เฉินเย่ถอดรองเท้าฟางเปื้อนโคลนวางไว้นอกธรณีประตู แล้วยกมือปัดฝุ่นตามตัว
“แม่ ไม่ต้องห่วง ผมไม่ได้ลงไม้ลงมือ”
จางซิ่วเหมยมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า “ไม่ได้ลงมือจริง ๆ เหรอ?”
“จริงครับ”
เฉินเย่ลากม้านั่งตัวยาวมานั่ง ไป๋ซิ่วฉินถือกะละมังน้ำสมุนไพรเดินมาหา ก่อนจะย่อตัวลงแล้วยื่นผ้าชุบน้ำให้
“เช็ดหน้าหน่อย”
“ขอบคุณครับ”
เฉินเย่รับผ้ามาเช็ดหน้า
ไป๋ซิ่วฉินเห็นคราบโคลนตรงหางคิ้วเขายังเช็ดไม่หมด จึงเอื้อมมือมารับผ้าคืน แล้วใช้ปลายนิ้วแตะผ่านขมับของเขาเบา ๆ
“ตรงนี้ยังมีอยู่”
ปลายนิ้วของเธอหยุดอยู่เพียงครู่เดียว ก่อนจะชักกลับไป
เฉินสี่เอ๋อร์โผล่หัวออกมาจากด้านหลังเธอ จ้องเฉินเย่อยู่ครู่ใหญ่แล้วถามเสียงเบา “พ่อฆ่าคนเลวตายหรือเปล่า?”
“เปล่า”
เฉินเย่จุ่มผ้าลงในน้ำสมุนไพร “ตอนนี้พ่อมีเหตุผลแล้ว จะเอะอะก็ฆ่าคนไม่ได้หรอก”
เฉินสี่เอ๋อร์ถอนหายใจอย่างโล่งอก
“แล้วคนเลวจะกลับมาอีกไหม?”
“เขาไม่กล้าแล้ว”
เฉินเย่เงยหน้ามองจางซิ่วเหมย แล้วเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในบ้านตระกูลกัวให้ฟังตั้งแต่ต้นจนจบ
เล่าว่าเขาไปหาหลี่เลขาฯ หมู่บ้านอย่างไร และขอให้หัวหน้าสถานีตงพาคนไปบ้านตระกูลกัวอย่างไร
กัวจินเป่ายอมรับว่าเป็นคนหักต้นข้าว แล้วตอนหนีก็ถูกหัวหน้าสถานีตงจับกดไว้ได้อย่างไร
ท้ายที่สุด เขาก็เล่าเรื่องที่ทุบหน้าผากกัวจินเป่าจนแตก เตาในครัวพังยับเยิน และบังคับให้มันจุดประทัดขอโทษภายในครึ่งชั่วโมงให้ฟังจนหมด ไม่มีตกหล่นสักเรื่อง