ฉู่ฝูอิงเข็นรถเสิร์ฟอาหาร เดินไปยังโซนห้องส่วนตัวตามทางเดินของคลับด้วยจังหวะไม่ช้าไม่เร็ว
เธอสวมชุดกี่เพ้าพนักงานแบบเดียวกันทั้งคลับ ผ้ากำมะหยี่สีเขียวเข้มแนบสนิทกับผิว ชายกระโปรงผ่าข้างอย่างพอเหมาะ ยามขยับกายเผยให้เห็นเป็นบางส่วน เรียวขาขาวผ่องเนียนละเอียดโผล่พ้นออกมา
สิ่งที่ชวนใจหวั่นไหวที่สุดคือใบหน้าของเธอ เป็นความงามบริสุทธิ์ไร้เดียงสาขั้นสุดยอดที่ชวนให้คนหลงเชื่อได้ง่าย
คิ้วเรียวโค้งดุจใบหลิวดูอ่อนโยนละมุนละไม ทว่าหางตากลับซ่อนแววหยอกเย้าไว้ เจือเสน่ห์ชวนหลงใหลมาตั้งแต่เกิด
ดวงตากลมโตแจ่มใสราวกับลูกกวางน้อยที่ตกใจอยู่ในป่า ยามมองใครด้วยดวงตาฉ่ำน้ำคู่นั้น ก็ราวกับมีธารใสเอ่อคลออยู่ข้างใน ทั้งไร้เดียงสาและน่าสงสารจับใจ
รูปลักษณ์ภายนอกเป็นเพียงภาพลวงตา ไม่มีใครรู้เลยว่าใต้ใบหน้าแสนบริสุทธิ์นั้นซ่อนหญิงร้ายไร้ศีลธรรม ไร้ขีดจำกัด และไร้สามัญสำนึกเอาไว้
ประตูห้องส่วนตัววีไอพีสุดทางเดินแง้มอยู่ เสียงเครื่องลายครามแตกกระจายดังแหลมขึ้น
“ฉีเหิง… ฉันไม่ดีตรงไหนกันแน่? บอกฉันสิ ฉันจะแก้ไขให้ดีไหม?”
เสียงสะอื้นของหญิงสาวขาด ๆ หาย ๆ เปี่ยมด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจและยึดติด ทั้งยังแฝงความต่ำต้อยของคนที่ทุ่มเททั้งใจมาหลายปี แต่กลับไม่ได้รับคำตอบแม้แต่น้อย
ภายในห้อง ชายหนุ่มร่างสูงเพรียวสง่างามยืนตระหง่านอยู่กลางห้อง ส่วนสูงถึง 193 เซนติเมตรแผ่แรงกดดันออกมาอย่างหนักหน่วง
เสื้อเชิ้ตสีดำตัดพิเศษถูกดึงจนยับยุ่ง กระดุมตรงคอเสื้อปลดออกสองเม็ด เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าที่ได้รูป
ไหล่กว้างเอวสอบเป็นสัดส่วนงดงาม เนื้อผ้าตึงแนบไปตามกล้ามแขนที่ขึ้นเป็นมัด แผ่พลังแข็งแกร่งเต็มเปี่ยม
ไวน์แดงราคาแพงหกกระจายบนพื้น ของเหลวสีแดงเข้มไหลแผ่ไปทั่ว เศษแก้วกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น
ไม่ไกลนัก ซูเนี่ยนอวี่ในชุดกระโปรงสีขาวมีดวงตาแดงก่ำ ยื่นมือจะดึงแขนเสื้อเขา แต่เขาเอียงตัวหลบได้อย่างมั่นคง ไม่เปิดโอกาสให้เธอสัมผัสแม้แต่นิดเดียว
“ฉันจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย อย่ามากวนฉันอีก”
เสียงของจงฉีเหิงเย็นเยียบราวน้ำแข็ง ไร้ซึ่งความอบอุ่นแม้แต่น้อย ทุกถ้อยคำเต็มไปด้วยความห่างเหินและเย็นชา
“เราโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ทั้งสองครอบครัวก็ยอมรับเรื่องหมั้นหมายกันไปแล้ว คุณทำกับฉันแบบนี้ไม่ได้!”
“ไสหัวไป”
น้ำเสียงของเขาเด็ดขาดและเฉียบขาด ทำลายความคาดหวังและความหวังทั้งหมดของหญิงสาวลงในพริบตา
ซูเนี่ยนอวี่ทนต่อไปไม่ไหวแล้ว เธอใช้มือปิดหน้าแล้วร้องไห้โฮอย่างหมดอาลัยตายอยาก ก่อนจะเซถลาออกจากห้องไป ยามเดินผ่านฉู่ฝูอิงก็ดูอเนจอนาถและน่าเวทนา
ฉู่ฝูอิงก้มหน้าลงเล็กน้อย ทำราวกับไม่เห็นและไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น สายตาจับจ้องตรงไปข้างหน้า พลางเข็นรถเสิร์ฟอาหารเดินต่อ
เธอเกิดใหม่ในครรภ์มารดามา 18 ปี รสหวานขมตลอดทางมีเพียงตัวเองที่เข้าใจ นับดาวนับเดือน ในที่สุดก็รอจนเนื้อเรื่องนิยายดราม่าเรียกน้ำตาเรื่องนี้เริ่มต้นขึ้น
เมื่อเดินมาถึงหน้าประตูห้อง เธอก็ชะงักฝีเท้าเล็กน้อย
จงฉีเหิงพิงกรอบประตูเย็นเฉียบอยู่ มือข้างหนึ่งกดหน้าผาก อีกข้างกำขอบกรอบประตูแน่นจนแทบคลั่ง บรรยากาศรอบตัวกดดันจนน่ากลัว
ฉู่ฝูอิงหยุดรถเข็นให้มั่นคง พอเงยหน้าขึ้นก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าบริสุทธิ์และเป็นห่วงทันที “คุณผู้ชาย สีหน้าคุณดูแย่มาก ให้ฉันช่วยไหมคะ?”
จงฉีเหิงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น สายตาร้อนผ่าวปะทะเข้ากับดวงตากวางใสบริสุทธิ์คู่หนึ่ง
หญิงสาวสวมกี่เพ้าสีเขียวเข้ม ใบหน้าไร้เดียงสาบริสุทธิ์ชวนให้คนเอ็นดู ราวกับกระต่ายขาวตัวน้อยที่เชื่องและว่าง่าย ไร้การระแวดระวัง
แต่กี่เพ้ารัดรูปกลับขับเน้นส่วนโค้งเว้าของเธออย่างสมบูรณ์แบบ เรียวขาขาวผ่องที่เผยออกมาตรงรอยผ่าสะท้อนแสงไฟสีอบอุ่นจนใจคนร้อนวูบ
ลูกกระเดือกเขาขยับขึ้นลง ความร้อนรุ่มในอกพลุ่งพล่านอย่างบ้าคลั่ง เสียงแหบพร่าขาดห้วง “พยุงผมกลับไปที่ห้องชั้นบน”
ฤทธิ์ยากระจายไปทั่วร่างแล้ว แผดเผาจนแขนขาอ่อนแรงและร้อนรุ่ม แม้แต่จะยืนให้มั่นคงก็ยังลำบาก
“ได้ค่ะคุณผู้ชาย ฉันจะพยุงคุณเอง”
ฉู่ฝูอิงรับคำทันที ใบหน้าเผยความร้อนรนอย่างพอเหมาะ ก่อนจะรีบก้าวเข้าไปพยุงเขาไว้
แรงที่เธอใช้ดูเหมือนกำลังประคองอย่างว่าง่าย ปลายนิ้วสัมผัสแผ่วเบาและนุ่มนวล ผ่านเนื้อผ้าบาง ๆ ไล้ไปมาราวกับแตะก็ไม่เชิง ปัดก็ไม่ใช่ ลูบผ่านท่อนแขนที่เกร็งตึงของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ก่อนจะเลื่อนผ่านเอวสอบได้รูปอย่างเชื่องช้า
สัมผัสอุ่นนุ่มละเอียดแนบลงบนผิวร้อนผ่าวของเขา ประหนึ่งประกายไฟเล็ก ๆ ที่ลุกลามกลายเป็นเพลิงโหมในพริบตา จุดความร้อนรุ่มและความกระสับกระส่ายที่แล่นพล่านไปทั่วร่างให้ลุกโชนขึ้นอย่างสิ้นเชิง
ร่างของจงฉีเหิงแข็งทื่อขึ้นมาทันที สติที่เหลืออยู่น้อยนิดแทบจะประคองต่อไปไม่ไหว
ฉู่ฝูอิงหลุบตาลง ซ่อนรอยยิ้มสมใจที่วาบผ่านดวงตาไปชั่วขณะ
เธอจงใจขยับเข้าไปใกล้เล็กน้อย ร่างนุ่มนิ่มแนบชิดกับร่างร้อนผ่าวของเขา
เธอค่อย ๆ พยุงชายหนุ่มที่ยืนไม่มั่นคง เดินเข้าไปในลิฟต์ส่วนตัวทีละก้าว มุ่งหน้าสู่ห้องพักส่วนตัวบนชั้นบนสุดของคลับ
ระยะทางเพียงไม่กี่นาที ฤทธิ์ยาก็ปะทุขึ้นทั่วร่างของจงฉีเหิงอย่างสมบูรณ์
ร่างกายร้อนผ่าว ลมหายใจแผดเผา ความอดกลั้นและความสงบนิ่งทั้งหมดใกล้พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง
ในที่สุดก็มาถึงห้องพัก
ฉู่ฝูอิงประคองเขาให้นั่งลงตรงขอบเตียง แล้วเอ่ยเสียงเบาอ่อนโยน “คุณผู้ชาย นอนพักก่อนนะคะ ฉันจะติดต่อแผนกต้อนรับให้ตามหมอมาเดี๋ยวนี้”
ในดวงตาของจงฉีเหิงมีความร้อนรุ่มพลุ่งพล่าน ความดุดันกับความร้อนแรงผสมปนเปกัน เขาจ้องหญิงสาวตรงหน้าเขม็ง
เขาฝืนประคองสติที่เหลืออยู่น้อยนิด แล้วพูดเสียงเย็น “คุณออกไปก่อน”
ถ้าเธอออกไป เขาอาจยังฝืนกดความปรารถนาที่ควบคุมไม่ได้ให้สงบลงได้
ฉู่ฝูอิงพยักหน้าอย่างว่าง่าย สีหน้าอ่อนโยน ดูเชื่อฟังเป็นพิเศษ “ได้ค่ะ”
เธอหันหลัง เดินออกไปช้า ๆ สองก้าวด้วยรองเท้าส้นสูงปลายเรียว
ในตอนนั้นเอง ฤทธิ์ยากลืนกินสติทั้งหมดของจงฉีเหิง ความปรารถนาที่ถูกกดเอาไว้ในใจพลันระเบิดออกมา
วินาทีต่อมา เขาลุกพรวดขึ้น ก้าวยาว ๆ เข้ามาหา แขนเรียวยาวเปี่ยมกำลังยื่นออกไปฉับพลัน คว้าเอวบางของเธอไว้ได้อย่างแม่นยำ แรงมือทั้งเผด็จการและแข็งกร้าว กระชากเธอกลับเข้าสู่อ้อมแขนในคราวเดียว
ร่างของฉู่ฝูอิงแข็งทื่อ เธอแสร้งทำเป็นตกใจแล้วร้องออกมาเบา ๆ
เขาทนไม่ไหวจริง ๆ ด้วย
จงฉีเหิงก้มหน้าลง จูบริมฝีปากนุ่มนิ่มของเธออย่างรุนแรงโดยไม่รอให้เธอตอบสนอง
จูบนี้ไร้ความอ่อนโยนแม้แต่น้อย มีเพียงการช่วงชิงอย่างสุดขีดและการครอบครองที่ควบคุมไม่ได้
จะเรียกว่าจูบก็ไม่เชิง คล้ายการกัดขย้ำอย่างดุดันมากกว่า ทั้งยึดติดและบ้าคลั่ง
แรงมือของเขาหนักหน่วงและรุนแรง ราวกับสัตว์ร้ายที่หลุดจากพันธนาการ อยากจะหลอมคนในอ้อมแขนให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของกระดูกและเลือดเนื้อเสียให้ได้
ฉู่ฝูอิงถูกจูบจนหายใจไม่ออก เสียงสะอื้นแผ่วเบาหลุดจากมุมปาก น้ำตาอุ่น ๆ ไหลลงมาอย่างห้ามไม่อยู่ เปียกชุ่มตรงมุมริมฝีปาก
ขณะที่ทั้งสองพัวพันกันจนบรรยากาศร้อนแรงขึ้น เสียงเคาะประตูอย่างสุภาพก็ดังมาจากด้านนอก ตามด้วยเสียงนุ่มนวลของหัวหน้าพนักงาน “คุณจงครับ? ทางเราได้รับแจ้งว่าคุณไม่สบาย จึงพาบุคลากรทางการแพทย์ขึ้นมาแล้ว สะดวกเปิดประตูไหมครับ?”