จางซิ่วเหมยใช้นิ้วแตะน้ำลายเล็กน้อย ก่อนกดธนบัตรใบใหญ่หลายใบไว้
เธอค่อย ๆ เปิดธนบัตรออกทีละใบ แล้วแยกเศษกระดาษกับธนบัตรใบย่อยไปวางไว้ข้างโต๊ะ ปากก็ท่องตัวเลขไม่หยุด
154 หยวน 5 เหมา ไม่ขาดไม่เกินสักเฟิน
รวมกับรายได้เมื่อวาน สองวันได้เงินมากกว่า 300 หยวน
ในยุคที่รายได้เฉลี่ยต่อคนอยู่ที่ราว 20 หยวนต่อเดือน เงินก้อนนี้มากกว่าเงินเดือนครึ่งปีของเจ้าหน้าที่คอมมูนเสียอีก
จางซิ่วเหมยนั่งอยู่บนม้านั่งยาว ยกชายเสื้อขึ้นซับหางตา ก่อนน้ำตาจะไหลออกมา
เฉินต้าไห่วางกล้องยาสูบลงบนโต๊ะแล้วพูดว่า «นับเงินก็นับไปสิ จะร้องไห้ทำไม?»
«ฉันดีใจ!» จางซิ่วเหมยแนบปึกเงินไว้กับอก «บรรพบุรุษคงคุ้มครอง ลูกชายฉันหาเงินก้อนโตได้แล้ว!»
ไป๋ซิ่วฉินยืนอยู่ข้างเตา เสื้อแขนสั้นบาง ๆ แนบติดเรือนร่างเพราะความร้อนจากเตา
เหงื่อไหลลงมาตามลำคอยาวเข้าไปในคอเสื้อ เธอก้มหน้าจัดปอยผมข้างหูให้เรียบร้อย
เฉินเย่ลากม้านั่งออกมา «แม่ เพิ่งเริ่มต้นเอง»
ขณะที่ทุกคนกำลังร้องไห้ ก็มีเสียงปะทุดังต่อเนื่องมาจากถนนในหมู่บ้าน
เสียงประทัดนั่นเอง
กัวต้าโหยวเดินนำหน้าสุด มือเปล่าทั้งสองข้าง ก้าวเดินอย่างเชื่องช้า
กัวจินเป่าคุกเข่าอยู่บนถนนดินเหลืองที่เต็มไปด้วยกรวด หน้าผากพันผ้าขาวเปื้อนเลือด
เขาถือไส้ประทัดที่จุดไฟแล้ว ขยับเข่าไปข้างหน้าครึ่งก้าว ก่อนจะก้มศีรษะกระแทกพื้นดินอีกครั้ง