สาวแสร้งห้าวใช้มารยาคว้าทายาทเศรษฐี

ตอนที่ 2 สาวห้าวใช้เล่ห์ยั่วยวน แย่งทายาทหนุ่มมหาเศรษฐี

9 นาที· 2K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ฉู่ฝูอิงราวกับเพิ่งได้สติขึ้นมาอย่างกะทันหัน เธอผลักเขาอย่างลนลานสุดแรง ดวงตาแดงก่ำ น้ำเสียงทั้งร้อนรนทั้งหวาดกลัว เจือเสียงสะอื้นอย่างชัดเจน “คุณคะ! คุณหมอมาแล้ว! รีบปล่อยฉันนะ!”

แม้ท่าทางของเธอจะดูสับสน ดิ้นรน หลบหลีกและบิดตัวไปมา ราวกับพยายามหนีให้พ้น แต่แท้จริงแล้วทุกการเคลื่อนไหวกลับชวนให้ใจสั่น

ท่ามกลางการยื้อยุดอันวุ่นวาย ชุดกี่เพ้าถูกดึงจนเสียทรง คอเสื้อเลื่อนหลุด เผยให้เห็นช่วงไหล่และลำคอขาวผ่องเนียนละเอียด กระโปรงถูกแรงดิ้นร่นขึ้นไปถึงข้างเอว เผยเรียวขาขาวนวลเกือบครึ่ง ภาพตรงหน้าทั้งยุ่งเหยิงและชวนให้ใจเต้น

เธออาศัยจังหวะหลบหลีกอย่างลนลาน ปล่อยให้ร่างอ่อนนุ่มเฉียดผ่านแผงอกและหน้าท้องร้อนผ่าวของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ราวกับไม่ได้ตั้งใจ แต่กลับบดขยี้สติที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของเขาจนแหลกละเอียด

โทรศัพท์ภายในห้องดังขึ้นกะทันหัน จงฉีเหิงคลำหาโทรศัพท์ด้วยมือข้างเดียวแล้วรับสาย น้ำเสียงหงุดหงิดเกรี้ยวกราด เปี่ยมด้วยโทสะที่ถูกขัดจังหวะ “ไสหัวไป”

หัวหน้าพนักงานด้านนอกได้ยินความเดือดดาลของเขาทันที ไม่กล้าพูดอะไรให้มากความ รีบพาคุณหมอถอยออกไปอย่างเงียบเชียบ

ห้องกลับมาเงียบสงบในพริบตา เหลือเพียงเสียงลมหายใจร้อนผ่าวของคนทั้งสองที่คลอเคลียกัน

เวลานี้จงฉีเหิงแทบไม่เหลือสติอีกแล้ว ทั่วร่างร้อนระอุเพราะฤทธิ์ยา

ในดวงตาดำสนิทเต็มไปด้วยไฟปรารถนา เขาไม่เหลือความสุขุมแม้แต่น้อย มือใหญ่กุมเอวที่กำลังดิ้นรนของเธอไว้แน่น รั้งเธอให้อยู่ในอ้อมแขนอย่างไม่ยอมปล่อย

ก่อนที่เธอจะทันเอ่ยคำวิงวอนอีกสักคำ เขาก็ก้มลงปิดกั้นทั้งเสียงพูดและเสียงสะอื้นของเธออย่างเอาแต่ใจอีกครั้ง

จุมพิตที่ลึกซึ้ง หนักหน่วง และควบคุมไม่อยู่ยิ่งกว่าเดิมโถมเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย

เขาทิ้งความสุขุมและการควบคุมตัวเองที่มีมานานไปจนหมดสิ้น ณ วินาทีนี้ ในดวงตาและหัวใจมีเพียงหญิงสาวในอ้อมแขน ผู้ดูบริสุทธิ์ว่าง่าย แต่กลับยั่วยวนให้เขาเสียการควบคุมและถลำลึก

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาปล่อยตัวจนเสียการควบคุม ทั้งเขินอายทั้งเก้ ๆ กัง ๆ หุนหันและเอาแต่ใจ ไร้ชั้นเชิงโดยสิ้นเชิง มีเพียงสัญชาตญาณที่ผลักดันให้เขาครอบครองอย่างไม่ยั้งคิด

ฉู่ฝูอิงสั่นสะท้านไปทั้งตัว ท่ามกลางสติที่ล่องลอย เธอนึกถึงช่วงเวลา 18 ปีเต็มนับตั้งแต่ทะลุเข้ามาในนิยายดราม่าขมขื่นเรื่องนี้ ซึ่งมีชื่อว่า “รักขมแห่งเจาเยว่” เธอรอวันนี้มาตลอด

จงฉีเหิง พระเอกของเรื่องต้นฉบับ เป็นทายาทเพียงคนเดียวของเครือฮวานอวี่ เป็นนักเรียนระดับเอสเอสเอสเพียงคนเดียวบนจุดสูงสุดของพีระมิดแห่งสถาบันเจาเยว่ ทั้งยังเป็นกัปตันทีมบาสเกตบอลของโรงเรียน

เขาเป็นคนเย็นชาและไม่สนใจเรื่องรักใคร่ สุขุมและควบคุมตัวเองได้ตลอดชีวิต มีวินัยกับตัวเองอย่างยิ่ง

ซูเนี่ยนอวี่ เพื่อนสมัยเด็กของเขาแอบชอบเขามาหลายปี ทั้งสองตระกูลหมั้นหมายกันไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ ต่อให้ทุ่มเททั้งใจ ก็ยังไม่อาจทำให้หัวใจเย็นชาของเขาอบอุ่นขึ้นได้

เมื่อคืนคือจุดพลิกผันอันขมขื่นครั้งแรกของเรื่อง เสิ่นหร่าน เพื่อนสนิทของซูเนี่ยนอวี่ อยากจับคู่ให้ทั้งสองคน จึงแอบใส่ยาลงในเหล้าของจงฉีเหิง ตั้งใจจะส่งซูเนี่ยนอวี่เข้าไปในห้องของเขา ให้ทั้งคู่ได้เสียกันจนถอนตัวไม่ขึ้น ต่อให้ภายหลังจงฉีเหิงไม่อยากแต่งงานก็ต้องแต่ง

ตามเนื้อเรื่องต้นฉบับ แม้จะถูกวางยา จงฉีเหิงก็ยังอาศัยจิตใจที่แข็งแกร่งอดทนฝืนไว้ได้ เขายอมแช่น้ำเย็นเพื่อคลายร้อน แต่ไม่ยอมแตะต้องซูเนี่ยนอวี่แม้แต่น้อย

หลังจากสืบหาความจริงทุกอย่างได้ เขาก็ทำลายตระกูลเสิ่นจนพังพินาศในชั่วข้ามคืน แล้วเรื่องราวความรักแสนขมขื่นอันยาวนานก็เริ่มต้นขึ้น

แต่ตั้งแต่วินาทีที่ฉู่ฝูอิงทะลุเข้ามาในนิยาย เธอก็ไม่เคยคิดจะอยู่อย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัว

สิ่งที่คนอื่นแย่งชิงไม่ได้และร้องขอเท่าไรก็ไม่ได้มา กลับเป็นสิ่งที่เธออยากได้ที่สุด

จงฉีเหิงไม่ใช่คนเย็นชา มีวินัย และไม่เคยยกเว้นให้ใครหรอกหรือ?

ถ้าอย่างนั้นเธอก็จะเป็นข้อยกเว้นเพียงคนเดียว!

ซูเนี่ยนอวี่มีสัญญาหมั้นหมายติดตัว รักเขาอย่างหมดใจมาหลายปี และทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่าง แต่ก็ยังแลกความอ่อนโยนหรือความรักเป็นพิเศษจากเขาไม่ได้แม้แต่น้อย

ถ้าอย่างนั้นเธอก็จะแย่งทุกข้อยกเว้นของเขามา และครอบครองความรักทั้งหมดที่เขามอบให้เป็นพิเศษ!

ชายผู้เป็นดั่งเทพเจ้าในสายตาทุกคน ไม่มีใครกล้าล่วงเกิน ผู้เป็นบุตรแห่งสวรรค์ เธอกลับตั้งใจจะฉุดเขาลงจากแท่นบูชาด้วยมือตัวเอง

ฉีกกระชากความเย็นชา ทำลายหลักการ และพังทลายเส้นแบ่งสุดท้ายของเขา

ทำให้จงฉีเหิงผู้สูงส่งและสงบนิ่งไม่ว่าเรื่องใด ต้องเสียการควบคุม ถลำลึก และยอมก้มหัวให้เธอเพียงคนเดียว

แววเหม่อลอยชั่วขณะของเธอถูกจงฉีเหิงเห็นเข้าอย่างชัดเจน

ถึงขั้นนี้แล้ว เธอยังกล้าใจลอยอีกหรือ?

ท่าทีของเขาที่ยังพอมีความยับยั้งชั่งใจอยู่บ้างพลันเปลี่ยนเป็นดุดันและเอาแต่ใจ ไม่เปิดโอกาสให้เธอเหม่อลอยได้อีกแม้แต่น้อย

คลื่นอารมณ์ถาโถมลงมา บีบให้เธอกลับมามีสติอย่างหมดจด

ดวงตาของเธอพร่าเลือนและไร้จุดโฟกัส น้ำตาที่หลั่งออกมาเพราะปฏิกิริยาของร่างกายไหลทะลักไม่หยุดจนหมอนเปียกชุ่ม นิ้วเรียวกำผ้าปูที่นอนไว้แน่น

“เจ็บ… เบาหน่อย…”

เธอเอ่ยด้วยเสียงสะอื้นหนักหน่วง มืออ่อนแรงดันแผงอกของเขา ดวงตาแดงก่ำ มีน้ำตาคลอเต็มเบ้า ดูราวกับถูกเขารังแกจนย่ำแย่

จงฉีเหิงชะงักมือทันที เขาก้มหน้ามองเธอ

ใบหน้าของหญิงสาวเต็มไปด้วยคราบน้ำตา ริมฝีปากถูกจูบจนบวมแดงงดงาม เส้นผมเล็ก ๆ ที่ปรกหน้าผากเปียกชื้นด้วยเหงื่อและแนบติดแก้มขาวผ่อง

เธอดูอ่อนแอน่าสงสาร ราวกับถูกทำให้เจ็บช้ำจนแตกสลาย แต่กลับชวนให้ใจสั่นจนคนมองแทบหมดสติ

ลูกกระเดือกของเขาขยับลงอย่างแรง ก่อนจะก้มลงอีกครั้ง ปิดกั้นเสียงสะอื้นแผ่วเบาและคำวิงวอนทั้งหมดของเธอ แล้วจมดิ่งลงในห้วงรักอันวุ่นวายที่ควบคุมไม่ได้อย่างสิ้นเชิง

——

รุ่งเช้าวันถัดมา แสงแรกของวันค่อย ๆ ปรากฏ

ม่านกันแสงผืนหนาทึบปิดกั้นแสงสว่างไว้ทั้งหมด ภายในห้องยังหลงเหลือไออุ่นและบรรยากาศหวานละมุนจากค่ำคืนที่เพิ่งผ่านพ้น

ฉู่ฝูอิงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ทั่วร่างอ่อนระโหยไร้เรี่ยวแรง ราวกับถูกบดขยี้มาทั้งคืน แม้แต่แรงจะยกมือก็ยังไม่มี

แขนแข็งแรงข้างหนึ่งโอบรัดเอวของเธอไว้อย่างหนักหน่วง อุ่นร้อนและรัดแน่นจนเธอถูกกักไว้ในอ้อมกอดทุกอณู

เธอหันหน้าเล็กน้อย มองชายที่นอนหลับอยู่ข้างกาย

เมื่อไร้ความเกรี้ยวกราดเย็นชาอย่างเมื่อคืน คิ้วตาของจงฉีเหิงยามหลับผ่อนคลายลง ความดุดันที่ทำให้คนไม่กล้าเข้าใกล้จางหายไปบ้าง เผยให้เห็นความเป็นหนุ่มน้อยใสสะอาดมากขึ้น

ขนตายาวหนาเป็นแพ จมูกโด่งได้รูป ริมฝีปากบางมีเส้นสายเย็นชา แม้กำลังหลับใหล เขาก็ยังมีความสูงศักดิ์เย่อหยิ่งติดตัวมาแต่กำเนิด และแผ่รัศมีน่าเกรงขามออกมา

ยามสงบนิ่ง เขาดูเย็นชาและบริสุทธิ์สะอาด ไร้มลทินจริง ๆ

แต่ฉู่ฝูอิงจำได้ชัดเจนว่าเมื่อคืนเขาเสียการควบคุม เอาแต่ใจ และบ้าคลั่งมากเพียงใด

ในเวลานั้นเอง ชายที่นอนอยู่ข้างกายก็ขยับตัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน

เขากระชับแขน กอดเธอแน่นกว่าเดิม คางอุ่นร้อนแนบลงตรงซอกไหล่ เสียงแหบพร่าขี้เกียจหลังเพิ่งตื่นเจือความอ้อยอิ่งที่ยังไม่จาง “ตื่นแล้วเหรอ?”

ฉู่ฝูอิงอาศัยจังหวะนั้นผลักแขนเขาออก แล้วลุกขึ้นนั่งอย่างฉับไว เปิดเผยและสบาย ๆ ไม่มีความเขินอายหรือขุ่นข้องใจแม้แต่น้อยหลังจากเสียตัว

เธอดึงผ้าห่มมาคลุมตัวตามใจชอบ ก่อนจงฉีเหิงจะทันเอ่ยปาก ก็หันไปมองเขาแล้วพูดอย่างสบาย ๆ ว่า “ขอพูดให้ชัดก่อนนะ เมื่อคืนเป็นอุบัติเหตุล้วน ๆ”

เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สบตาเขาอย่างเปิดเผย แล้วถามด้วยสีหน้าจริงจัง “ว่าแต่ ร่างกายคุณไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม? เพิ่งเริ่มมีประสบการณ์ ฉันไม่อยากให้เกิดเรื่องไม่คาดฝัน”

แววตาของจงฉีเหิงมืดครึ้ม ดวงตาสีอำพันเรียวยาวฉายประกายเย็นชาเรียบเฉย

เขาเติบโตมาในสังคมชั้นสูง พบเห็นคนหลากหลายรูปแบบที่ประจบผู้มีอำนาจและซ่อนเล่ห์เหลี่ยมไว้เต็มอกจนชินตา

สาวน้อยที่ทำงานเป็นพนักงานบริการในสถานบันเทิงเช่นนี้ ไม่มีทางไร้เดียงสาบริสุทธิ์อย่างแท้จริง

เมื่อคืนเธอดูว่าง่ายและเรียบร้อย ทั้งยังช่วยเหลือเขาอย่างเป็นฝ่ายรับ แต่การสัมผัสที่ดูเหมือนไม่ตั้งใจและการแสร้งอ่อนแอในจังหวะที่พอดี ล้วนเผยให้เห็นความจงใจอยู่ทุกแห่ง

ในสายตาเขา เป้าหมายก็มีอยู่ไม่กี่อย่าง—ต้องการเงิน ต้องการเส้นสาย ต้องการทรัพยากร อยากอาศัยความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนเพื่อเกาะเขา หรือถึงขั้นหวังใช้เหตุการณ์ไม่คาดฝันและเด็กในท้องเพื่อไต่เต้าขึ้นไป

เขาไม่ได้โกรธหรือเสียอาการ ยังคงวางท่าทีสูงศักดิ์และสุขุม เพียงแต่น้ำเสียงเย็นชาและแฝงการพิจารณาจากเบื้องบน “ไม่ต้องห่วง ร่างกายฉันไม่มีปัญหา”

ฉู่ฝูอิงเลิกคิ้วเมื่อได้ยิน ไม่กระอักกระอ่วนเลยสักนิด กลับพยักหน้าอย่างจริงจังราวกับกำลังประเมินอะไรบางอย่าง น้ำเสียงเอื่อยเฉื่อย “งั้นก็ดี อย่างน้อยก็ไม่เสียเปรียบกันทั้งคู่”

“พูดตามตรง เมื่อคืนก็พอถูไถได้”

เธอเอียงศีรษะ ดวงตาโค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยว ใบหน้าบริสุทธิ์พูดถ้อยคำที่บ้าบิ่นที่สุดออกมา “ถึงคุณจะไม่มีเทคนิค อาศัยแต่แรงอย่างเดียว ทั้งยังเก้ ๆ กัง ๆ แต่เงื่อนไขทางร่างกายดีจริง ๆ ให้สัก 60 คะแนนแบบเฉียดฉิวก็แล้วกัน ถือว่าผ่าน”

จงฉีเหิง “……”

ตลอด 20 ปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยถูกใครหยอกล้อหรือเยาะเย้ยอย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้มาก่อน

เขาข่มอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่านในใจ แล้วกลับมาเย็นชาดังเดิม “พูดมา อยากได้ค่าตอบแทนอะไร”

“เงิน เส้นสาย ทรัพยากร หรือโอกาส ไม่ว่าเธออยากได้อะไร ฉันให้ได้ทั้งนั้น”

เขาเตรียมใจไว้แล้วว่าเธอจะฉวยโอกาสเกาะเขา จึงสงบนิ่งรอให้เธอเอ่ยปากขอทุกอย่าง

แต่ฉู่ฝูอิงกลับโบกมือปฏิเสธตรง ๆ สีหน้าเปิดเผยไม่ใส่ใจ “ไม่ต้องหรอก ก็แค่ปล่อยตัวตามใจแบบผู้ใหญ่เท่านั้นเอง”

เธอขยับเข้าไปใกล้เขาเล็กน้อย ในดวงตาซ่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเสริมช้า ๆ ว่า “อีกอย่าง สิ่งที่ฉันอยากได้…ตอนนี้คุณอาจให้ไม่ได้จริง ๆ ก็ได้”

ขณะที่ทั้งสองกำลังชะงักค้างอยู่เช่นนั้น จู่ ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูเบา ๆ ดังมาจากด้านนอก เจือแววหยั่งเชิงอย่างระมัดระวัง

“ฉีเหิง คุณอยู่ข้างในหรือเปล่า?”

“ฉันเนี่ยนอวี่นะ มีเรื่องอยากคุยกับคุณ”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป