ฉู่ฝูอิงราวกับเพิ่งได้สติขึ้นมาอย่างกะทันหัน เธอผลักเขาอย่างลนลานสุดแรง ดวงตาแดงก่ำ น้ำเสียงทั้งร้อนรนทั้งหวาดกลัว เจือเสียงสะอื้นอย่างชัดเจน “คุณคะ! คุณหมอมาแล้ว! รีบปล่อยฉันนะ!”
แม้ท่าทางของเธอจะดูสับสน ดิ้นรน หลบหลีกและบิดตัวไปมา ราวกับพยายามหนีให้พ้น แต่แท้จริงแล้วทุกการเคลื่อนไหวกลับชวนให้ใจสั่น
ท่ามกลางการยื้อยุดอันวุ่นวาย ชุดกี่เพ้าถูกดึงจนเสียทรง คอเสื้อเลื่อนหลุด เผยให้เห็นช่วงไหล่และลำคอขาวผ่องเนียนละเอียด กระโปรงถูกแรงดิ้นร่นขึ้นไปถึงข้างเอว เผยเรียวขาขาวนวลเกือบครึ่ง ภาพตรงหน้าทั้งยุ่งเหยิงและชวนให้ใจเต้น
เธออาศัยจังหวะหลบหลีกอย่างลนลาน ปล่อยให้ร่างอ่อนนุ่มเฉียดผ่านแผงอกและหน้าท้องร้อนผ่าวของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ราวกับไม่ได้ตั้งใจ แต่กลับบดขยี้สติที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของเขาจนแหลกละเอียด
โทรศัพท์ภายในห้องดังขึ้นกะทันหัน จงฉีเหิงคลำหาโทรศัพท์ด้วยมือข้างเดียวแล้วรับสาย น้ำเสียงหงุดหงิดเกรี้ยวกราด เปี่ยมด้วยโทสะที่ถูกขัดจังหวะ “ไสหัวไป”
หัวหน้าพนักงานด้านนอกได้ยินความเดือดดาลของเขาทันที ไม่กล้าพูดอะไรให้มากความ รีบพาคุณหมอถอยออกไปอย่างเงียบเชียบ
ห้องกลับมาเงียบสงบในพริบตา เหลือเพียงเสียงลมหายใจร้อนผ่าวของคนทั้งสองที่คลอเคลียกัน
เวลานี้จงฉีเหิงแทบไม่เหลือสติอีกแล้ว ทั่วร่างร้อนระอุเพราะฤทธิ์ยา
ในดวงตาดำสนิทเต็มไปด้วยไฟปรารถนา เขาไม่เหลือความสุขุมแม้แต่น้อย มือใหญ่กุมเอวที่กำลังดิ้นรนของเธอไว้แน่น รั้งเธอให้อยู่ในอ้อมแขนอย่างไม่ยอมปล่อย
ก่อนที่เธอจะทันเอ่ยคำวิงวอนอีกสักคำ เขาก็ก้มลงปิดกั้นทั้งเสียงพูดและเสียงสะอื้นของเธออย่างเอาแต่ใจอีกครั้ง
จุมพิตที่ลึกซึ้ง หนักหน่วง และควบคุมไม่อยู่ยิ่งกว่าเดิมโถมเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย
เขาทิ้งความสุขุมและการควบคุมตัวเองที่มีมานานไปจนหมดสิ้น ณ วินาทีนี้ ในดวงตาและหัวใจมีเพียงหญิงสาวในอ้อมแขน ผู้ดูบริสุทธิ์ว่าง่าย แต่กลับยั่วยวนให้เขาเสียการควบคุมและถลำลึก
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาปล่อยตัวจนเสียการควบคุม ทั้งเขินอายทั้งเก้ ๆ กัง ๆ หุนหันและเอาแต่ใจ ไร้ชั้นเชิงโดยสิ้นเชิง มีเพียงสัญชาตญาณที่ผลักดันให้เขาครอบครองอย่างไม่ยั้งคิด
ฉู่ฝูอิงสั่นสะท้านไปทั้งตัว ท่ามกลางสติที่ล่องลอย เธอนึกถึงช่วงเวลา 18 ปีเต็มนับตั้งแต่ทะลุเข้ามาในนิยายดราม่าขมขื่นเรื่องนี้ ซึ่งมีชื่อว่า “รักขมแห่งเจาเยว่” เธอรอวันนี้มาตลอด
จงฉีเหิง พระเอกของเรื่องต้นฉบับ เป็นทายาทเพียงคนเดียวของเครือฮวานอวี่ เป็นนักเรียนระดับเอสเอสเอสเพียงคนเดียวบนจุดสูงสุดของพีระมิดแห่งสถาบันเจาเยว่ ทั้งยังเป็นกัปตันทีมบาสเกตบอลของโรงเรียน
เขาเป็นคนเย็นชาและไม่สนใจเรื่องรักใคร่ สุขุมและควบคุมตัวเองได้ตลอดชีวิต มีวินัยกับตัวเองอย่างยิ่ง
ซูเนี่ยนอวี่ เพื่อนสมัยเด็กของเขาแอบชอบเขามาหลายปี ทั้งสองตระกูลหมั้นหมายกันไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ ต่อให้ทุ่มเททั้งใจ ก็ยังไม่อาจทำให้หัวใจเย็นชาของเขาอบอุ่นขึ้นได้
เมื่อคืนคือจุดพลิกผันอันขมขื่นครั้งแรกของเรื่อง เสิ่นหร่าน เพื่อนสนิทของซูเนี่ยนอวี่ อยากจับคู่ให้ทั้งสองคน จึงแอบใส่ยาลงในเหล้าของจงฉีเหิง ตั้งใจจะส่งซูเนี่ยนอวี่เข้าไปในห้องของเขา ให้ทั้งคู่ได้เสียกันจนถอนตัวไม่ขึ้น ต่อให้ภายหลังจงฉีเหิงไม่อยากแต่งงานก็ต้องแต่ง
ตามเนื้อเรื่องต้นฉบับ แม้จะถูกวางยา จงฉีเหิงก็ยังอาศัยจิตใจที่แข็งแกร่งอดทนฝืนไว้ได้ เขายอมแช่น้ำเย็นเพื่อคลายร้อน แต่ไม่ยอมแตะต้องซูเนี่ยนอวี่แม้แต่น้อย
หลังจากสืบหาความจริงทุกอย่างได้ เขาก็ทำลายตระกูลเสิ่นจนพังพินาศในชั่วข้ามคืน แล้วเรื่องราวความรักแสนขมขื่นอันยาวนานก็เริ่มต้นขึ้น
แต่ตั้งแต่วินาทีที่ฉู่ฝูอิงทะลุเข้ามาในนิยาย เธอก็ไม่เคยคิดจะอยู่อย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัว
สิ่งที่คนอื่นแย่งชิงไม่ได้และร้องขอเท่าไรก็ไม่ได้มา กลับเป็นสิ่งที่เธออยากได้ที่สุด
จงฉีเหิงไม่ใช่คนเย็นชา มีวินัย และไม่เคยยกเว้นให้ใครหรอกหรือ?
ถ้าอย่างนั้นเธอก็จะเป็นข้อยกเว้นเพียงคนเดียว!
ซูเนี่ยนอวี่มีสัญญาหมั้นหมายติดตัว รักเขาอย่างหมดใจมาหลายปี และทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่าง แต่ก็ยังแลกความอ่อนโยนหรือความรักเป็นพิเศษจากเขาไม่ได้แม้แต่น้อย
ถ้าอย่างนั้นเธอก็จะแย่งทุกข้อยกเว้นของเขามา และครอบครองความรักทั้งหมดที่เขามอบให้เป็นพิเศษ!
ชายผู้เป็นดั่งเทพเจ้าในสายตาทุกคน ไม่มีใครกล้าล่วงเกิน ผู้เป็นบุตรแห่งสวรรค์ เธอกลับตั้งใจจะฉุดเขาลงจากแท่นบูชาด้วยมือตัวเอง
ฉีกกระชากความเย็นชา ทำลายหลักการ และพังทลายเส้นแบ่งสุดท้ายของเขา
ทำให้จงฉีเหิงผู้สูงส่งและสงบนิ่งไม่ว่าเรื่องใด ต้องเสียการควบคุม ถลำลึก และยอมก้มหัวให้เธอเพียงคนเดียว
แววเหม่อลอยชั่วขณะของเธอถูกจงฉีเหิงเห็นเข้าอย่างชัดเจน
ถึงขั้นนี้แล้ว เธอยังกล้าใจลอยอีกหรือ?
ท่าทีของเขาที่ยังพอมีความยับยั้งชั่งใจอยู่บ้างพลันเปลี่ยนเป็นดุดันและเอาแต่ใจ ไม่เปิดโอกาสให้เธอเหม่อลอยได้อีกแม้แต่น้อย
คลื่นอารมณ์ถาโถมลงมา บีบให้เธอกลับมามีสติอย่างหมดจด
ดวงตาของเธอพร่าเลือนและไร้จุดโฟกัส น้ำตาที่หลั่งออกมาเพราะปฏิกิริยาของร่างกายไหลทะลักไม่หยุดจนหมอนเปียกชุ่ม นิ้วเรียวกำผ้าปูที่นอนไว้แน่น
“เจ็บ… เบาหน่อย…”
เธอเอ่ยด้วยเสียงสะอื้นหนักหน่วง มืออ่อนแรงดันแผงอกของเขา ดวงตาแดงก่ำ มีน้ำตาคลอเต็มเบ้า ดูราวกับถูกเขารังแกจนย่ำแย่
จงฉีเหิงชะงักมือทันที เขาก้มหน้ามองเธอ
ใบหน้าของหญิงสาวเต็มไปด้วยคราบน้ำตา ริมฝีปากถูกจูบจนบวมแดงงดงาม เส้นผมเล็ก ๆ ที่ปรกหน้าผากเปียกชื้นด้วยเหงื่อและแนบติดแก้มขาวผ่อง
เธอดูอ่อนแอน่าสงสาร ราวกับถูกทำให้เจ็บช้ำจนแตกสลาย แต่กลับชวนให้ใจสั่นจนคนมองแทบหมดสติ
ลูกกระเดือกของเขาขยับลงอย่างแรง ก่อนจะก้มลงอีกครั้ง ปิดกั้นเสียงสะอื้นแผ่วเบาและคำวิงวอนทั้งหมดของเธอ แล้วจมดิ่งลงในห้วงรักอันวุ่นวายที่ควบคุมไม่ได้อย่างสิ้นเชิง
——
รุ่งเช้าวันถัดมา แสงแรกของวันค่อย ๆ ปรากฏ
ม่านกันแสงผืนหนาทึบปิดกั้นแสงสว่างไว้ทั้งหมด ภายในห้องยังหลงเหลือไออุ่นและบรรยากาศหวานละมุนจากค่ำคืนที่เพิ่งผ่านพ้น
ฉู่ฝูอิงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ทั่วร่างอ่อนระโหยไร้เรี่ยวแรง ราวกับถูกบดขยี้มาทั้งคืน แม้แต่แรงจะยกมือก็ยังไม่มี
แขนแข็งแรงข้างหนึ่งโอบรัดเอวของเธอไว้อย่างหนักหน่วง อุ่นร้อนและรัดแน่นจนเธอถูกกักไว้ในอ้อมกอดทุกอณู
เธอหันหน้าเล็กน้อย มองชายที่นอนหลับอยู่ข้างกาย
เมื่อไร้ความเกรี้ยวกราดเย็นชาอย่างเมื่อคืน คิ้วตาของจงฉีเหิงยามหลับผ่อนคลายลง ความดุดันที่ทำให้คนไม่กล้าเข้าใกล้จางหายไปบ้าง เผยให้เห็นความเป็นหนุ่มน้อยใสสะอาดมากขึ้น
ขนตายาวหนาเป็นแพ จมูกโด่งได้รูป ริมฝีปากบางมีเส้นสายเย็นชา แม้กำลังหลับใหล เขาก็ยังมีความสูงศักดิ์เย่อหยิ่งติดตัวมาแต่กำเนิด และแผ่รัศมีน่าเกรงขามออกมา
ยามสงบนิ่ง เขาดูเย็นชาและบริสุทธิ์สะอาด ไร้มลทินจริง ๆ
แต่ฉู่ฝูอิงจำได้ชัดเจนว่าเมื่อคืนเขาเสียการควบคุม เอาแต่ใจ และบ้าคลั่งมากเพียงใด
ในเวลานั้นเอง ชายที่นอนอยู่ข้างกายก็ขยับตัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน
เขากระชับแขน กอดเธอแน่นกว่าเดิม คางอุ่นร้อนแนบลงตรงซอกไหล่ เสียงแหบพร่าขี้เกียจหลังเพิ่งตื่นเจือความอ้อยอิ่งที่ยังไม่จาง “ตื่นแล้วเหรอ?”
ฉู่ฝูอิงอาศัยจังหวะนั้นผลักแขนเขาออก แล้วลุกขึ้นนั่งอย่างฉับไว เปิดเผยและสบาย ๆ ไม่มีความเขินอายหรือขุ่นข้องใจแม้แต่น้อยหลังจากเสียตัว
เธอดึงผ้าห่มมาคลุมตัวตามใจชอบ ก่อนจงฉีเหิงจะทันเอ่ยปาก ก็หันไปมองเขาแล้วพูดอย่างสบาย ๆ ว่า “ขอพูดให้ชัดก่อนนะ เมื่อคืนเป็นอุบัติเหตุล้วน ๆ”
เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สบตาเขาอย่างเปิดเผย แล้วถามด้วยสีหน้าจริงจัง “ว่าแต่ ร่างกายคุณไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม? เพิ่งเริ่มมีประสบการณ์ ฉันไม่อยากให้เกิดเรื่องไม่คาดฝัน”
แววตาของจงฉีเหิงมืดครึ้ม ดวงตาสีอำพันเรียวยาวฉายประกายเย็นชาเรียบเฉย
เขาเติบโตมาในสังคมชั้นสูง พบเห็นคนหลากหลายรูปแบบที่ประจบผู้มีอำนาจและซ่อนเล่ห์เหลี่ยมไว้เต็มอกจนชินตา
สาวน้อยที่ทำงานเป็นพนักงานบริการในสถานบันเทิงเช่นนี้ ไม่มีทางไร้เดียงสาบริสุทธิ์อย่างแท้จริง
เมื่อคืนเธอดูว่าง่ายและเรียบร้อย ทั้งยังช่วยเหลือเขาอย่างเป็นฝ่ายรับ แต่การสัมผัสที่ดูเหมือนไม่ตั้งใจและการแสร้งอ่อนแอในจังหวะที่พอดี ล้วนเผยให้เห็นความจงใจอยู่ทุกแห่ง
ในสายตาเขา เป้าหมายก็มีอยู่ไม่กี่อย่าง—ต้องการเงิน ต้องการเส้นสาย ต้องการทรัพยากร อยากอาศัยความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนเพื่อเกาะเขา หรือถึงขั้นหวังใช้เหตุการณ์ไม่คาดฝันและเด็กในท้องเพื่อไต่เต้าขึ้นไป
เขาไม่ได้โกรธหรือเสียอาการ ยังคงวางท่าทีสูงศักดิ์และสุขุม เพียงแต่น้ำเสียงเย็นชาและแฝงการพิจารณาจากเบื้องบน “ไม่ต้องห่วง ร่างกายฉันไม่มีปัญหา”
ฉู่ฝูอิงเลิกคิ้วเมื่อได้ยิน ไม่กระอักกระอ่วนเลยสักนิด กลับพยักหน้าอย่างจริงจังราวกับกำลังประเมินอะไรบางอย่าง น้ำเสียงเอื่อยเฉื่อย “งั้นก็ดี อย่างน้อยก็ไม่เสียเปรียบกันทั้งคู่”
“พูดตามตรง เมื่อคืนก็พอถูไถได้”
เธอเอียงศีรษะ ดวงตาโค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยว ใบหน้าบริสุทธิ์พูดถ้อยคำที่บ้าบิ่นที่สุดออกมา “ถึงคุณจะไม่มีเทคนิค อาศัยแต่แรงอย่างเดียว ทั้งยังเก้ ๆ กัง ๆ แต่เงื่อนไขทางร่างกายดีจริง ๆ ให้สัก 60 คะแนนแบบเฉียดฉิวก็แล้วกัน ถือว่าผ่าน”
จงฉีเหิง “……”
ตลอด 20 ปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยถูกใครหยอกล้อหรือเยาะเย้ยอย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้มาก่อน
เขาข่มอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่านในใจ แล้วกลับมาเย็นชาดังเดิม “พูดมา อยากได้ค่าตอบแทนอะไร”
“เงิน เส้นสาย ทรัพยากร หรือโอกาส ไม่ว่าเธออยากได้อะไร ฉันให้ได้ทั้งนั้น”
เขาเตรียมใจไว้แล้วว่าเธอจะฉวยโอกาสเกาะเขา จึงสงบนิ่งรอให้เธอเอ่ยปากขอทุกอย่าง
แต่ฉู่ฝูอิงกลับโบกมือปฏิเสธตรง ๆ สีหน้าเปิดเผยไม่ใส่ใจ “ไม่ต้องหรอก ก็แค่ปล่อยตัวตามใจแบบผู้ใหญ่เท่านั้นเอง”
เธอขยับเข้าไปใกล้เขาเล็กน้อย ในดวงตาซ่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเสริมช้า ๆ ว่า “อีกอย่าง สิ่งที่ฉันอยากได้…ตอนนี้คุณอาจให้ไม่ได้จริง ๆ ก็ได้”
ขณะที่ทั้งสองกำลังชะงักค้างอยู่เช่นนั้น จู่ ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูเบา ๆ ดังมาจากด้านนอก เจือแววหยั่งเชิงอย่างระมัดระวัง
“ฉีเหิง คุณอยู่ข้างในหรือเปล่า?”
“ฉันเนี่ยนอวี่นะ มีเรื่องอยากคุยกับคุณ”