“ใช่” จ้าวเต๋อจู้หัวเราะเย็นชา “ตอนแบ่งทรัพย์สินกันเมื่อก่อน ในหมู่บ้านมีหน่วยผลิตทั้งหมดห้าหน่วย”
“หัวหน้าหน่วยผลิตที่หนึ่ง จ้าวเต๋อหลิน เป็นพี่ชายแท้ ๆ ของฉัน ถึงจะแยกบ้านกันแล้วก็เถอะ”
“หัวหน้าหน่วยผลิตที่สอง กัวซินหยวน เป็นลุงแท้ ๆ ของกัวจินเป่า ลูกชายสามคนในบ้านยังอยู่รวมกันไม่แยกบ้าน มีเรือใบติดเครื่องยนต์แบบเก่าขนาดสิบตันอยู่ลำหนึ่ง”
“หัวหน้าหน่วยผลิตที่สาม จางเฉิงเย่ ได้เรือเหล็กไปลำหนึ่ง”
“หัวหน้าหน่วยผลิตที่สี่ ชุยต้าเหอ ได้เรือใบติดเครื่องยนต์เก่าไปลำหนึ่ง”
“หัวหน้าหน่วยผลิตที่ห้า เฝิงโส่วอี้ เหลือเรือเหล็กที่ใหญ่กว่านิดหน่อยไว้ลำหนึ่ง”
พอพูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงของจ้าวเต๋อจู้ก็เจือความขุ่นเคืองอยู่หลายส่วน
“หลังยุบหน่วยผลิต ทั้งห้าบ้านก็แบ่งเรือกันไป แต่เอาเข้าจริง เรือทุกลำยังติดเงินกู้สหกรณ์เครดิตอยู่”
“ตอนนั้นฉันอยากให้ยุติธรรม เลยไม่แย่งไม่ชิงอะไร ตอนนี้กลับไม่มีแม้แต่เรือยนต์ดี ๆ สักลำ พี่ชายแท้ ๆ ของฉันยังแตกหักกับฉันอีก”
“สมัยนี้เป็นคนดีนี่ไม่ง่ายเลยจริง ๆ...”
เฉินต้าไห่ถอนหายใจยาว ตบไหล่เพื่อนเก่าเบา ๆ แล้วไม่พูดอะไรอีก
แม้เรือไม้จะซ่อมเสร็จแล้ว แต่พอติดเครื่องยนต์ดีเซลเข้าไป น้ำหนักเรือก็ทำให้กินน้ำลึกมาก
แค่พวกเขาสามคนไม่มีทางลากเรือไม้หนักอึ้งจากชายหาดกลับลงไปในร่องน้ำได้
จ้าวเต๋อจู้โยนเครื่องมือลงบนพื้นเรือ
“รอก่อน ฉันจะไปหาเรือลำใหญ่แถวนี้มาช่วยลากสักหน่อย”