เจ้าของเรือนับเงินเสร็จก็โยนกุญแจให้เจียงจวิน
ถึงจะรู้เต็มอกว่าถูกหลอก
เจียงจวินก็ยังเช่าเรืออยู่ดี
เจียงจวินกัดฟันกรอด พาหลี่หมิงกับซุนเหล่าจิ่วกระโดดขึ้นเรือแล้วออกทะเล
“พี่จวิน ทะเลกว้างขนาดนี้ เรือพายมือเก่า ๆ ของเจียงเยี่ยนไม่รู้ลอยไปถึงไหนแล้ว เราจะไปหากันที่ไหนล่ะ?”
หลี่หมิงถาม
เจียงจวินหัวเราะเยาะ
“ไอ้โง่! เจียงเยี่ยนใช้ไม้ผุ ๆ สองท่อนพายเรือ จะไปได้ไกลแค่ไหน? ยังไงก็ต้องวนเวียนอยู่แถวทะเลใกล้หมู่บ้านนี่แหละ!”
“เราก็ไล่หาแถวทะเลใกล้หมู่บ้านนี่สิ เรือยนต์ 12 แรงม้าของฉัน วิ่งเร็วพอ ๆ กับเรือที่พวกมันพายสิบลำรวมกัน!”
“ยังไงก็ต้องหาเจอ!”
แล้วก็เป็นอย่างที่คิด
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
เมื่อเรือยนต์แล่นอ้อมสันดอนรอบนอกแนวปะการังโหนกอูฐคู่ หลี่หมิงที่ถือกล้องส่องทางไกลอยู่ก็ขยี้ตาแรง ๆ ก่อนร้องลั่นขึ้นมา!
“เจอแล้ว! พี่จวิน! เจอลุงใหญ่ของพี่กับไอ้เจียงเยี่ยนแล้ว! อยู่ข้างหน้า!”
“พวกมันกำลังยกลอบพับได้ขึ้นมา! โอ้โห! โอ้โห!!”
พอมองเห็นชัดว่าในลอบมีอะไรอยู่
หลี่หมิงก็สูดลมหายใจเฮือกใหญ่
“พี่จวิน! ดูเร็ว! กุ้งมังกรตัวใหญ่สีแดงสลับเหลืองตั้งสองตัว! สามตัว! อย่างน้อยก็ยาวเท่าท่อนแขน กำลังดิ้นอยู่ในตาข่ายเลย!!”
เจียงจวินคว้ากล้องส่องทางไกลมาสวมแนบตาทันที
พอเห็นชัด ๆ ว่ากุ้งมังกรลายเสือจีนหนักตั้งห้าชั่งถูกเจียงเยี่ยนใส่ลงไปในช่องเก็บน้ำ เจียงจวินก็เบิกตาแดงก่ำไปด้วยความอิจฉาริษยา!
“กุ้งมังกรลายเสือ... โธ่เว้ย!”
“ตัวใหญ่ยาวเท่าแขนแบบนี้ ถ้าเอาไปขายให้ภัตตาคารว่านหาวของคุณชายเฟิง ตัวละตั้งสองร้อยหยวนต่อชั่ง สักตัวก็ได้เงินเป็นพันแปดร้อยหยวนแล้ว!!”