ชายาจักรพรรดิผู้ทระนง

ตอนที่ 5 สุดกำลังที่มี จนกว่าจะสิ้นลมหายใจ

4 นาที· 963 คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หยุนมู่หว่านตกใจอย่างยิ่ง รีบคว้ามือของคนผู้นั้นไว้ พลางปลดปล่อยพลังวิญญาณออกมาเล็กน้อย หวังสลัดการควบคุมให้หลุดพ้น

แต่สุดท้ายกลับพบว่าพลังวิญญาณของนางใช้การไม่ได้! บัดซบ ใครกันที่ลอบโจมตีนาง?!

นิ้วมือของคนผู้นั้นเย็นเฉียบ ดูเหมือนไม่เห็นพลังอันอ่อนแรงของนางอยู่ในสายตา มือยังคงกดอยู่บนไหล่ของนางไม่คลาย

หยุนมู่หว่านถูกเขาสะกดจนขยับตัวไม่ได้ จึงเอ่ยขึ้นอย่างขุ่นเคืองแต่ยังคงสงบว่า “เจ้าเป็นใคร?”

“คิดว่าตอนนี้เจ้ามีสิทธิ์ถามข้าหรือ?” เสียงเย็นเยียบของเขาดังขึ้นข้างหูนาง ความรู้สึกซ่านวาบแปลกประหลาดแล่นผ่านกาย ทำให้หยุนมู่หว่านขมวดคิ้วอย่างไม่สบายใจ

บุรุษยกยิ้มมุมปาก แววตายากหยั่งถึง

“ที่นี่คือคลังสมบัติของตระกูลหยุน เจ้ามาปล้นทรัพย์หรือ?” หยุนมู่หว่านเอ่ยอย่างไม่พอใจ หากมาปล้นทรัพย์ เมื่อเห็นว่าที่นี่ว่างเปล่า เขาก็ควรจะจากไปไม่ใช่หรือ?! มาที่นี่ทำไม!

แถมยังจับนางไว้ด้วย! หากไม่ใช่เพราะพลังวิญญาณไม่เพียงพอ นางคงสังหารเขาไปแล้ว!

“ข้าดูเหมือนคนขัดสนเงินทองหรือ?” บุรุษยิ้มพลางถาม

“เหมือน” หยุนมู่หว่านตอบ

บุรุษ “...”

“หากเจ้าต้องการทรัพย์สิน ที่นี่ก็ไม่มี หากต้องการสตรี ข้าก็ยิ่งไม่มีให้ ท่านจะลำบากหญิงอ่อนแออย่างข้าไปไย อีกอย่าง ที่นี่คือตระกูลหยุน หากมีคนพบว่ามีโจรบุกรุกเข้ามา เจ้าอาจไม่มีชีวิตรอดออกไปก็ได้” หยุนมู่หว่านปักใจว่าอีกฝ่ายมาขโมยเงิน จึงกล่าวเตือน หวังให้เขาจากไป

“อย่างนั้นหรือ? แต่ข้าไม่กลัวหรอก เจ้านี่ฉลาดไม่เบา ลองดูสิว่านี่คืออะไร” ขณะกล่าว บุรุษก็หยิบกล่องใบหนึ่งออกมาจากที่ใดไม่ทราบ แล้วแกว่งไปมาตรงหน้านาง

ใบหน้าของหยุนมู่หว่านพลันมืดครึ้ม

“ข้าเตือนเจ้าแล้วว่าอย่าแตะต้องของของข้า!” นั่นคือโอสถชำระไขกระดูกของนาง!

หยุนมู่หว่านโกรธจัด แม้แต่เหตุใดจู่ ๆ ตนจึงขยับได้ก็ยังไม่รู้ นางตวัดฝ่ามือใส่เขาโดยไม่ทันคิด เสียงเพียะดังขึ้นเมื่อฝ่ามือฟาดลงบนใบหน้าบุรุษ

หยุนมู่หว่านขมวดคิ้ว คล้ายไม่คาดคิดว่าตนจะตีถูกเขา ครั้นแล้วจึงเพ่งมองใบหน้าของผู้มาเยือนโดยตรง

แสงจันทร์สาดลอดหน้าต่างเข้ามาอย่างเงียบเชียบ อาศัยแสงจันทร์รำไร นางจึงมองเห็นโฉมหน้าของเขาชัดเจน—

ดวงตาเย็นเยียบดุจจันทรา ใบหน้างามดุจหยก รูปหน้าคมชัด เส้นผมดำสนิทและริมฝีปากแดงตัดกับชุดดำประดับลายเมฆอันหรูหรา ชวนให้รู้สึกถึงความศักดิ์สิทธิ์สูงส่งจนมิอาจล่วงเกิน

“มองพอหรือยัง?”

เสียงเย็นเยียบของเขาเจือแววหยอกเย้าอยู่เล็กน้อย

“แท้จริงแล้วเจ้าเป็นใคร?” หยุนมู่หว่านขมวดคิ้ว แววตาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง

“ส่งของมาให้ข้า”

“ถ้าข้าไม่ให้เล่า? เจ้าจะทำอะไรข้าได้?”

“ไม่ให้หรือ? เช่นนั้นข้าก็ทำได้เพียงใช้ทุกวิถีทางตามล่าเจ้า จนกว่าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะตาย” หยุนมู่หว่านเอ่ยจบก็ยื่นมือเข้าแย่งทันที!

ไม่รู้ว่ามีดสั้นมาอยู่ในมือนางตั้งแต่เมื่อใด ในช่วงเสี้ยววินาทีเป็นตาย นางพลันฟันใส่ลำคอเขา

บุรุษไม่รีบร้อนไม่หวั่นไหว ขณะที่มีดสั้นพุ่งเข้ามา เขาเพียงบีบเบา ๆ ก็สะกดการโจมตีของนางไว้ได้ จากนั้นจึงเอ่ยอย่างเนิบช้าว่า

“มีฝีมือแค่งู ๆ ปลา ๆ ยังคิดจะฆ่าคนอีกหรือ?”

“แน่ใจหรือว่าข้าฆ่าเจ้าไม่ได้?” หยุนมู่หว่านหัวเราะเย็นชา แววตาเย็นเยียบฉายประกายสังหาร ไอสังหารนั้นทำให้บุรุษชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด

เขาหลุบตาลงช้า ๆ แล้วพบว่าในมืออีกข้างของนางก็มีมีดสั้นเช่นกัน บัดนี้จ่ออยู่ที่เอวของเขา ขอเพียงนางออกแรงก็สามารถแทงเขาให้บาดเจ็บได้

“หึ ที่แท้เจ้าก็ยังซ่อนฝีมือไว้อีกกระบวนท่า” บุรุษพลันหัวเราะ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เย้ายวนไร้พันธนาการ น้ำเสียงไม่ได้แสดงความโกรธหรือความหวั่นเกรงแม้แต่น้อย ครั้นเสียงทุ้มต่ำสิ้นสุดลง หยุนมู่หว่านก็รู้สึกแขนขาอ่อนแรง ก่อนจะล้มลงไปด้านหลังและตกสู่อ้อมแขนของเขา

บุรุษรับนางไว้ได้อย่างมั่นคง

ใบหน้ายังคงประดับรอยยิ้ม “เจ้าสู้ข้าไม่ได้ เพราะฉะนั้นจงอยู่นิ่ง ๆ”

ตอนนี้หยุนมู่หว่านพูดไม่ออกแล้ว นางด่าเขาในใจ ก่อนความมืดจะเข้าปกคลุม สายตาพร่ามัวไปหมด ด้านนอกมีเสียงของเหล่าผู้คุ้มกันดังแว่วมา หลังจากนั้นไม่นาน นางรู้สึกเพียงสายลมพัดอยู่รอบกาย ส่วนเรื่องอื่นนางไม่รับรู้อีกเลย

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด ศีรษะที่มึนงงของหยุนมู่หว่านพลันแจ่มชัดขึ้น นางลืมตาโพลงแล้วลุกนั่งจากพื้น

นางมองไปรอบ ๆ บริเวณมีต้นไม้ใบหญ้า และยังมีทะเลสาบเล็ก ๆ อยู่ข้าง ๆ นอกจากนางแล้วก็ไม่มีผู้ใดอยู่แถวนั้น บุรุษคนนั้นไม่รู้หายไปที่ใด

หยุนมู่หว่านขมวดคิ้ว คนผู้นั้นเป็นใครกันแน่ แล้วเหตุใดจู่ ๆ จึงพานางมาที่นี่?

ยิ่งคิดหยุนมู่หว่านก็ยิ่งรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่สมเหตุสมผล ตอนนี้ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาอยู่ที่ใด ทำให้นางหงุดหงิดอยู่บ้าง แต่ในชั่วพริบตาต่อมา สายตาก็เหลือบไปเห็นกล่องไม้ใบเล็กข้างกาย ใจของหยุนมู่หว่านพลันหนักอึ้ง นางเปิดออกดู แล้วก็พบโอสถชำระไขกระดูกอยู่ข้างใน

นางถอนหายใจด้วยความโล่งอก ยังอยู่ดี

แต่ดูเหมือนจะไม่เหมือนกับเม็ดของนางเสียทีเดียว

เม็ดนี้... ดูเหมือนจะมีคุณภาพสูงกว่า!

เขามาช่วยนางหรือ?

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป