ฉู่ฝูอิงเพิ่งนั่งลงบนเก้าอี้ ยังไม่ทันได้หายใจหายคอ ผ้าม่านเตียงชั้นบนก็ถูกเปิดพรวดออกมา
หลินเฉี่ยวโผล่หัวออกมาครึ่งหนึ่ง “อิงอิง กลับมาแล้วเหรอ! ถ่ายรูปเป็นยังไงบ้าง?”
เวินฉิงเองก็หันหน้าจากโต๊ะหนังสือมา สายตาหยุดอยู่บนใบหน้าของฉู่ฝูอิง ก่อนเอ่ยถามอย่างสงสัย “อิงอิง ปากเธอเป็นอะไรน่ะ? ลิปสติกเลอะหมดแล้ว”
ฉู่ฝูอิงยกมือแตะมุมปาก แล้วกุเรื่องขึ้นมาส่ง ๆ “อ๋อ เมื่อกี้ซื้อไอศกรีมแท่งกินระหว่างทาง กินเร็วไปหน่อยเลยเลอะน่ะ”
หลินเฉี่ยวหัวเราะพลางดุ “โตขนาดนี้แล้วยังกินไอศกรีมเลอะปากได้อีกเหรอ?”
“ก็อากาศมันร้อนนี่ กินเร็วไปหน่อย” ฉู่ฝูอิงยักไหล่ ก่อนหมุนตัวไปนั่งหน้าโต๊ะหนังสือของตัวเอง เปิดแล็ปท็อปขึ้นมา “อย่ามัวแต่พูดถึงฉันเลย มาดูผลงานที่ฉันถ่ายวันนี้เร็ว”
เธอต่อโทรศัพท์เข้ากับคอมพิวเตอร์ แล้วเปิดโฟลเดอร์รูปที่ถ่ายวันนี้
หลินเฉี่ยวลงจากเตียง เดินเข้ามาใกล้หน้าจอ เวินฉิงก็เดินตามมาด้วย
รูปหลายสิบรูปปรากฏขึ้นบนหน้าจอรวดเดียว หลินเฉี่ยวตะลึง “โห โห โห! เยอะขนาดนี้เลยเหรอ วันนี้เธอจ้างช่างภาพมาถ่ายตามเลยหรือไง?”
“เพื่อนช่วยถ่ายให้น่ะ” ฉู่ฝูอิงเลื่อนเมาส์ไล่ดูรูปทีละใบ
“รูปนี้สวย! รูปนี้ก็สวย! เดี๋ยว ๆ ย้อนกลับไปก่อน รูปเมื่อกี้ขอดูอีกรอบ!” หลินเฉี่ยวเกาะไหล่เธอไว้จนหัวแทบจะทิ่มเข้าไปในจอ “ทำยังไงให้สวยทุกรูปได้เนี่ย?”
เวินฉิงขยับเข้าไปดูใกล้ ๆ แล้ววิจารณ์อย่างจริงจัง “รูปที่สามจัดองค์ประกอบภาพดีที่สุด รูปที่เจ็ดสีหน้าดูเป็นธรรมชาติที่สุด ส่วนรูปที่สิบสองแสงแรงไปนิด แต่หน้าก็ยังสวยอยู่ดี…”
“ดูจนตาลายไปหมดแล้ว” หลินเฉี่ยวขยี้ตาพลางคร่ำครวญ “แต่ละรูปสวยจนเอาไปตั้งเป็นวอลเปเปอร์ได้ทั้งนั้น แล้วจะเลือกยังไงล่ะ!”