การสัมภาษณ์ดำเนินมาจนถึงสี่โมงเย็น ผู้คนในโรงฝึกเปลี่ยนหน้าไปแล้วหลายรอบ
เฉินอวี่ยกใบสมัครขึ้นมาปึกหนึ่ง พลิกดูแล้วเอ่ยว่า “เอ๊ะ เหลือแค่คนเดียวแล้วเหรอ?”
หลี่เจ๋อนั่งตัวตรงขึ้นเล็กน้อย ขยับคอแล้วลดเสียงบ่นกับเฉินอวี่ “พี่อวี่ ผมทนไม่ไหวแล้ว สัมภาษณ์มาทั้งวัน ถามจนเอียนไปหมดแล้ว เปลี่ยนเป็นคำถามสนุก ๆ บ้างได้ไหม?”
เฉินอวี่ไม่แม้แต่จะเงยหน้า “อยากถามอะไรล่ะ?”
หลี่เจอลูบคางครุ่นคิด ก่อนพยักพเยิดไปทางประตู “เหลือคนสุดท้ายแล้ว ให้ผมช่วยทำให้บรรยากาศคึกคักหน่อยสิ”
ในจังหวะนั้นเอง ประตูโรงฝึกก็ถูกผลักเปิด
ฉู่ฝูอิงเดินเข้ามา ใบหน้าสะอาดหมดจดไร้เครื่องสำอาง ดูบริสุทธิ์ไร้เดียงสาอย่างยิ่ง
ผมยาวของเธอรวบเป็นหางม้าสูงอย่างเรียบง่าย มีปอยผมสองสามเส้นหลุดลงมาข้างแก้ม
เสื้อสเวตเตอร์สีฟ้าอ่อนทรงหลวมเปิดไหล่ ท่อนล่างเป็นกางเกงกีฬาสีดำ สวมรองเท้าผ้าใบ
เสื้อผ้าดูธรรมดามาก แต่ความสวยของเธอก็ชดเชยจุดนี้ได้อย่างพอดี
เธอเพิ่งก้าวเข้ามา ยังไม่ทันยืนให้มั่น
บรรดาสมาชิกทีมที่กำลังคุยกันเบา ๆ ในโรงฝึกต่างเงยหน้ามองไปโดยไม่รู้ตัว เสียงจอแจพลันเงียบกริบ ความงามที่จู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัวทำเอาทุกคนตะลึงจนตั้งสติไม่อยู่
กระทั่งเสียงฝีเท้าหนักแน่นดังมาจากด้านหลัง ทุกคนจึงสะดุ้งได้สติกลับคืนมา
จงฉีเหิงเดินเข้ามา สวมหน้ากากสีดำกับแว่นกันแดดปิดบังใบหน้ามิดชิด
ฉู่ฝูอิงเหลือบมองด้วยหางตา แล้วกลอกตาในใจเงียบ ๆ ทำเท่แบบนี้ ระวังฟ้าผ่าเอานะ
หลี่เจ๋อทำหน้าตกใจ “พี่ฉีมาทำไมครับ? ไหนบอกว่าวันนี้มีธุระไง?”
จงฉีเหิงเดินไปนั่งบนเก้าอี้ตรงมุมห้อง เหยียดขายาวออกแล้วตอบอย่างไม่ใส่ใจ “เสร็จธุระแล้ว เลยแวะมาดูหน่อย”