ซุนกว่างเซิ่งอดคิดกังวลอยู่ในใจไม่ได้
“งานประมูลจัดแสดงอาหารทะเล?”
“คุณอวิ๋น เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับการตั้งโรงงานเลยไม่ใช่เหรอ?”
ถ้าเป็นปี 1999 มีใครสักคนยอมลงทุนถึงหนึ่งพันล้าน กำลังซื้อของเงินก้อนนี้ย่อมไม่ด้อยไปกว่าเงินหนึ่งหมื่นล้านในยุคหลัง หรืออาจเทียบได้กับเงินลงทุนสองถึงสามหมื่นล้านด้วยซ้ำ เห็นได้ชัดว่านี่คือเงินทุนก้อนใหญ่
ไม่ว่าซุนกว่างเซิ่งจะมองอย่างไร เขาก็รู้สึกว่าการกำหนดทิศทางของเงินลงทุนมหาศาลเช่นนี้ช่างดูสะเพร่าเกินไป
แต่คุณอวิ๋นกลับกลอกตาใส่เขาอย่างอดไม่ได้
“นายจะไปรู้อะไร”
“คุณฮั่วคิดว่า การจัดงานประมูลจัดแสดงสักงานจะช่วยทดสอบขีดความสามารถในการจัดสรรทรัพยากรอาหารทะเลของธุรกิจท้องถิ่นได้ แถมยังทำให้บริษัทใหม่ที่จะตั้งขึ้นในอนาคตโด่งดังไปทั่วโลกตั้งแต่วันแรก แล้วยังอาศัยอิทธิพลของคุณซาโต้ในแวดวงอาหารทั่วโลกช่วยประชาสัมพันธ์ชื่อเสียงของผู้ชนะงานประมูลครั้งนี้อีกด้วย นี่แหละที่เรียกว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกสามตัว!”
“พูดอีกอย่างก็คือ ยิ่งผู้ชนะครั้งนี้โดดเด่นมากเท่าไร ก็ยิ่งช่วยส่งเสริมภาพลักษณ์ของบรรดาผู้ร่วมทุนที่คุณฮั่วเลือก รวมถึงบริษัทใหม่ที่จะร่วมกันก่อตั้งในภายหลังมากเท่านั้น ถ้านายชนะ คุณฮั่วเลือกนายมาร่วมงาน เขาเองก็ได้หน้า บริษัทที่จะร่วมมือกันต่อจากนี้ก็พลอยดังเปรี้ยงขึ้นมาด้วย”
“เข้าใจหรือยัง?”
คราวนี้ซุนกว่างเซิ่งถึงกับเข้าใจขึ้นมาบ้าง
พูดถึงตรงนี้ สีหน้าคุณอวิ๋นก็เคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย
“อีกอย่างนะ เหล่าซุน ฉันต้องเตือนนายไว้สักคำ”
“ไม่ใช่แค่เถ้าแก่เฉียนจากอำเภออันไห่กับเถ้าแก่จ้าวจากอำเภอฮุ่ยตงเท่านั้น ต่อให้เป็นอำเภอว่านหลงของเรา ก็ไม่ได้มีแค่นายคนเดียวที่มีสิทธิ์เข้าร่วม”
“อย่างช้าที่สุด พรุ่งนี้ทางอำเภอจะประกาศข่าวนี้อย่างเป็นทางการ”
“เถ้าแก่ที่มีทรัพย์สินราวสิบล้าน ขอแค่มีคุณสมบัติ มีเงิน มีความสามารถ และมีทรัพยากรในท้องถิ่น ก็มีสิทธิ์ลงแข่งทั้งนั้น”
“ปิดรับสมัครภายในหนึ่งสัปดาห์ ส่วนการแข่งขันจะเริ่มในอีกสองสัปดาห์”