จ้าวเต๋อจู้ก้าวพรวดขึ้นไปบนดาดฟ้า ล้วงบุหรี่ต้าเฉียนเหมินสองมวนจากกระเป๋าส่งให้
“พี่ซินหยวน ลำบากหน่อยนะ”
กัวซินหยวนรับบุหรี่มาเหน็บไว้ข้างหู
“เต๋อจู้ มีธุระอะไรหรือ?”
จ้าวเต๋อจู้ชี้ไปยังเรือไม้ของตระกูลเฉินที่ติดอยู่บนหาดกรวดแห้ง
“เรือของพี่เฉินเพิ่งติดตั้งเครื่องยนต์ดีเซล หนักฉิบหาย สามคนก็ยกไม่ไหว”
“รบกวนพี่ช่วยใช้เรือเครื่องยนต์กลับเกียร์ถอยหลัง ลากมันออกมา แล้วก็ช่วยเก็บเศษขยะในร่องน้ำด้วยนะ”
กัวซินหยวนมองตามทิศที่จ้าวเต๋อจู้ชี้
ปลาในห้องเก็บของท้ายเรือยังชั่งไม่เสร็จ เขาไม่ค่อยอยากเสียเวลาเท่าไร
แต่ถึงยังไงจ้าวเต๋อจู้ก็เป็นผู้ใหญ่บ้าน ปกติเวลาหน่วยงานหมู่บ้านจะประทับตราหรือทำเอกสารก็ต้องพึ่งเขา
กัวซินหยวนวางถังน้ำมันเครื่องลงบนดาดฟ้า
“ไห่ซาน ไห่ชวน!”
เขาตะโกนไปทางท้ายเรือ “เอาเชือกป่านเส้นใหญ่ในห้องท้ายโยนมา ช่วยลากเรือบ้านพี่เฉินหน่อย!”
กัวไห่ซานกับกัวไห่ชวน น้องชายรองของเขา ขานรับแล้วลากเชือกป่านเปียกเส้นใหญ่เท่าต้นแขนออกมาจากท้ายเรือ ก่อนโยนลงกองกรวดในน้ำตื้นดังซ่า
เฉินเย่เดินเข้าไปก้มคว้าเชือกป่านเส้นหนาหนักอึ้ง
เขาสอดปลายเชือกผ่านห่วงเหล็กตรงหัวเรือไม้ของตระกูลเฉิน แล้วผูกเป็นเงื่อนเลขแปดกลับอย่างแน่นหนา
กัวซินหยวนกลับเข้าไปในห้องเครื่อง เหยียบคลัตช์แล้วเข้าเกียร์ถอย
เครื่องยนต์ดีเซลคำรามลั่น ท่อไอเสียพ่นควันดำหนาทึบออกมาสองกลุ่ม
ใบจักรที่ติดอยู่นอกเรือปั่นน้ำทะเลอย่างรุนแรง สาดฟองคลื่นสีขาวขนาดใหญ่ขึ้นมา