ฉู่ฝูอิงเลิกคิ้ว เตรียมจะอ้าปากสวนกลับด้วยคำพูดแสบ ๆ สักสองสามประโยค แต่แล้วเสียงฝีเท้าก็ดังมาจากด้านนอก พนักงานเข็นรถอาหารเข้ามาเสิร์ฟ
คำพูดที่จวนจะหลุดจากปากจึงต้องกลืนกลับลงไปทั้งอย่างนั้น เธอเม้มริมฝีปากอย่างขัดใจ ก่อนจะปิดปากเงียบ
อาหารทยอยขึ้นโต๊ะจนครบอย่างรวดเร็ว ทุกจานประณีตจนถึงขีดสุด การจัดวางงดงามราวกับงานศิลปะ วัตถุดิบก็พิถีพิถันเสียจนชวนให้ตะลึง
ฉู่ฝูอิงไม่เกรงใจ หยิบตะเกียบขึ้นมากินอย่างเอร็ดอร่อย กินเสียเพลินและเต็มที่ ไม่มีท่าทีเกรงอกเกรงใจหรือระมัดระวังแม้แต่น้อย
จงฉีเหิงวางข้อศอกพาดขอบโต๊ะ มองเธอไม่กะพริบตา แววตาลึกล้ำ
“มองฉันแบบนี้ทำไม?” ฉู่ฝูอิงมีอาหารเต็มปาก พูดเสียงอู้อี้ ขนตาสั่นไหวเล็กน้อย เธอเงยหน้ามองเขาอย่างหางตา ดวงตาคู่งามเปี่ยมเสน่ห์มีชีวิตชีวา “หลงเสน่ห์ท่าทางตอนฉันกินข้าวแล้วหรือไง?”
จงฉีเหิงถอนสายตากลับมา เอ่ยเรียบ ๆ “ฉันกำลังคิดว่าเธอใจกว้างจริง ๆ หรือแค่แกล้งทำ”
“ทั้งสองอย่างมั้ง” ฉู่ฝูอิงกลืนอาหารในปากลงไป หยิบกระดาษมาเช็ดมุมปาก “ถึงเวลาต้องแกล้งก็แกล้ง ถึงเวลาต้องเป็นตัวเองก็เป็นตัวเอง แบบนี้เรียกว่าปรับตัวเก่ง”
เธอวางตะเกียบ เท้าคางมองเขา แววตาแฝงความเจ้าเล่ห์อยู่หลายส่วน “แต่พูดจริงนะ คุณชายจง พาฉันมากินข้าวในที่แบบนี้ คงไม่ได้คิดจะใช้เงินเอาชนะใจฉันหรอกใช่ไหม?”
“ถ้าใช่ล่ะ?”
“งั้นฉันแนะนำให้คุณเก็บเงินไว้เถอะ” ฉู่ฝูอิงยิ้มตาหยีแล้วส่ายหน้า “ถึงฉันจะเห็นแก่เงิน แต่ก็มีหลักการนะ คิดจะซื้อใจฉันด้วยอาหารมื้อเดียว มันถูกไปหน่อย”
“แล้วต้องกี่มื้อล่ะ?”
“อย่างน้อยก็สิบมื้อ ไม่สิ ยี่สิบมื้อ”
จงฉีเหิงถูกเธอทำให้หลุดหัวเราะ ส่ายหน้าเบา ๆ แววเอ็นดูในดวงตาแทบล้นออกมา “ได้ งั้นสิบมื้อ”