ตอนนี้ตระกูลเจียวและตระกูลหลิวรู้มานานแล้วว่าเด็กสลับกัน เธอถูกจับกลับมารับรู้ตัวตนได้เดือนหนึ่งแล้ว
สี่วันก่อน แม่เจียวให้เธอแต่งงานแทนเจียวเฉียนเหวินไปตระกูลซือเพื่อสะเดาะเคราะห์
คู่หมั้นของเจียวเฉียนเหวินคือซือเย่ ทหารคนหนึ่ง ได้รับบาดเจ็บสาหัสระหว่างปฏิบัติภารกิจ ผ่านมาเดือนหนึ่งแล้วยังไม่ฟื้น
ในสายตาคนตระกูลเจียว เธอคือลูกสาวแท้ๆ ของตระกูลเจียว เรื่องแต่งงานนี้เดิมทีก็ควรให้เธอแต่งไปตระกูลซือเพื่อสะเดาะเคราะห์
แต่เธอปฏิเสธ
ไม่ใช่แค่เจียวเฉียนเหวินมีคู่หมั้นชื่อซือเย่ เธอในชนบทยังมีคู่หมั้นอีกคนชื่อเจียงไหล
เพื่อจะได้อยู่กับเจียงไหล เธออดอาหารประท้วงในบ้าน วันนี้เป็นวันที่สี่ที่เธออดอาหาร
ไม่แปลกที่เธอตอนนี้จะอ่อนแรง ริมฝีปากแห้งแตก ร่างกายซูบโทรมเหลือเกิน
ชาติก่อน เพื่อเจียงไหลคู่หมั้นคนนี้ เธออดอาหารจนถึงวันที่หก เกือบอดตาย ก็บีบให้ตระกูลเจียวยอม ไม่ให้เธอแต่งไปตระกูลซือแทนเจียวเฉียนเหวินเพื่อสะเดาะเคราะห์
ด้วยเหตุนี้ คนตระกูลเจียวจึงโกรธที่เธอดื้อรั้น ไม่คิดเพื่อครอบครัว เกลียดที่เธอเห็นแก่ตัว
ความสัมพันธ์ที่ทั้งสองฝ่ายไม่สนิทกันอยู่แล้ว หลังจากนั้นก็เย็นชาลงถึงขีดสุด
ส่วนเจียวเฉียนเหวิน เพราะเรื่องสะเดาะเคราะห์ คนตระกูลเจียวรู้สึกผิดและสงสารนาง หลังจากนั้นก็ชดเชยต่างๆ นานา ลำเอียงและรักนางจนสุดขีด
ตระกูลซือยิ่งยกเจียวเฉียนเหวินลูกสะใภ้ที่‘รู้คุณคน’ คนนี้ไว้บนฝ่ามือ
แม้แต่ตอนหลังที่เจียวเฉียนเหวินกับผู้ชายคนอื่นมีข่าวลือไม่ชัดเจน ตระกูลซือก็เชื่อเจียวเฉียนเหวินอย่างไม่มีเงื่อนไข ออกหน้าปกป้องชื่อเสียงของเจียวเฉียนเหวิน
เจียวเคอนึกมาถึงตรงนี้ แววตาเยือกเย็นขึ้นมา
ชาตินี้เธอจะไม่แต่งกับเจียงไหลไอ้คนชาติหมาไม่เทียมมนุษย์นั่นเด็ดขาด!
เธอก็จะไม่ยกโทษให้เจียวเฉียนเหวินไอ้นังถ่อยใจดำคนนี้!
ไม่ว่าใครก็ตาม ที่เป็นหนี้เธอไว้ เธอจะทวงคืนทีละขีดๆ!
เธอจะทำให้พวกมันอยู่ได้อย่างทรมาน!
เจียวเคอประคองร่างกายที่อ่อนแอลงจากเตียง เปิดประตูออกไป เจอหน้าเจียวเฉียนเหวินที่สีหน้าตกใจประหลาดใจ
เจียวเคอไม่มองหน้าเจียวเฉียนเหวิน เดินผ่านไปอย่างเย็นชา ฝ่ามือที่กำแน่นมีความร้อนเหนียวหนืดไหลออกมา
เธอกลัวตัวเองจะทนไม่ไหว อยากจะบีบคอเจียวเฉียนเหวินให้ตายตอนนี้ แล้วตายไปพร้อมกัน!
แต่— เธอเกิดใหม่ไม่ใช่แค่เพื่อเอาชีวิตนังถ่อยคนนี้
เสียงออดอ้อนของเจียวเฉียนเหวินหวานชื่นราวกับน้ำ “พี่สาว?”
[นังถ่อยคนนี้ออกมาจากห้องได้ยังไง? ไม่อดอาหารแล้วหรอ?]
[ให้ตาย! นางจะตกลงไปตระกูลซือสะเดาะเคราะห์จริงๆ หรอ?]
ร่างที่ตึงเครียดของเจียวเคอหยุดชะงัก หันไปมองเจียวเฉียนเหวิน
เจียวเฉียนเหวินสีหน้าลองเชิงระมัดระวัง “พี่สาว? คิดออกแล้วใช่ไหม?”
[มองข้าทำไม? หูหนวกไม่ได้ยินข้าพูดหรอ?]
เสียงต่อมาเจียวเฉียนเหวินไม่ได้ออดอ้อน ฟังดูปกติ แต่เจียวเคอยังฟังออก คำพูดนั้นคือเจียวเฉียนเหวินพูดแน่นอน
เจียวเฉียนเหวินสีหน้าสงสัย เป็นห่วงถาม “พี่สาว? เป็นอะไรไป?”
“หิวนานเกินไปไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”
เจียวเฉียนเหวินแอบยื่นขนมเค้กไข่ชิ้นหนึ่งมา เสียงออดอ้อนออดอ้อน “พี่สาว ฉันมีของกินนิดหน่อย เก็บไว้กินก่อนนะ……”
[นังถ่อย! กินเสร็จรีบเข้าไปในห้องซะ! อย่าออกมาขวางตา!]
เจียวเคอแน่ใจแล้วว่าเจียวเฉียนเหวินไม่ได้อ้าปากพูดประโยคหลัง ดังนั้น…… เธอได้ยินเสียงในใจของเจียวเฉียนเหวิน?
ความดุร้ายในใจเจียวเคอถูกความตกใจกลบไปไม่น้อย มองเจียวเฉียนเหวินที่ดูอ่อนโยนแต่ข้างในกลับตอแหล เธอพูดประชด “ดูเธอสิ เหมาะจะเป็นนังถ่อยยิ่งกว่าฉันอีก”
เจียวเฉียนเหวินกว่าจะรู้ตัว เจียวเคอกำลังด่าเธอ?
ตั้งแต่เจียวเคอเข้ามาในเมือง จนถึงตอนนี้ ยกเว้นเรื่องไปสะเดาะเคราะห์ที่ตระกูลซือ เวลาอื่นในตระกูลเจียว เธอก็เป็นหมาแก่ที่ยอมก้มหัวให้!
ตอนนี้หมาแก่ที่เชื่อฟังตัวนี้กลับกล้าด่ามัน!
แต่เจียวเคอลงบันไดไปแล้ว
โกรธจนในใจมันระเบิด!
สีหน้าไม่ดี ตามลงไปอย่างรวดเร็ว
เจียวเคอมาถึงห้องรับแขกแล้ว พูดกับพ่อเจียวและแม่เจียวว่า “ฉันตกลงแต่งไปตระกูลซือสะเดาะเคราะห์!”
แม่เจียวตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วเผยสีหน้าดีใจออกมาโดยไม่รู้ตัว
ถึงแม้เจียวเคอจะเป็นลูกสาวแท้ๆ ของนาง แต่ลูกสาวที่นางอุ้มชูตั้งแต่เด็กคือนางเฉียนเหวิน
ในเหตุผล นางควรจะรักเจียวเคอ
แต่ในความรู้สึก ยังไงนางก็ทิ้งความรักแม่ลูกที่อยู่ด้วยกันมาหลายปีกับเจียวเฉียนเหวินไม่ลง
นางไม่ยอมให้ลูกสาวที่นางเลี้ยงมาด้วยมือตัวเองไปสะเดาะเคราะห์ให้คนเป็นศพเป็นได้
“เธอตกลงจริงๆ หรอ?”
พ่อเจียววางถ้วยชาลง สีหน้าสงสัย
ลูกสาวแท้ๆ คนนี้ เพื่อไม่ต้องแต่งไปตระกูลซือสะเดาะเคราะห์ ช่วงนี้อดอาหารประท้วงทั้งวัน
ทำไมจู่ๆ ถึงคิดออก ยอมไปสะเดาะเคราะห์?
เจียวเคอในใจประชด แววตาเย็นชาเป็นพิเศษ “ฉันตกลง แต่ฉันมีเงื่อนไข!”
ชาติก่อนที่เธอเฝ้าฝันถึงความรักใคร่ ชาตินี้เธอไม่เอาแล้ว
แม่เจียวสีหน้าลังเลมองพ่อเจียว เห็นเขาไม่โต้แย้ง “เธอมีข้อเรียกร้องอะไร?”
เจียวเคอนั่งลงบนโซฟา “ในเมื่อพวกเธอบอกว่าเรื่องแต่งงานของตระกูลซือเดิมทีควรเป็นของฉัน เรื่องแต่งงานของตระกูลหลิวก็ควรเป็นของเจียวเฉียนเหวินสิ”
แม่เจียวยังไม่ทันตั้งตัว พ่อเจียวหน้านิ่วลง สายตาคมกริบแฝงการข่มขู่ “เธอจะพูดอะไร?”
เจียวเคอไม่สนใจสายตาเตือนของพ่อเจียว “ในเมื่อฟังไม่เข้าใจ ฉันก็พูดให้ละเอียดอีกครั้ง”
“ฉันแต่งกับซือเย่คู่หมั้นของเจียวเฉียนเหวิน เจียวเฉียนเหวินแต่งกับเจียงไหลคู่หมั้นของฉัน”
แม่เจียวสีหน้าเปลี่ยนไป ปฏิเสธทันที “ไม่ได้! เฉียนเหวินไม่เหมือนเธอ นางยังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่ จะให้แต่งงานตอนนี้ได้ยังไง!”
เจียวเคอแววตาเยาะเย้ย “แต่งงานไม่ขัดการเรียนมหาวิทยาลัยของนางหรอก”
“ก็ไม่ได้! “แม่เจียวยังคงปฏิเสธ คู่หมั้นของเจียวเคอคำนวณไว้อะไร?
แค่คนบ้านนอกตีนดินคนหนึ่ง!
มีสิทธิ์อะไรแต่งกับลูกสาวที่นางเลี้ยงมาอย่างดี?
เจียวเคอถามเรียบๆ “เหตุผลล่ะ?”
แม่เจียวสีหน้าแอบภาคภูมิใจ “เรื่องชาติกำเนิด เรื่องการศึกษา เรื่องความสามารถ เรื่องเงินทอง เขามีอะไรคู่ควรกับเฉียนเหวินของฉัน?”
เจียวเคอแววตาเยาะเย้ยถากถาง “นางเป็นลูกสาวบุญธรรม แต่งกับคนบ้านนอกตีนดินเป็นเมียไม่ได้
แต่ฉันลูกสาวแท้ๆ กลับต้องไปสะเดาะเคราะห์เป็นหม้ายอยู่กับคนเป็นศพ?”
แม่เจียวร้อนใจ มองเจียวเคอด้วยสายตาไม่พอใจมากขึ้น “จะเหมือนกันได้ยังไง?”
“เธอเป็นลูกแท้ๆ ของเรา เรื่องแต่งงานของตระกูลซือเดิมทีก็ควรเป็นของเธอ!”
เจียวเคอสีหน้าเหมือนยิ้มไม่ยิ้ม “ฉันกับเจียวเฉียนเหวินต่างก็มีงานแต่งงาน ถ้าจะเปลี่ยนก็ควรทำเท่าเทียมกัน
ไม่งั้นจะมีคนพูดว่าตระกูลเจียวใช้ลูกสาวแท้ๆ ไปประจบคนมีอำนาจ แต่กลับดูถูกคนจนในเรื่องแต่งงานของลูกสาวบุญธรรม!”
แม่เจียวสีหน้าอายโกรธ ดวงตาเต็มไปด้วยความเคือง “ใครให้เธอกล้าพูดแบบนี้?”
“เธอมีการศึกษาหรือเปล่า?”
เจียวเคอพูดเรียบๆ “คุณมีการศึกษา คุณไม่ใช่แค่มีการศึกษา แต่คุณยังประจบคนมีอำนาจ! ดูถูกคนจน!”
แม่เจียวโกรธจนเอามือกุมหน้าอก ท่าทางจะโกรธจนเป็นลม “เธอ! เธอจะโกรธให้ฉันตายใช่ไหม!”
ตระกูลหลิวเลี้ยงลูกสาวนางแบบนี้!
นางเลี้ยงลูกสาวของตระกูลหลิวได้ดีขนาดนั้น! เก่งขนาดนั้น! วิเศษขนาดนั้น!
แต่ลูกสาวแท้ๆ ของนางกลับถูกตระกูลหลิวเลี้ยงจนพัง!
ไม่ต้องพูดว่าในชนบทไม่ได้เรียนหนังสืออะไร!
ไม่ต้องพูดว่าผู้หญิงที่โตในชนบทกลับทำงานบ้านไม่เป็น อยู่วันๆ ในชนบทเที่ยวเล่น!
แค่นิสัยไม่เคารพผู้ใหญ่ อกตัญญูแบบนี้ ก็เทียบกับเฉียนเหวินที่นางเลี้ยงมาไม่ได้สักครึ่ง!
พ่อเจียวสีหน้าบึ้งตึง ดุด่า “อุกอาจ!”
“ไอ้ลูกอกตัญญู! เธอพูดกับแม่เธอแบบนี้ได้ยังไง?”
“ตอนนี้เธอรีบคุกเข่าขอโทษแม่เธอเดี๋ยวนี้!”
เจียวเคอชาติก่อนในตระกูลเจียวคุกเข่ามานับครั้งไม่ถ้วน
ชาตินี้เธอเกิดใหม่ด้วยความแค้นเต็มใจ น้ำหนักหนึ่งร้อยจิน กระดูกดื้อด้านเก้าสิบเก้าจิน!
“ฉันก็ไม่ได้พูดผิด จะขอโทษทำไม?”
“ความจริงอยู่ตรงนี้แล้ว ยังอยากตั้งอนุสาวรีย์ให้ตัวเองอีก? ทั้งถือตัวทั้งเรียกร้อง!”