ลำดับ: เทพ

ตอนที่ 2 ล้มเหลวทั้งหมด

4 นาที· 975 คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หลินลั่วกับคนอื่น ๆ ตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในห้องฉีดยาจนขวัญเสียไปนานแล้ว ได้แต่มองคนเป็น ๆ ตายอย่างทรมานต่อหน้าต่อตา เพียงเพราะฉีดยีนยาเข้าไป

“หัวหน้า ผมไม่ฉีดแล้ว เงินก็ไม่เอาแล้ว”

พอมีคนหนึ่งนำ คนที่เหลือก็พากันเห็นด้วย พูดไปพลางทำท่าจะเดินออกไป

หลินลั่วถึงกับยืนงง นายหน้าบอกเขาว่าการทดลองทางคลินิกมีความเสี่ยงน้อยมาก อย่างมากก็แค่ท้องเสีย

ทดลองเสร็จก็จะได้เงินชดเชย 600 หยวนใหม่

หยวนใหม่คือเงินตราที่ใช้หมุนเวียนในโลกนี้

แต่เหตุการณ์ตรงหน้าทำให้เขาเข้าใจทันทีว่านายหน้าหลอกขายเขาแล้ว

ห้ามฉีดยาเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นมีโอกาสตายอยู่ที่นี่สูง ช่วงเวลาแบบนี้ต้องตั้งสติให้ดี เขาเดินตามหลังคนเหล่านั้นไป คอยดูสถานการณ์

“คิดจะไปหรือ? พวกคุณเซ็นสัญญาไว้แล้ว วันนี้ต้องฉีดยา” หวังเทียนอวี่พูดอย่างไม่ไว้หน้า

เขาตัดสินใจเดินหน้าต่อให้สุด เงินก็จ่ายไปแล้ว ต่อให้การทดลองล้มเหลวทั้งหมด อย่างน้อยก็ต้องบันทึกข้อมูลการทดลองให้ได้มากที่สุด

“นี่แกกำลังฆ่าคนอยู่ชัด ๆ!” ชายร่างใหญ่คนหนึ่งในกลุ่มชี้หน้าหวังเทียนอวี่แล้วด่า

“หึ พวกแกนับเป็นคนด้วยหรือ?”

ขยะพวกนี้ที่รัฐบาลไม่รับรอง ไม่มีข้อมูลประจำตัว จะเป็นจะตายก็ไม่มีใครสนใจ

“พวกพ่อค้าเลือดเย็น ปล่อยฉันออกไป!” ชายร่างใหญ่ไม่สนใจคนที่พยายามขัดขวาง ฝืนเดินออกไป

แต่หน้าประตูมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเฝ้าอยู่ พวกเขาล้วนเป็นมนุษย์ดัดแปรงที่ผ่านการคัดเลือกมาอย่างดีและได้รับการปรับเปลี่ยนยีนแล้ว

คนธรรมดาเมื่ออยู่ต่อหน้าพวกเขาก็ไม่ต่างจากลูกไก่

เป็นไปตามคาด ชายร่างใหญ่ถูกซัดล้มลงตั้งแต่เผชิญหน้ากันครั้งแรก เลือดไหลซึมจากมุมปาก เจ็บจนลุกไม่ขึ้น

“เบามือหน่อย ตัวทดลองหนึ่งคนราคาสองพันหยวนใหม่ ทำพังแล้วแกจะชดใช้ไหวหรือ?”

“ครับ ผู้จัดการหวัง” เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกดชายร่างใหญ่ไว้แน่น ไม่ได้ลงมือต่อ

“บ้าจริง โหดชะมัด” หลินลั่วแอบสบถในใจ

นายหน้าบัดซบนั่นหักเงินเขาไปตั้ง 1,400 หยวนใหม่ กินส่วนแบ่งไปตั้ง 70% สมกับเป็นพวกนายหน้า ไม่มีใครดีสักคน

ถ้าเขารอดออกไปได้ จะเชือดมันให้สาสม

พอเห็นบทเรียนจากชายร่างใหญ่ คนที่เหลือก็เงียบกริบทันที

ตอนนี้พวกเขาตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก หนีก็หนีไม่พ้น ไม่ถูกบังคับฉีดยาก็ต้องยอมฉีดเอง

ชายร่างใหญ่ที่เพิ่งอวดดีเมื่อครู่ ถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคุมตัวเข้าไปในห้องฉีดยาเป็นคนที่สอง

เพื่อป้องกันไม่ให้เขาดิ้น มือเท้าของเขาถูกล็อกติดกับเตียงผ่าตัด

“ไอ้พวกสารเลวไร้จิตสำนึก...”

ไม่ว่าชายร่างใหญ่จะด่าทอหรือตะโกนเรียกอย่างไร ก็ไม่มีใครสนใจ

เหมือนครั้งก่อน หลังฉีดยาเสร็จ หมอก็เดินออกไป

“อัตราการเต้นหัวใจ: 128 ครั้งต่อนาที”

“แหล่งชีวิต (ค่า PM): 26 หน่วย”

“ความเข้ากันได้ของยีน: 4.3%”

ไม่ใช่แค่หวังเทียนอวี่กับคนอื่น ๆ ที่ร้อนใจ หลินลั่วเองก็เช่นกัน เขาย่อมหวังว่าจะมีใครสักคนทนผ่านไปได้

อย่างน้อยก็แสดงว่ายาตัวนี้ไม่ได้มีอัตราการเสียชีวิตร้อยเปอร์เซ็นต์ เขายังมีโอกาสรอดชีวิต

น่าเสียดายที่ความจริงกลับไม่เป็นไปตามหวัง

คราวนี้ชายร่างใหญ่ทนอยู่ได้ 31 นาที ก่อนจะนิ่งสนิทไป

ความเข้ากันได้ของยีนหยุดอยู่ที่ 26.4% ดีกว่าคนแรกเล็กน้อย

คนที่เหลืออีกสี่คนมองหน้ากัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

ถ้าตอนนั้นไม่โลภเงิน 600 หยวนใหม่ ก็คงไม่ถูกหลอกมาเป็นหนูทดลอง

“คนต่อไป” หวังเทียนอวี่มองข้อมูลตัวอย่างบนหน้าจอ ใบหน้าเขียวคล้ำ

จากนั้นคนแล้วคนเล่าก็ถูกลากเข้าไปในห้องฉีดยา มัดไว้กับเตียงผ่าตัด แล้วบังคับฉีดยา

ไม่มีข้อยกเว้น ทุกคนตายหมด รวมถึงหลินลั่วด้วย

เขาพยายามหาเหตุผลสารพัดเพื่อหยุดการทดลอง แต่ก็ทำไม่ได้ ต่อให้บอกว่าตัวเองเป็นผู้ข้ามมิติมา ก็ยังหยุดการฉีดยาไม่ได้ สุดท้ายทำได้เพียงสูญเสียพลังชีวิตทั้งหมดไปท่ามกลางความเจ็บปวด

“ตัวทดลองหมายเลข 6 ทำไมแหล่งชีวิตถึงต่ำขนาดนี้?”

หวังเทียนอวี่มองตัวเลขเริ่มต้นบนหน้าจอ แทบไม่อยากเชื่อสายตา

ค่า PM: 14 หน่วย

แม้แต่ชายชราอายุเจ็ดแปดสิบปียังมีค่าสูงกว่าเขา

“จางเฉิง แกไปหาตัวทดลองขยะนี่มาจากไหนวะ?”

หวังเทียนอวี่หันไปมองชายคนหนึ่งที่อยู่ข้าง ๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความเดือดดาล

เมื่อเห็นผู้จัดการกำลังโกรธจัด ใบหน้าจางเฉิงก็ซีดเผือด “ผู้จัดการหวัง เป็นความผิดของผมเองที่กำกับดูแลไม่ดี ครั้งหน้าจะไม่เกิดเรื่องแบบนี้อีกแน่นอนครับ”

หวังเทียนอวี่ถลึงตาใส่จางเฉิงอย่างดุดัน “ครั้งหน้าฉันต้องการตัวทดลองที่มีค่า PM เกิน 40”

พูดจบ เขาก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมา

จางเฉิงยืนนิ่งอยู่กับที่ ผ่านไปพักใหญ่กว่าอารมณ์จะสงบลง

คนที่มีค่า PM เกิน 40 ล้วนมีบัตรประจำตัว หากหายตัวไปอย่างไร้สาเหตุ คนข้างบนอาจสังเกตเห็นได้

แต่ถ้าทำงานให้สำเร็จไม่ได้ เขาก็ต้องเก็บข้าวของไสหัวออกไป ถึงตอนนั้นทั้งครอบครัวคงได้อดตายกันพอดี

พอคิดถึงตรงนี้ แววตาของเขาก็แข็งกร้าวขึ้น อย่างไรเสียถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาก็มีบริษัทคอยรับผิดชอบแทน

“จัดการขยะพวกนี้ให้เรียบร้อย” จางเฉิงทิ้งคำพูดไว้ประโยคหนึ่ง ก่อนจะเดินออกจากห้องทดลองไปเช่นกัน

พนักงานนำศพทั้งหกใส่ถุงแยกเก็บทีละถุง แล้วยกออกจากห้องทดลอง

ข้างนอกมืดลงแล้ว กรรมกรสองคนโยนถุงแยกเก็บลงไปในกองขยะชีวภาพ จากนั้นก็จากไป

พรุ่งนี้เช้าจะมีคนมาจัดการเผาขยะชีวภาพเหล่านี้ เพื่อป้องกันไม่ให้วัคซีนและสารทดลองชนิดต่าง ๆ รั่วไหลออกไป

ส่วนการเผาศพคนไร้บัตรประจำตัวไปสักกี่ศพ ไม่มีใครสนใจ

ในโลกใบนี้ กฎหมายกลายเป็นสิ่งไร้ความหมายไปนานแล้ว เป็นเพียงกรอบจอมปลอมที่คนชั้นบนสร้างขึ้นเพื่อรักษาความสงบเรียบร้อยขั้นพื้นฐานเท่านั้น

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป