ในห้อง เตียงไม้แดงแกะสลักอย่างประณีตเกลื่อนกลาดไปด้วยเสื้อผ้าทั่วพื้น
ภายใต้แสงไฟสลัว ผมของหญิงสาวที่สยายราวน้ำตกกระจายอยู่บนหมอน ขาเรียวขาวงามสองข้างไขว้กันอย่างนุ่มนวล...
ทุกอย่างช่างงดงามและเร่าร้อนเสียเหลือเกิน
เมื่อเสียงหอบหายใจสงบลง
ชายหนุ่มพิงหัวเตียง จุดบุหรี่หนึ่งมวน สูบพ่นควันไปมา ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว
"ผมอยากหย่ากับเฉียวเคอ"
เฉียวเฉียนเหวินประคองแก้มที่แดงก่ำ เสียงแหบพร่าปนความงัวเงียหลังความรัก
"ทำไมต้องหย่าล่ะ?"
"ถึงเธอจะไม่ให้กำเนิดลูกให้คุณสักคน แต่ลูกชายแท้ๆ ของคุณก็มีมานานแล้ว และเลี้ยงไว้ข้างกายด้วย"
"มีเธอช่วยดูแลลูก ดูแลบ้าน ดูแลพ่อแม่ ให้คุณออกไปทำงานหาเงินอย่างสบายใจ มันดีจะตาย~"
เจียงไหลขมวดคิ้ว "แต่ฉันแค่มองเธอเป็นน้องสาว คนที่ฉันรักมาตลอดคือเธอ"
"ตอนนั้นฉันไม่คู่ควรกับเธอ ฉันไม่มีทางเลือก แต่ตอนนี้ฉันสามารถทำให้เธอมีความสุขได้แล้ว!"
เฉียวเฉียนเหวินหัวเราะเยาะในใจ เธอจะไม่ยอมทิ้งปลาตัวเดียวเพื่อบ่อปลาทั้งบ่อแน่นอน
ยิ่งไปกว่านั้นเจียงไหลในบ่อปลาของเธอยังเป็นเพียงปลาเล็กปลาน้อยเท่านั้น
เป็นแค่เครื่องมือที่เธอใช้เล่นงานเฉียวเคอเท่านั้น
เฉียวเฉียนเหวินลุกจากเตียงอย่างเด็ดขาด เก็บเสื้อผ้าใส่ทีละชิ้นพร้อมพูดว่า "ไม่ได้"
เจียงไหลมีอารมณ์ฉุนเฉียว "ก่อนหน้านี้ซือเย่ซากศพยังมีลมหายใจ เธอไม่ยอมหย่าก็แล้วไป"
"แต่ตอนนี้เขาตายแล้ว เธอยังจะอยู่เป็นหม้ายในตระกูลซือต่อไปอีกหรือไง?"
น้ำเสียงเด็กๆ ของเฉียวเฉียนเหวินยังคงอ่อนโยน "ถ้าเราอยู่ด้วยกันก็ไม่ยุติธรรมกับพี่สาว"
"เธอเพื่อฉัน ทำให้เธอแท้งสามครั้ง จนเธอไม่สามารถมีลูกได้อีกต่อไป เราผิดต่อเธอมากพอแล้ว"
"แล้วฉันก็แย่งครอบครัวของเธอมาแล้ว เธอก็ไม่มีลูก เหลือแค่เธอเท่านั้น"
"ฉันจะแย่งเธอไปจากเธออีกไม่ได้ ถ้าเป็นอย่างนั้นเธอก็จะน่าสงสารเกินไป..."
เจียงไหลเอ่ยด้วยน้ำเสียงตำหนิปนอาลัย "เธอช่างใจดีเกินไป คิดถึงแต่คนอื่นอยู่เสมอ..."
เฉียวเคอที่อยู่หน้าประตู ยืนแข็งทื่อราวกับท่อนไม้ฟังเสียงในห้อง ดวงตาแดงก่ำ กำมือแน่น ความเกลียดชังและความคับแค้นใจบีบรัดหัวใจของเธอ เจ็บปวดจนตัวสั่นเทิ้ม
ไม่แปลกใจที่หลายปีมานี้เธอระมัดระวังตัวตลอด แต่กลับแท้งเพราะอุบัติเหตุต่างๆ นานา
เธอคิดว่าเป็นเพราะชะตากรรมของเธอไม่ดี ถึงได้รักษาลูกไว้ไม่ได้
แต่ไม่คิดว่าพ่อแท้ๆ ของเด็กจะไม่อยากให้พวกเขาเกิดมา!
ไม่แปลกใจที่ครอบครัวเจียงปฏิบัติต่อลูกบุญธรรมสองคนที่รับมาจากสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าราวกับลูกแท้ๆ
เธอคิดว่าคนในครอบครัวเจียงมีน้ำใจ
แต่ไม่คิดว่าลูกบุญธรรมสองคนนั้นเป็นลูกแท้ๆ ของเจียงไหล!
ไม่แปลกใจที่หลายปีมานี้เธอไม่มีลูก ครอบครัวเจียงแม้จะรังเกียจเธอ แต่ก็ไม่ได้บังคับให้เธอหย่าเพื่อเปิดทางให้คนอื่นจริงๆ
เธอคิดว่าความรักระหว่างเธอกับเจียงไหลมั่นคงดั่งทองคำ ความกตัญญูของเธอทำให้คนในครอบครัวเจียงใจอ่อน
แต่ไม่คิดว่าเจียงไหลอยากหย่ากับเธอมานานแล้ว มีเพียงเฉียวเฉียนเหวินนังชู้ที่ 'สงสาร' เธอ ไม่ยอมแต่งงานกับเขา เขาถึงไม่ได้หย่ากับเธอ
"ปัง!"
ประตูถูกเฉียวเคอเปิดออกอย่างแรง!
เสียงดังสนั่นทำให้ชายหญิงคู่บาปในห้องตกใจ
สีหน้าเจียงไหลเปลี่ยนไปทันที รีบห่มผ้าให้มิดชิด เสียงตื่นตระหนกปนตำหนิ "เฉียวเคอ! ทำไมเธอกลับมา!"
เฉียวเฉียนเหวินเห็นสีหน้าเฉียวเคอไม่สู้ดี ก็รู้ว่าเฉียวเคอได้ยินและรู้ทุกอย่างแล้ว ดวงตาฉายแววอำมหิตขึ้นมาทันที
เฉียวเคอพุ่งเข้าไปหาเจียงไหลที่กลิ้งลงจากเตียงพร้อมผ้าห่ม กำลังหาเสื้อผ้าอย่างอลหม่าน แล้วใช้ฝ่ามือฟาดหน้าเขาอย่างบ้าคลั่งหลายสิบครั้ง!
"พวกแกคนหนึ่งเป็นสามีฉัน!"
"อีกคนเป็นคนที่ฉันรักเหมือนน้องสาวแท้ๆ!"
"พวกแกทำกับฉันได้ลงคอ!!"
นางอยากฆ่าคนบาปทั้งสองคนนี้ให้ตาย! สารเลว!
เจียงไหล ไม่รู้ว่าเพราะความละอายใจ หรือคิดว่าให้เฉียวเคอระบายอารมณ์กับเขาแล้วจะได้ไม่ไปทำร้ายเฉียวเฉียนเหวิน เขายอมให้เฉียวเคอตีด่าโดยสีหน้าแดงสลับขาว
เฉียวเคอตีจนมือแดง ร้อน บวม เจ็บจนชา ถึงได้หยุด
"หย่า!" พูดจบก็หมุนตัวจะออกไปจากที่สกปรกโสมมนี้
แต่ไม่คิดว่าเฉียวเฉียนเหวินปิดประตูไว้แล้ว ยืนขวางหน้าประตูด้วยสีหน้าเย็นชา
"พี่เขย พี่สาวรู้เรื่องของเราแล้ว เราปล่อยนางไปไม่ได้"
"ไม่อย่างนั้นฉันกับพี่จะถูกตระกูลซือแก้แค้น ธุรกิจที่พี่ทุ่มเททำงานมาหลายปีก็จะถูกนางทำลายหมด!"
สีหน้าเฉียวเคอเปลี่ยนไป ยกมือตบหน้าเฉียวเฉียนเหวินหนึ่งฉาด คว้าผมของนางอย่างรวดเร็ว แล้วดึงนางออกจากประตูอย่างแรง!
เฉียวเฉียนเหวินเจ็บจนสูดปาก ไม่ทันสนใจผมของตัวเอง คว้าผมเฉียวเคอไว้เพื่อกันไม่ให้นางออกจากห้อง!
ถ้าเฉียวเคอออกไปตอนนี้ ไม่เพียงแต่นางจะไม่สามารถใช้ความรู้สึกผิดของตระกูลซือมาควบคุมพวกเขาเพื่อผลประโยชน์ได้อีกต่อไป ยังจะถูกตระกูลซือแก้แค้นอย่างบ้าคลั่ง!
ทั้งสองต่อสู้กันอย่างชุลมุน
เจียงไหลรีบเข้ามาห้ามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "อย่าตีกัน! พวกเธออย่าตีกัน!"
ไม่มีใครฟังเขา
ระหว่างที่แก่งแย่งกัน เฉียวเคอใช้มือบีบคอเฉียวเฉียนเหวินจนตานางเหลือกขาว!
เฉียวเฉียนเหวินที่ดิ้นรนคว้าแจกันบนโต๊ะเตี้ยได้ โดยไม่คิดหน้าคิดหลังฟาดลงบนหัวเฉียวเคออย่างแรง!
เฉียวเคอถูกตีหัวแตกเลือดไหล ล้มลงกับพื้นอย่างหนัก เลือดหนืดไหลนองเป็นแอ่งใต้หัวอย่างรวดเร็ว
เจียงไหลตัวแข็งทื่อ มองเฉียวเคอที่ล้มอยู่ในกองเลือดด้วยสีหน้าตกใจ "เร็ว! เร็ว! ส่งโรงพยาบาล!"
เฉียวเฉียนเหวินลูบคอที่บาดเจ็บ หายใจหอบเหนื่อยด้วยสีหน้าเจ็บปวด "ไม่ได้!"
เสียงแหบพร่า "พี่เขย ถ้านางรอดชีวิต ตายคือพวกเราสองคน!"
สีหน้าเจียงไหลไม่สู้ดี เขาย่อมรู้ดีถึงผลที่จะตามมาหากตระกูลซือรู้ว่าเขากับเฉียวเฉียนเหวินแอบคบหากันมาตลอด
แต่เขาและเฉียวเคอเติบโตมาด้วยกัน ต่อให้ไม่มีความรัก ก็ยังมีความผูกพันฉันท์พี่น้อง
ต่อให้จะหย่า เขาก็จะชดใช้ให้เฉียวเคอ
เขาไม่เคยคิดจะฆ่าเฉียวเคอเลย
เฉียวเคอถูกตีที่ศีรษะอย่างรุนแรง ตอนนี้ส่งเสียงไม่ได้แม้แต่ครึ่งเดียว
นางจ้องมองคนบาปทั้งสองคนอย่างไม่ละสายตา ดวงตาเต็มไปด้วยความเกลียดชังอันท่วมท้น!
เฉียวเฉียนเหวินดูถูกความไม่เด็ดขาดของเจียงไหล ยิ่งทำก็ยิ่งไม่คิดหยุด!
นางหยิบโทรศัพท์มือถือรุ่นเก่าที่เจียงไหลเลิกใช้มานานจากลิ้นชักล่างสุดของตู้ ใบหน้าบิดเบี้ยว ฟาดลงบนหัวของเฉียวเคออย่างสุดแรง!
"พี่สาว อย่าโทษฉันเลย ชาตินี้ฉันเป็นหนี้เธอ ชาติหน้าเกิดเป็นวัวเป็นควายฉันจะใช้หนี้เธอ..."
"อือๆ พี่สาว... ขอโทษ! ขอโทษ! ขอโทษ..."
เฉียวเฉียนเหวินร้องไห้ขอโทษทั้งน้ำตา แต่มือกลับโหดเหี้ยม ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย!
ครั้งแล้วครั้งเล่า!
เลือดกระเด็นใส่ใบหน้าอำมหิตราวปีศาจของเฉียวเฉียนเหวิน!
ไม่มีใครสังเกตว่าลูกหินเม็ดหนึ่งที่ห้อยคอเฉียวเคอสูดเลือดนั้นเข้าไป...
พอเฉียวเคอรู้สึกตัวอีกครั้ง นางก็ผุดลุกขึ้นนั่งจากเตียงทันที!
สมองหมุนวนทันที ดวงตามืดมัวไปหมด ร่างกายทรุดลงอีกครั้ง
นานแสนนาน นางจึงค่อยๆ ฟื้นจากความอ่อนเพลีย แล้วลืมตาขึ้นอีกครั้ง
ห้องที่คุ้นตาแต่กลับแปลกใจ ทำให้นางไม่ทันตั้งตัวอยู่ครู่หนึ่ง
นางไม่ถูกเฉียวเฉียนเหวินตีตาย?
ไม่ใช่!
เฉียวเฉียนเหวินนังสารเลวนั้นลงมืออย่างโหดเหี้ยม ตั้งใจจะไม่ให้นางมีชีวิตอยู่ต่อไป
ความกลัวและความเจ็บปวดจากการถูกทุบตีจนตาย แทบจะกลบความแค้นที่ถูกหักหลังตลอดครึ่งชีวิต
"ก๊อกๆ!" เสียงเคาะประตูดังขึ้น
"พี่สาว ยังไงก็ออกมากินข้าวหน่อยเถอะ แบบนี้ไม่กินข้าวเลย ร่างกายจะแย่นะ"
เสียงเด็กๆ ที่เสแสร้งคุ้นหูของเฉียวเฉียนเหวินดังมาจากนอกประตู
เฉียวเคอดึงสติกลับมาจากภาพก่อนตาย เหงื่อเย็นซึมทั่วร่าง ฝืนบังคับจิตใจให้สงบลง
สายตาจ้องไปที่ปฏิทินบนผนัง—8 ตุลาคม 1989
นางนิ่งไปนาน ความทรงจำหลั่งไหลกลับมาดั่งคลื่นทะเล