึ้น
“ไอ้หนูนี่ขายได้เท่าไร?”
พอได้ยินเสียงนั้น พวกที่กำลังย่ามใจอยากลงมือก็หันกลับไปทันที สีหน้าดุดันพลันแปรเปลี่ยนเป็นประจบสอพลอ
“เรียนท่านซุน วันนี้เขาขายปลาได้ยี่สิบหกชั่งที่เหลาอาหารตระกูลหลิว รับเงินทองแดงมาห้าสิบสองอีแปะขอรับ”
“โอ้? ยี่สิบหกชั่งเชียวหรือ? นับว่ามีฝีมืออยู่บ้าง”
พวกอันธพาลตรงปากตรอกพากันหลีกทาง ชายร่างกำยำคนหนึ่งจึงเดินเข้ามาช้า ๆ พลางกวาดตามองจ้าวผิงตั้งแต่หัวจรดเท้า
“ไอ้หนู ถ้าจับปลาได้สักสามห้าชั่งก็แล้วไป แต่จับได้ยี่สิบกว่าชั่ง เจ้าต้องจ่ายเงินส่วนแบ่งตามธรรมเนียม”
พอได้ยินเช่นนั้น จ้าวผิงก็ใจไหววูบ เงยหน้าสบตาอีกฝ่าย
“ขอถามหน่อย เงินส่วนแบ่งตามธรรมเนียมที่ว่าคืออะไร แล้วข้าต้องจ่ายกี่ครั้ง?”
สิ้นคำ ชายที่ถูกเรียกว่าท่านซุนก็แสยะยิ้มออกมาทันที
“แพปลาของเราให้ความสำคัญกับคุณธรรม ไม่ใช่ที่ว่าการอำเภอที่รีดไถกันเป็นทอด ๆ เสียหน่อย จ่ายเดือนละครั้งเท่านั้น เงินส่วนแบ่งหนึ่งตำลึง รับรองว่าตลอดแนวแม่น้ำเฮย ทั้งสามเมืองกับยี่สิบเจ็ดหมู่บ้าน ไม่ว่าเจ้าจะขายปลาที่ไหน ก็ไม่มีใครกล้ารังแก!”
“อาศัยอะไร?”
“อาศัยว่าหัวหน้าของแพปลาเราเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหลอมกระดูก!”
ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหลอมกระดูกหรือ?
จ้าวผิงยังไม่รู้ว่าขั้นนี้มีความหมายเช่นไร แต่เมื่อเห็นพวกอันธพาลรอบข้างมีสีหน้าทั้งหวาดกลัวทั้งเลื่อมใส ก็รู้ได้ว่าอีกฝ่ายต้องเป็นยอดฝีมือที่ไม่ธรรมดา
เมื่อครู่พวกนั้นยังทำท่าจะลงมือกับเขาอย่างโหดเหี้ยม แต่เพียงได้ยินชื่อนั้นก็หดหัวกันหมด
“ต้องเป็นผู้ฝึกยุทธ์เท่านั้น ถึงจะนับว่าเป็นคน และมีชีวิตยืนหยัดอยู่ได้ในโลกกินคนเช่นนี้!”
ชั่วขณะนั้น จ้าวผิงพลันเข้าใจอะไรบางอย่าง ขณะเดียวกันก็ลอบทอดถอนใจ
วันนี้เขาถูกขวางอยู่ตรงปากตรอก กลายเป็นลูกแกะรอถูกเชือด ไม่รู้ว่าแพปลานี้จะดีอย่างที่อีกฝ่ายกล่าวจริงหรือไม่ จ้าวผิงก็ไม่มีทางตรวจสอบได้
หากปฏิเสธ พวกอันธพาลรอบข้างคงกรูกันเข้ามารุมทึ้งเขาจนไม่เหลือซากในชั่วพริบตา
ดูเหมือนอีกฝ่ายกำลังให้เขาตัดสินใจ แต่แท้จริงแล้วเขาไม่มีทางเลือกเลย
จ้าวผิงมองท่านซุนตรงหน้า ก่อนล้วงถุงผ้าที่เต็มไปด้วยเหรียญทองแดงออกมาจากอกเสื้อแล้วเขย่า เสียงเหรียญกระทบกันดังใสกังวานไปทั่วตรอกแคบ
“เงินทั้งหมดที่ข้ามีอยู่ในนี้แล้ว น่าเสียดายที่ยังจ่ายเงินส่วนแบ่งไม่ครบ”
“ไม่เป็นไร วันนี้เจ้าจับปลาได้ยี่สิบกว่าชั่ง แสดงว่ามีฝีมือ แพปลาของเราย่อมไม่เอาเปรียบคนมีความสามารถ”
ขณะพูด ท่านซุนก็ล้วงป้ายไม้ชิ้นหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ แล้วโยนให้จ้าวผิงอย่างส่ง ๆ
“วันหน้าตอนขายปลา หากมีใครมารังแกเจ้า ก็เอาป้ายนี้ออกมา อีกฝ่ายย่อมไม่กล้าทำอะไรเจ้า พอสิ้นเดือน เจ้า...”
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนถามว่า “เจ้าอยู่หมู่บ้านไหน ชื่ออะไร?”
“หมู่บ้านตระกูลจ้าว จ้าวผิง”
“ดี พอสิ้นเดือนก็นำเงินหนึ่งตำลึงไปมอบให้หัวหน้าหมู่บ้านของเจ้า ข้าเชื่อว่าเจ้าเป็นคนฉลาด คงรู้ดีว่าตลอดแนวแม่น้ำเฮยเป็นเขตอิทธิพลของแพปลาเรา หากต้องการหาตัวใครสักคน ย่อมไม่มีทางซ่อนพ้น”
“ข้าเข้าใจแล้ว”
จ้าวผิงพยักหน้า ในใจหนักอึ้งอยู่บ้าง
เดิมทีเขาออกมาจับปลาเที่ยวนี้ก็เพื่อหาเงินหนึ่งตำลึง จะได้ไถ่หนังสือสัญญาที่หลี่ซิ่วเอ๋อร์ลงนามไว้กลับคืนมา แต่ใครจะคิดว่าเงินหนึ่งตำลึงยังหาไม่ครบ ก็ต้องติดหนี้เพิ่มอีกหนึ่งตำลึงแล้ว!
ท่านซุนดูเหมือนจะพอใจ เขายกมือขึ้นตบไหล่จ้าวผิงเบา ๆ ก่อนกวาดตามองพวกอันธพาลรอบข้าง คนเหล่านั้นก็แตกฮือหนีไปด้วยความตกใจทันที
สุดท้ายเขาหันมามองจ้าวผิงอีกครั้ง คล้ายจดจำหน้าตาไว้แล้ว จากนั้นจึงเดินออกจากตรอกไป
จ้าวผิงกำป้ายไม้ในมือ มองมุมถนนที่พวกนั้นจากไป แล้วค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจ
“นี่มันต่างอะไรกับการปล่อยเงินกู้บังคับกัน? ถ้าฉันเอาเงินหนึ่งตำลึงให้ได้ แพปลาของพวกเขาก็ได้เงินไปเปล่า ๆ หนึ่งตำลึง แต่ถ้าฉันหาเงินมาไม่ได้ ไม่แน่ว่าพวกนั้นจะบุกมาทวงหนี้ ปากก็พูดแต่เรื่องคุณธรรม สุดท้ายก็แค่ธุรกิจขูดรีดจนถึงกระดูกทั้งนั้น”
จ้าวผิงเดินเตร็ดเตร่ในตลาดด้วยความรู้สึกสับสน สุดท้ายก็ยอมควักเงินห้าอีแปะซื้อข้าวฟ่างมาถุงหนึ่งเท่านั้น
พอกลับถึงบ้าน เขาก็เห็นหลี่ซิ่วเอ๋อร์ฟุบร้องไห้อยู่บนเตียง ทำเอาจ้าวผิงใจหายวาบ
“ซิ่วเอ๋อร์ ร้องไห้ทำไม หรือว่าเมื่อครู่หลี่ซื่อมารังแกเจ้าอีกแล้ว?”
“พี่ผิง?”
เมื่อได้ยินเสียง หลี่ซิ่วเอ๋อร์ก็เงยหน้าขึ้น ร้องเรียกด้วยความยินดีทันที
“ข้า... ข้านึกว่าท่านทิ้งข้าไปแล้ว... อ๊ะ! ข้าวนี่ท่านไปเอามาจากไหน?”
“ข้าไปจับปลาในแม่น้ำ แล้วเอาไปแลกข้าวฟ่างที่ในเมือง เจ้ามาดูสิ...”
จ้าวผิงยกกระบุงปลาขึ้น ในนั้นมีปลาตัวเล็กปะปนกันอยู่สิบกว่าตัว ขนาดใหญ่เท่านิ้วโป้ง
“เที่ยงนี้เราต้มโจ๊กปลา ใส่ข้าวให้มากหน่อย”
“ท่านไปแม่น้ำมาหรือ? ก่อนหน้านี้ท่านเกือบจะ... ตอนนี้ร่างกายเพิ่งหายดี ไฉนถึงไปอีก?”
“ไม่เป็นไร ตอนนี้ร่างกายข้าแข็งแรงดี เจ้าวางใจเถิด”
จ้าวผิงวางถุงข้าวกับกระบุงปลาลงบนโต๊ะ ปล่อยให้หลี่ซิ่วเอ๋อร์ดึงแขนเสื้อของเขา พลิกดูตั้งแต่หัวจรดเท้า
เมื่อเห็นว่าจ้าวผิงไม่เป็นอะไรจริง ๆ หลี่ซิ่วเอ๋อร์จึงค่อยถอนหายใจโล่งอก
“ดูท่าพอลงนามในสัญญาขายตัวแล้ว ข้าก็คงไม่เป็นตัวกาลกิณีของท่านอีก...”
“พูดอะไรอย่างนั้น!”
จ้าวผิงตบศีรษะนางเบา ๆ “จะเป็นตัวกาลกิณีอะไรเล่า? นั่นเป็นแค่ความเชื่องมงาย! ต่อไปห้ามพูดแบบนี้อีก เข้าใจหรือไม่?”
หลังพูดจบ เขารออยู่ครู่หนึ่ง แต่เห็นหลี่ซิ่วเอ๋อร์ยังไม่ตอบ ได้แต่เบิกตาจ้องมองตน จ้าวผิงจึงสงสัยขึ้นมา
“เจ้าเป็นอะไรไป?”
“พี่ผิง หลังจากท่านหายป่วยคราวนี้ ท่านเหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคนเลย... เมื่อก่อนท่านเอาแต่หลบหน้าข้า ไม่เคยยอมพูดกับข้าเกินสักครึ่งคำ กลัวว่าข้าจะนำโชคร้ายมาให้ ทั้งยังไม่เคยพูดอะไรแบบนี้ด้วย...”
หลี่ซิ่วเอ๋อร์มองจ้าวผิง พลางเอ่ยด้วยท่าทีลังเลเล็กน้อย
คำพูดนี้ทำให้จ้าวผิงใจตึงขึ้นมาทันที เขาทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ
“แต่ข้าชอบท่านตอนนี้มากกว่า!”
หลี่ซิ่วเอ๋อร์พลันยิ้มกว้าง ก่อนจะซุกตัวเข้ามากอดจ้าวผิงแน่น
“พี่ผิงพักผ่อนเถิด ข้าจะไปต้มโจ๊กเดี๋ยวนี้!”
พูดจบ นางก็อุ้มถุงข้าวฟ่างแล้วกระโดดโลดเต้นมุ่งหน้าไปยังห้องครัวข้าง ๆ
เมื่อเห็นท่าทางร่าเริงของนาง จ้าวผิงจึงค่อยถอนหายใจโล่งอก
หลังจากกินโจ๊กข้าวฟ่างข้นคลั่กใส่ปลาตัวเล็กจนหมดชาม จ้าวผิงก็พักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังแม่น้ำเฮยอีกครั้ง
เขาทอดแหไปหลายรอบ จากนั้นก็มุดลงไปในแม่น้ำทั้งตัว
ชาติที่แล้วจ้าวผิงอาศัยอยู่ในแผ่นดินตอนเหนือ ห่างไกลจากทะเล เป็นพวกว่ายน้ำไม่เป็นโดยแท้
ส่วนชาตินี้แม้จะอยู่ริมแม่น้ำ แต่ทักษะการว่ายน้ำก็ยังธรรมดามาก มิฉะนั้นคงไม่ถูกพวกจ้าวซื่อทำร้ายจนตาย
ทว่าครั้งนี้พอลงน้ำ กลับรู้สึกราวกับอยู่ในถิ่นที่คุ้นเคย
“ตามที่แผงข้อมูลบอกไว้ ทักษะการว่ายน้ำระดับเริ่มต้นทำให้ฉันกลั้นหายใจได้นานที่สุดห้านาที ยังอยู่ในขอบเขตปกติ ไม่รู้ว่าถ้าอัปเกรดตอนสรุปผลคืนนี้ จะทะลุขีดจำกัดได้หรือเปล่า”
“ส่วนเรื่องจับปลา วันนี้ฉันทอดแหไปอย่างน้อยก็ร้อยครั้ง รอให้ทักษะอัปเกรดคืนนี้ พรุ่งนี้ต้องจับได้มากแน่”
“สำหรับป้ายของแพปลา... จะใช้ได้จริงหรือเปล่า พรุ่งนี้ค่อยลองดูก็แล้วกัน!”