เจียงเยี่ยนก้าวขึ้นไปบนโขดหินสีดำ มองเจียงจวินกับพวกอีกสองคนบนเรือจากระยะไกล มุมปากยกยิ้มเยาะอย่างดูแคลน ก่อนจงใจยกนิ้วกลางยั่วโมโห
“เจียงจวิน เมื่อกี้ยังกร่างอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?”
“ทำไมจอดอยู่ข้างนอก ไม่กล้าเข้ามาล่ะ?”
“ไง เมื่อวานโดนฉันเตะที่ท่าเรือยังไม่สะใจ วันนี้ถึงได้อุตส่าห์นั่งเรือมาไกลขนาดนี้ ตั้งใจมาขอให้ฉันเตะพวกแกสามคนลงทะเลอีกรอบหรือไง? เข้ามาสิ ถ้าแน่จริงก็เข้ามา!”
คำพูดนั้นทำให้หลี่หมิงกับซุนเหล่าจิ่วหน้าบูดบึ้ง
ทั้งสองสบตากันอย่างเคียดแค้น
เจียงจวินถูกแทงใจดำ โกรธจนหน้าแดงก่ำ
เขากระโดดเหยง ๆ อยู่หัวเรือ ด่าทออย่างเดือดดาลทันที
“เจียงเยี่ยน! เลิกทำเป็นขู่ให้คนกลัวได้แล้ว!”
“ตอนนี้ฉันเอาเรือลำใหญ่มาปิดทางถอยพวกแกไว้ คนที่กุมอำนาจเป็นตายอยู่ในมือคือฉัน! แล้วทำไมฉันต้องขึ้นเกาะไปให้แกซ้อมด้วยวะ?!”
“แกคิดว่าขึ้นไปหลบบนโขดหินแล้วจะรักษากุ้งมังกรลายเสือพวกนี้ไว้ได้หรือไง?!”
แววตาของเจียงจวินวาวโรจน์ด้วยความชั่วร้าย เขาแสยะยิ้มข่มขู่
“แค่เรือฉันปิดเส้นทางเดินเรือแถบนี้ เรือไม้ลำเล็กของพวกแกก็อย่าหวังว่าจะออกจากเกาะเฮงซวยนี่ได้!”
“แดดก็ยิ่งร้อนขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว! ต่อให้ห้องขังปลาแบบมีน้ำไหลของแกเจ๋งแค่ไหน พอน้ำร้อนขึ้น ปลากับกุ้งมังกรลายเสือในนั้นก็ต้องหงายท้อง เน่าเหม็นกันหมด!”
“หึ ๆ มาดูกันว่าใครจะร้อนใจ!”
พูดจบ
พอเห็นเจียงหย่งเหนียนกับเจียงเยี่ยนเงียบกริบ
เจียงจวินก็คิดว่าพวกเขากลัวแล้ว
จากนั้นจึงแสยะยิ้ม
“ตอนแรกฉันกะเอาแค่ครึ่งเดียว แต่ตอนนี้เปลี่ยนใจแล้ว!”