ยุค 80: หาของทะเลก็หาสิ แล้วที่ว่าจะเลี้ยงสามคนนี่หมายความว่าไง?

ตอนที่ 23 พี่สาม

6 นาที· 1.4K คำ

เฉินเย่ถอดรองเท้าฟางเปื้อนโคลนวางไว้นอกธรณีประตู แล้วยกมือปัดฝุ่นตามตัว

“แม่ ไม่ต้องห่วง ผมไม่ได้ลงไม้ลงมือ”

จางซิ่วเหมยมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า “ไม่ได้ลงมือจริง ๆ เหรอ?”

“จริงครับ”

เฉินเย่ลากม้านั่งตัวยาวมานั่ง ไป๋ซิ่วฉินถือกะละมังน้ำสมุนไพรเดินมาหา ก่อนจะย่อตัวลงแล้วยื่นผ้าชุบน้ำให้

“เช็ดหน้าหน่อย”

“ขอบคุณครับ”

เฉินเย่รับผ้ามาเช็ดหน้า

ไป๋ซิ่วฉินเห็นคราบโคลนตรงหางคิ้วเขายังเช็ดไม่หมด จึงเอื้อมมือมารับผ้าคืน แล้วใช้ปลายนิ้วแตะผ่านขมับของเขาเบา ๆ

“ตรงนี้ยังมีอยู่”

ปลายนิ้วของเธอหยุดอยู่เพียงครู่เดียว ก่อนจะชักกลับไป

เฉินสี่เอ๋อร์โผล่หัวออกมาจากด้านหลังเธอ จ้องเฉินเย่อยู่ครู่ใหญ่แล้วถามเสียงเบา “พ่อฆ่าคนเลวตายหรือเปล่า?”

“เปล่า”

เฉินเย่จุ่มผ้าลงในน้ำสมุนไพร “ตอนนี้พ่อมีเหตุผลแล้ว จะเอะอะก็ฆ่าคนไม่ได้หรอก”

เฉินสี่เอ๋อร์ถอนหายใจอย่างโล่งอก

“แล้วคนเลวจะกลับมาอีกไหม?”

“เขาไม่กล้าแล้ว”

เฉินเย่เงยหน้ามองจางซิ่วเหมย แล้วเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในบ้านตระกูลกัวให้ฟังตั้งแต่ต้นจนจบ

เล่าว่าเขาไปหาหลี่เลขาฯ หมู่บ้านอย่างไร และขอให้หัวหน้าสถานีตงพาคนไปบ้านตระกูลกัวอย่างไร

กัวจินเป่ายอมรับว่าเป็นคนหักต้นข้าว แล้วตอนหนีก็ถูกหัวหน้าสถานีตงจับกดไว้ได้อย่างไร

ท้ายที่สุด เขาก็เล่าเรื่องที่ทุบหน้าผากกัวจินเป่าจนแตก เตาในครัวพังยับเยิน และบังคับให้มันจุดประทัดขอโทษภายในครึ่งชั่วโมงให้ฟังจนหมด ไม่มีตกหล่นสักเรื่อง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป