ตัวเมืองอำเภอว่านหลง
ภายในห้องรับรองหรูบนชั้น 3 ของภัตตาคารอาหารทะเลเหม่ยหัว
มีคนนั่งล้อมโต๊ะกลมตัวใหญ่กันอยู่เจ็ดแปดคน
พนักงานคอยเติมชา รินน้ำ และเปลี่ยนผ้าร้อนอย่างเบามือเป็นระยะ
ชายวัยกลางคนอายุราวห้าสิบปีนั่งอยู่ตรงที่นั่งประธาน เขาสวมสูทสีเทาเข้มตัดเย็บอย่างประณีต มือหมุนลูกประคำไม้จันทน์หอมเบา ๆ นาฬิกาโรเล็กซ์ที่ข้อมือโดดเด่นสะดุดตา เครื่องแต่งกายทั้งตัวเผยให้เห็นความมั่งคั่งแบบคนมีฐานะเก่าแก่
แม้สีหน้าของชายคนนี้จะดูเป็นมิตร แต่บารมีอันแข็งแกร่งของคนที่อยู่เหนือผู้อื่นมานานหลายปีก็ยังปกปิดไม่มิด เขาคือฮั่วเจิ้นตง พ่อค้าผู้มั่งคั่งจากเซียงเจียง
ข้างกายฮั่วเจิ้นตง
มีชายชราท่าทางประหลาดนั่งอยู่
ชายชราอายุราวหกสิบปี หลังตั้งตรงราวกับไม่คุ้นชินกับการนั่งกินอาหารบนเก้าอี้ มือทั้งสองวางบนเข่าอย่างเรียบร้อยอยู่ตลอด มุมปากหย่อนลงเล็กน้อย แสดงถึงความคร่ำครึและหยิ่งยโส
ท่าทางของเขาแตกต่างจากคนหัวเซี่ยทั่วไป ทั้งคำพูดและกิริยาล้วนชวนให้รู้สึกไม่ชอบหน้าอย่างบอกไม่ถูก
เขาเป็นบุคคลที่ฮั่วเจิ้นตงยกย่องอย่างยิ่ง
นักชิมผู้มีชื่อเสียงโด่งดัง ซาโต้ มาซาโอะ
นอกจากนี้ยังมีคุณหยุน ผู้บริหารอำเภอหยุนกว่างฟา ซึ่งรับผิดชอบงานดึงดูดการลงทุนของอำเภอว่านหลงมาร่วมด้วย
ซุนกว่างเซิ่งเป็นเจ้าภาพคนหนึ่งในวันนี้
เขายิ้มแย้มต้อนรับอย่างกระตือรือร้น ขณะนี้กำลังรับกาน้ำชาจากพนักงาน แล้วรินชาให้คุณฮั่วกับคุณหยุนด้วยตัวเอง
“เชิญครับ คุณฮั่ว คุณหยุน”
“ทุกท่านดื่มชารอก่อนนะครับ อาหารกำลังมาแล้ว”
ส่วนอีกด้านหนึ่งของโต๊ะ
ยังมีเจ้าของกิจการวัยกลางคนในชุดสูทอีกสองคนนั่งอยู่
คนหนึ่งคือคุณเฉียนจากโรงงานอาหารกระป๋องไห่ต๋าในอำเภออันไห่ที่อยู่ติดกัน อีกคนคือคุณจ้าวจากโรงงานอาหารกระป๋องซุ่นหยางในอำเภอฮุ่ยตง ทั้งสองเป็นคนมีอิทธิพลในอำเภอของตัวเอง และเป็นคู่แข่งกับซุนกว่างเซิ่งในธุรกิจอาหารกระป๋อง แต่วันนี้กลับมานั่งร่วมโต๊ะกันเพราะฮั่วเจิ้นตงเดินทางมา
“คุณซุนไม่ต้องเกรงใจ ชานี่รสชาติดีจริง ๆ”
“ต่อจากนี้ผมก็รอชิมอาหารทะเลของอำเภอว่านหลงแล้ว”
ฮั่วเจิ้นตงพูดพลางยิ้มอย่างอารมณ์ดี ไม่ได้วางท่าแม้แต่น้อย