ภายในห้องหอ หลีฉูไป๋อาบน้ำชำระกายแล้วเปลี่ยนเป็นชุดนอนสีแดงสดที่บิดาจัดเตรียมไว้ให้เป็นพิเศษ ร่างกายกำยำของเขาปรากฏเลือนรางใต้ผ้าโปร่งสีแดง เพียงนึกถึงเรื่องที่จะเกิดขึ้นในอีกประเดี๋ยว แก้มก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
“ท่านสามี นี่คือของติดตัวที่สามีเอกจัดเตรียมไว้ให้ท่านเป็นพิเศษ เขากำชับบ่าวให้นำมามอบให้ท่านในคืนเข้าหอเจ้าค่ะ” หมออวี่กล่าวพลางวางหนังสือเล่มหนึ่งลงในมือหลีฉูไป๋ ใบหน้าเล็กแดงระเรื่อ ก่อนจะรีบถอยออกไปอย่างรวดเร็ว ทั้งยังปิดประตูห้องให้อย่างเอาใจใส่
หลีฉูไป๋นั่งอยู่บนเตียง ค่อย ๆ เปิดหนังสือเล่มนั้นอย่างระมัดระวัง เพียงเหลือบมองแวบเดียว แก้มก็แดงก่ำขึ้นมาทันที เขามองไปทางประตูอย่างลุกลี้ลุกลน ครั้นเห็นว่าไม่มีใครอยู่จึงค่อยลอบถอนหายใจ แล้วรีบยัดสมุดภาพเข้าใต้หมอนอย่างมือไม้พันกัน
ถึงเขาจะไม่เคยกินเนื้อหมู แต่ก็เคยเห็นหมูวิ่ง
ในฐานะบุรุษ ตั้งแต่เล็กเขาก็เรียนรู้วิธีปรนนิบัติภรรยาใหญ่ร่วมกับบุรุษคนอื่น ๆ ในตระกูล
เมื่อใกล้ถึงกำหนดแต่งงาน บิดาถึงกับขอร้องมารดาให้เชิญผู้รับใช้เฒ่าแห่งวังซึ่งออกจากวังมาแล้ว ให้มาสอนเขาว่าควรปรนนิบัติภรรยาใหญ่อย่างไร!
แม้ภาพวาดเหล่านี้เขาจะเคยเห็นมานานแล้ว แต่วันนี้อย่างไรก็เป็นคืนเข้าหอของตน เขาจึงอดคิดฟุ้งซ่านไปต่าง ๆ นานาไม่ได้
“ฮู่!”
หลีฉูไป๋ใช้มือพัดใบหน้า หวังให้ความร้อนบนแก้มจางลงโดยเร็ว ก่อนจะเอ่ยเสียงเบาด้วยความเขินอายว่า “บิดาจะมอบของเช่นนี้ให้ข้าได้อย่างไรกัน ช่างน่าอายเหลือเกิน!”
คำพูดที่บิดาเอ่ยกับเขาในคืนก่อนออกเรือนผุดขึ้นมาในความคิด “ฉูไป๋ เมื่อเจ้าแต่งไปเป็นบ่าวสามีของผู้อื่นแล้ว นอกจากจะต้องกตัญญูต่อมารดาภรรยาใหญ่และสามีเอกแล้ว สิ่งสำคัญยิ่งกว่าคือต้องปรนนิบัติภรรยาใหญ่ให้ดี พยายามให้กำเนิดบุตรหญิงหรือชายแก่ภรรยาใหญ่โดยเร็ว...”
เมื่อนึกถึงคำกำชับของบิดา สายตาของหลีฉูไป๋ก็อดเหลือบไปมองหมอนที่ทับสมุดภาพอยู่เป็นระยะไม่ได้ เขาลังเลอยู่นาน ในที่สุดก็ขบฟัน หยิบสมุดภาพออกมาจากใต้หมอน สูดหายใจลึก ๆ พยายามสงบความตื่นเต้นของตน แล้วฝืนความเขินอายเปิดดูภาพวาดอีกครั้ง
“เอี๊ยด!”
ประตูห้องนอนถูกผลักเปิดจากด้านนอก เสียงฝีเท้าดังมาจากห้องด้านนอก หลีฉูไป๋เงยหน้าขึ้นอย่างตื่นตระหนก แล้วก็เห็นอยู่เหม่ย์สวมชุดนอนสีแดงสดแบบเดียวกับเขา เส้นผมที่ยังหมาดอยู่ครึ่งหนึ่งปล่อยสยายลงมา นางเดินมาหาเขาช้า ๆ ด้วยรอยยิ้มในดวงตา
แววตาของหลีฉูไป๋เต็มไปด้วยความตื่นตะลึง เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า ภรรยาใหญ่ที่คนทั้งเมืองหลวงดูแคลนว่าเป็น “คนขี้โรค” จะมีรูปโฉมงดงามถึงเพียงนี้
งามยิ่งกว่าท่ามิสเตอร์ซือหนาน บุรุษรูปงามอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวงเสียอีก!
หลีฉูไป๋มองนางเดินเข้ามาทีละก้าวอย่างเหม่อลอย หัวใจที่เดิมก็ตื่นเต้นอยู่แล้วพลันเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ “ตุบ ตุบ” แม้แต่ลมหายใจก็เบาลงโดยไม่รู้ตัว
อยู่เหม่ย์พอใจท่าทางตะลึงงันของเขามาก รอยยิ้มบนใบหน้าจึงยิ่งลึกขึ้นอีกหลายส่วน
ชั่วขณะนั้น ภายในห้องที่อบอวลด้วยบรรยากาศแห่งความยินดี พลันมีความคลุมเครือหวานชื่นที่ยากจะบรรยายลอยอวลอยู่
“แปะ!”
อยู่เหม่ย์ก้มมองสมุดภาพที่ตกอยู่บนพื้น เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ท่ามกลางสายตาลนลานของหลีฉูไป๋ นางก้มลงเก็บสมุดภาพขึ้นมา ครั้นเห็นภาพด้านในชัดเจน ต่อให้นางเคยดูหนังสั้นผู้ใหญ่ที่เห็นตัวจริงมาแล้ว ก็ยังอดแก้มร้อนไม่ได้
“แค่ก! นี่คืออะไรหรือ?”
อยู่เหม่ย์กระแอมเบา ๆ แสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง แล้วมองหลีฉูไป๋ที่ก้มหน้าไม่กล้าสบตานาง น้ำเสียงเจือแววหยอกเย้าอยู่เล็กน้อย
หลีฉูไป๋ก้มศีรษะต่ำ ขนตาดำดุจขนนกกากะพริบไหวเบา ๆ มือทั้งสองที่วางอยู่บนตักกำแน่นเพราะความประหม่า น้ำเสียงสั่นเครือจากความตื่นเต้นและเขินอายอย่างยิ่ง “นั่น...นั่นคือ...”
คำไม่กี่คำนั้นช่างน่าอับอาย เขาพูดอย่างไรก็พูดไม่ออก ราวกับถูกคนถอดเสื้อผ้าจนหมดแล้วจับให้มายืนเปลือยเปล่าต่อหน้าภรรยาใหญ่ ดวงตาแดงก่ำด้วยความอับอาย หยาดน้ำตาเม็ดโตไหลร่วงลงมาเงียบ ๆ กระทบหลังมือจนกระเซ็นเป็นดอกน้ำตาเล็ก ๆ
“ทำ...ทำไมถึงร้องไห้เล่า?”
พอเห็นเขาร้องไห้ อยู่เหม่ย์ก็พลันลนลาน นี่ไม่ใช่แค่บ่าวสามีของนาง แต่ยังเป็นขุมทรัพย์ล้ำค่าของนางด้วย!
หลีฉูไป๋หน้าซีดเผือด เงยหน้าขึ้นมองนาง ดวงตาบวมแดง ก่อนจะคุกเข่าลงกับพื้นดัง “ตุบ” แล้วสะอื้นเอ่ยอย่างนอบน้อมว่า “ภรรยาใหญ่ ฉูไป๋...ฉูไป๋มิใช่คนไร้ยางอายเช่นนั้น!”
“ภรรยาใหญ่ ได้โปรดอย่ารังเกียจฉูไป๋เลย!”
“ข้าเข้าใจ! ข้าเข้าใจทั้งหมด!”
อยู่เหม่ย์รีบก้าวเข้าไป ประคองเขาขึ้นมา พลางกล่าวขอโทษด้วยความรู้สึกผิดและสงสารว่า “เป็นความผิดของข้าเอง ไม่ควรหยอกเจ้าเช่นนี้
“ข้ารู้ดีว่าฉูไป๋ไม่ใช่คนเช่นนั้น ข้าเพียงอยากหยอกเจ้าเล่น ไม่คิดเลยว่าจะทำให้เจ้าตกใจ!”
“เป็นข้าที่ผิดเอง!”
นางลืมไปแล้วว่า ที่นี่ไม่ใช่ยุคปัจจุบัน สถานะของบุรุษเทียบได้กับสตรีในยุคโบราณ สิ่งที่พวกเขาให้ความสำคัญที่สุดคือความบริสุทธิ์
หากเรื่องวันนี้ถูกคนมีเจตนาร้ายเล่าลือออกไป ชื่อเสียงของหลีฉูไป๋ในภายหน้าคงพังพินาศอย่างสิ้นเชิง!
“ข้ารู้!”
อยู่เหม่ย์โอบเขาเข้ามาในอ้อมแขนเบา ๆ ตบแผ่นหลังปลอบโยนทีละครั้ง แล้วเอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “เมื่อครู่ภรรยาอย่างข้าหุนหันพลันแล่นไปหน่อย!”
“ไม่! เรื่องนี้...จะโทษภรรยาใหญ่ได้อย่างไรกัน!”
หลีฉูไป๋ไม่คิดว่านางจะโอบเขาเข้ามาปลอบอย่างกะทันหัน แก้มจึงแดงขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เขาดีใจจนลืมร้องไห้ ก่อนส่ายหน้าเบา ๆ อย่างเขินอาย แล้วแย้งเสียงเบาแต่จริงจังว่า “เป็นฉูไป๋เองที่ไม่ควรดูหนังสือ...เช่นนั้น...”
“ใครบอกว่าดูไม่ได้!
“ตอนนี้เจ้าและข้าเป็นภรรยาสามีกันแล้ว จะดูภาพวาดวสันต์แล้วอย่างไร?”
อยู่เหม่ย์ถูกท่าทางของเขาที่พยายามกลั้นความเขินอายและรีบร้อนอธิบายจนอดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้ นางโอบเขาไปนั่งลงบนเตียง ก่อนจะเปิดสมุดภาพต่อหน้าสายตาตื่นตะลึงของเขา เหลือบมองแวบหนึ่งทั้งที่แก้มแดง แล้วก็ยัดกลับเข้าใต้หมอนตามเดิม
ชาติที่แล้วนางเคยดูวิดีโอที่โจ่งแจ้งกว่าสมุดภาพเล่มนี้เสียอีก แต่ตอนนั้นก็มีเพียงนางคนเดียวที่ดู ยามนี้เมื่อต้องดูต่อหน้าคนอื่น ต่อให้นางหน้าหนาเพียงใดก็ยังรู้สึกกระดากอายอยู่ดี!
“แค่ก!”
อยู่เหม่ย์กระแอมอย่างกระอักกระอ่วน ใบหน้าแดงระเรื่อพลางเปลี่ยนเรื่องว่า “ดึกแล้ว พวกเรารีบพักผ่อนกันเถิด!”
หลีฉูไป๋ฟังความนัยในคำพูดของนางออก ใบหน้าแดงก่ำพลางก้มหน้าขานรับเบา ๆ ว่า “อืม”
อยู่เหม่ย์วางม่านลง แล้วมองหลีฉูไป๋ที่นั่งนิ่งอยู่ตรงหน้าอย่างประหม่าและคาดหวังอยู่เล็กน้อย
นี่เป็นครั้งแรกที่นางจะทำเรื่องใกล้ชิดเช่นนี้กับบุรุษคนหนึ่ง
แม้รูปร่างหน้าตาของหลีฉูไป๋จะตรงกับรสนิยมของนางอย่างยิ่ง แต่ทั้งคู่เพิ่งรู้จักกัน และคุ้นเคยกันมากกว่าคนแปลกหน้าเพียงนิดเดียวเท่านั้น จะให้นางทำเรื่องใกล้ชิดเช่นนี้กับเขาทันที นางก็ยังรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง
แต่เพื่อชีวิตน้อย ๆ ของตนเอง เพื่อรางวัลจากระบบ นางทำได้เพียงกัดฟันทำต่อไป!
“เอื๊อก!”
สายตาของอยู่เหม่ย์ทอดผ่านแสงเทียนสลัวไปตกลงบนแผงอกกำยำของหลีฉูไป๋ ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนต่ำลงทีละนิ้ว เมื่อเห็นกล้ามหน้าท้องทั้งแปดร่องที่ปรากฏเลือนรางใต้ผ้าโปร่ง นางก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้
นี่...นี่ไม่เหนือกว่าหนุ่มหล่อสายบุญที่นางเคยเห็นในโทรศัพท์เมื่อก่อนหรอกหรือ!
ใบหน้านี้ บวกกับแผงอกกำยำและกล้ามหน้าท้องทั้งแปดร่องที่ได้สัดส่วน หากอยู่ในยุคปัจจุบัน ไม่รู้ว่าจะทำให้คนคลั่งไคล้กันสักเท่าไร!
ทว่าในตอนนี้ บุรุษเลิศล้ำเช่นนี้เป็นของนางแล้ว!
เมื่อคิดเช่นนี้ สายตาที่อยู่เหม่ย์มองเขาก็ยิ่งเร่าร้อนขึ้นเรื่อย ๆ แววตานั้นราวกับอยากกลืนกินเขาเสียตรงนั้น!
ซี้ด! ซี้ด! ช่างเลิศล้ำจริง ๆ!