หลังจากต่อสู้กับฝูงปลาอยู่อีกพักใหญ่
ท่ามกลางคลื่นน้ำที่ซัดกระหน่ำ ปลากะพงแดงป่าตัวมหึมาอีกตัวหนึ่งก็โผล่ขึ้นมา มันยาวถึง 70-80 เซนติเมตร น้ำหนักไม่แพ้ตัวก่อน อ้าปากกว้างที่เต็มไปด้วยฟันซี่เล็ก ๆ เจียงเยี่ยนคว้าเหงือกของมันไว้แน่น แล้วออกแรงยกขึ้นมาบนดาดฟ้า!
ปลากะพงแดงป่าชั้นดีหนักตัวละ 10 ชั่งถึงสองตัว!
“รวยแล้ว...ลูกเอ๊ย พวกเรารวยจริง ๆ แล้ว ฮ่า ๆ!”
“ของแบบนี้ราคาขั้นต่ำก็ชั่งละร้อยกว่าหยวน ขายได้ตัวละหนึ่งถึงสองพันหยวนเลยนะ!”
เจียงหย่งเหนียนเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก
น้ำเสียงตื่นเต้นจนสั่นไปหมด
แค่ปลากะพงแดงตัวใหญ่สองตัวนี้ ถ้าขนไปขายที่ภัตตาคารเหม่ยหัว ต่อให้คิดราคาแบบอนุรักษนิยมแค่ชั่งละ 80 หยวน ก็ได้เงินสดตั้ง 1,600 หยวนแล้ว แต่ราคาขายจริงต้องสูงกว่านี้อีกมากแน่นอน!
ถ้าหลี่เหม่ยหัวดูออกว่าเป็นของหายาก แล้วเอาไปขายให้แขกกระเป๋าหนัก
ต่อให้ขึ้นราคาเป็นสองเท่าหรือหลายเท่า ก็ยังมีคนแย่งกันซื้อ!
พอพูดถึงเรื่องทำเงิน
พ่อลูกก็ฮึกเหิมขึ้นมาทันที มือทั้งสองขยับอย่างรวดเร็วราวกับล้อหมุน ไม่นานก็เก็บเบ็ดราวที่เหลือจนหมด
ระหว่างนั้นก็ได้ปลาตัวใหญ่ขึ้นมาไม่น้อย
ปลาเก๋าหิน ปลากะรังดำ ปลากะพงแดง ปลากะรังแดง และปลาเก๋าชนิดอื่น ๆ ในห้องขังปลาเป็นกำลังดิ้นพล่านเบียดเสียดกัน มองแล้วเจียงเยี่ยนก็ยิ้มแก้มแทบปริ
ปลาเก๋าแถบนี้ที่เจ้าแม่ทับทิมประทานพรให้ แม้ยังไม่ได้คำนวณจำนวนอย่างละเอียด แต่คาดว่ารอบนี้เขากับพ่อคงจับไปได้เกือบหมดแล้ว
จากนั้น
พ่อลูกก็ตรงไปยังลอบพับได้ตาข่ายช่องใหญ่ 20 ใบ