“คุณ...คุณหญิงหรือ?”
หลีฉูไป๋เงยหน้าขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสายตา เขาหันหลังให้แสงเทียน ใบหน้าภายใต้แสงเทียนไหววูบมองเห็นไม่ชัดนัก แต่ก็พอดูออกว่าเครื่องหน้าคมเข้ม แนวกรามคมกริบ สันจมูกโด่งสูง คิ้วดุจคมกระบี่ ดวงตาเป็นประกายราวดวงดาว
ทว่าดวงตาคู่นั้นซึ่งควรจะสดใส บัดนี้กลับมีขอบตาแดงเรื่อ แววตาซ่อนความตื่นตระหนกเอาไว้ เขามองนางอย่างระมัดระวัง ทั้งยังฝืนทำเป็นสงบนิ่ง แววตาสุกใสคู่นั้นพลันประสานเข้ากับหัวใจของนาง
“ตึกตัก! ตึกตัก! ตึกตัก!”
อยู่เหม่ย์ค่อย ๆ ยกมือขึ้นวางบนอก สัมผัสหัวใจที่กำลังเต้นแรงและหนักแน่นอยู่ใต้ฝ่ามือ
ชาติก่อน นับแต่เกิดมาเพราะเป็นโรคหัวใจพิการแต่กำเนิด นางไม่เคยสัมผัสได้เลยว่าหัวใจเต้นหนักแน่นเช่นนี้
“แค่ก!”
เมื่อรู้ตัวว่าเสียกิริยา อยู่เหม่ย์ก็ได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว นางกระแอมเบา ๆ แล้วจูงมือหลีฉูไป๋ไปนั่งที่โต๊ะ เห็นเขามีสีหน้าเหม่อลอย อยู่เหม่ย์จึงรินชาร้อนให้เขาถ้วยหนึ่ง วางไว้ข้างมือ แล้วเอ่ยปลอบเสียงเบา “ท่านอย่าตกใจไป
ข้ารู้ว่าเรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของท่าน ท่านเองก็เป็นผู้ถูกทำร้ายเช่นกัน เพราะฉะนั้นข้าไม่โทษท่าน!
เพียงแต่ไม่รู้ว่าต่อจากนี้ท่านมีแผนอย่างไร?
หากท่านรังเกียจที่ข้าเป็นคนป่วย ข้าจะให้คนส่งท่านกลับสำนักแม่ทัพเดี๋ยวนี้
อย่างไรเสีย คนข้างนอกต่างรู้ว่าร่างกายข้าทรุดโทรมเพียงใด คิดว่าคงไม่มีใครกล่าวหาว่าท่านเสียความบริสุทธิ์
ส่วนตระกูลอวิ๋น ทุกอย่างมีข้ารับมืออยู่!”
แน่นอนว่าคำพูดนี้นางเพียงพูดไปอย่างนั้นเอง
ไม่ต้องพูดถึงว่าระบบผูกมัดหลีฉูไป๋ไว้แล้ว เพื่อทำภารกิจให้สำเร็จและรักษาชีวิตของตน นางไม่มีทางปล่อยฟางช่วยชีวิตเส้นนี้ไปเด็ดขาด!
ยิ่งไปกว่านั้น บุรุษตรงหน้าผู้นี้ไม่ว่าจะหน้าตาหรือรูปร่าง ล้วนตรงสเปกของนางทุกประการ
ถูกนางหมายตาก็นับว่าเขาโชคร้ายแล้ว ชาตินี้อย่าหวังว่าจะหนีรอดจากเงื้อมมือของนางไปได้!
ที่นางพูดเช่นนี้ก็แค่อยากให้เขารู้สึกติดค้างนางมากขึ้น ขอเพียงเขาหวั่นไหวแม้เพียงนิดเดียว นางก็จะจับเขาไว้แน่น!
และเรื่องราวก็เป็นไปตามที่นางคาดไว้จริง ๆ
หลีฉูไป๋ได้ยินคำพูดของนางแล้วมิได้เอ่ยอะไร เพียงนั่งเงียบ ๆ อยู่ข้างกัน ก้มหน้าหลุบตา ขนตาดำยาวดุจขนกาไหวสั่นเล็กน้อยด้วยความกระวนกระวายและลังเล สายตาของเขาหยุดอยู่บนถ้วยชาที่มีไอร้อนลอยกรุ่นอยู่ข้างมือ ภายในดวงตาคล้ายมีอารมณ์หลากหลายพลุ่งพล่าน
เขารู้มาตลอดว่า แม้ตนจะเป็นท่ามิสเตอร์ลำดับเจ็ดแห่งสำนักแม่ทัพเจิ้นเป่ย์ ทั้งยังเป็นสามีเอกที่เกิดจากภรรยาเอก แต่เพราะรูปร่างหน้าตา ตั้งแต่เล็กมารดาก็ไม่โปรดปรานเขา เขาจึงกลายเป็นบุรุษอัปลักษณ์ที่คนทั่วเมืองหลวงรังเกียจ
แม้มารดาจะรู้เรื่องการสลับคู่สมรสในวันนี้ ก็คงบอกให้เขาอดทนเท่านั้น
หากตอนนี้เขาพาหมออวี่กลับสำนักแม่ทัพทั้งที่ยังเป็นกลางดึก ทางที่รอเขาอยู่มีเพียงสองทาง หนึ่งคือถูกมารดาส่งคนขับไล่กลับไปยังอารามประจำตระกูล นับแต่นั้นก็ใช้ชีวิตที่เหลืออยู่กับตะเกียงเขียวและพระพุทธรูปเก่าแก่
อีกทางหนึ่งคือมารดาหาข้ออ้างส่งเขาแต่งออกจากเมืองหลวงไปตามอำเภอใจ ด้วยรูปร่างหน้าตาของเขาที่ไม่เป็นที่โปรดปรานของคุณหญิง อีกทั้งยังเกิดเรื่องเช่นวันนี้ ต่อให้แต่งงานใหม่ เขาก็คงทำได้เพียงแต่งให้ขุนนางชั้นผู้น้อยหรือพ่อค้ามั่งคั่งในฐานะบ่าวรอง!
แต่...
เขาไม่ยินยอม!
เขาไม่ยินยอมที่จะต้องก้มหัวทำตัวต่ำต้อย เป็นบ่าวรองที่ใคร ๆ ก็รังแกได้ไปทั้งชีวิต!
หลังจากเงียบอยู่นาน มือที่กุมถ้วยชาของหลีฉูไป๋ก็ค่อย ๆ กำแน่นโดยไม่รู้ตัว แววตาฉายประกายไม่ยอมจำนน
เขาเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง มองอยู่เหม่ย์อย่างจริงจัง ก่อนค่อย ๆ ลุกขึ้นคำนับนางอย่างลึกซึ้ง “ภรรยาใหญ่! ชีวิตที่เหลือนับจากนี้ ขอภรรยาใหญ่โปรดดูแลข้าด้วย!”
รอยยิ้มบนใบหน้าอยู่เหม่ย์ยิ่งลึกขึ้น นางลุกขึ้นประคองหลีฉูไป๋ มองเขาด้วยแววตายิ้มละไม แล้วเอ่ยเสียงอ่อนโยน “ท่านพี่ใหญ่ไม่ต้องมากพิธี
บัดนี้ท่านกับข้าเป็นสามีภรรยากันแล้ว ข้าย่อมไม่ปล่อยให้ผู้ใดรังแกท่าน!”
กล่าวจบ นางก็ยกเหล้ารวมแก้วบนถาดส่งให้เขา “ท่านพี่ใหญ่ เราดื่มเหล้ารวมแก้วนี้ด้วยกัน แล้วพิธีแต่งงานจึงจะถือว่าเสร็จสิ้น!”
นับตั้งแต่เปิดผ้าคลุมหน้าแล้วพบว่าแต่งผิดคน หลีฉูไป๋ก็ตกอยู่ในความหวาดหวั่นและไม่สบายใจมาตลอด จนถึงตอนนี้ เมื่อได้มองรอยยิ้มอ่อนโยนของนางที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อม ใจที่สับสนของเขาจึงค่อย ๆ สงบลงทีละน้อย ทำให้เขาพบความอบอุ่นใจขึ้นมาบ้าง
เขารับเหล้ารวมแก้วจากมืออยู่เหม่ย์อย่างเขินอาย แก้มขาวผ่องปรากฏสีแดงระเรื่ออย่างหาได้ยาก
อยู่เหม่ย์เงยหน้าขึ้นเห็นแก้มแดงระเรื่อของเขา แววตาก็ฉายประกายตะลึงในความงามวูบหนึ่ง ก่อนจะเผลอมองเขานิ่งไป
ชาติก่อนแม้นางจะมีชีวิตอยู่มากว่ายี่สิบปี แต่เพราะสภาพร่างกาย นอกจากคนในครอบครัวแล้ว นางแทบไม่ได้ใกล้ชิดบุรุษอื่นเลย
แถมยังเป็นบุรุษชั้นเลิศเช่นนี้อีก!
หลีฉูไป๋ถูกสายตาตรงไปตรงมาและเร่าร้อนของนางจ้องจนใจปั่นป่วน เขาก้มตาลง ไม่กล้าเงยหน้ามองนาง มีเพียงขนตาที่สั่นไหวกับนิ้วมือที่ขยับถูไปมาไม่หยุดเท่านั้นที่เผยความกระวนกระวายของเขาออกมา
หมออวี่ที่ยืนกลั้นใจอยู่ข้าง ๆ มาตลอด เมื่อเห็นฉากชวนให้ใจเต้นระทึกนี้ ก็อดยิ้มอย่างรู้ใจไม่ได้
“แค่ก!”
ผ่านไปครู่ใหญ่ อยู่เหม่ย์จึงได้สติกลับมา นางกระแอมเบา ๆ อย่างกระดากอาย แล้วทำลายบรรยากาศชวนให้ใจเต้นระทึก “เอ่อ...ท่านพี่ใหญ่ เวลาก็ไม่เช้าแล้ว ท่านไปอาบน้ำชำระกายก่อนเถิด!” กล่าวจบ นางก็เดินฉับ ๆ ออกจากห้องนอนไป
เมื่อเดินไปถึงประตู นางก็กลัวว่าหลีฉูไป๋จะคิดมาก จึงหยุดฝีเท้าแล้วอธิบายด้วยเสียงแหบพร่า “ข้าจะไปอาบน้ำที่ห้องข้าง ๆ เดี๋ยวก็กลับมา!”
“จะอธิบายไปทำไมกัน!”
หลีฉูไป๋มองแผ่นหลังที่จากไปของนางอย่างขุ่นเคือง หากคนนอกได้ยินเข้า คงนึกว่าเขาเป็นสามีดุร้ายไปแล้ว!
หมออวี่ยิ้มร่าเดินเข้ามาคล้องแขนหลีฉูไป๋ แล้วหยอกเย้าว่า “นี่แสดงว่าผู้เป็นนายห่วงความรู้สึกของท่านสามี กลัวท่านสามีจะคิดมาก
ผู้เป็นนายกำลังปลอบท่านสามีอยู่นะขอรับ!”
“เจ้าพูดมากจริง!” หลีฉูไป๋ถูกหมออวี่หยอกจนแก้มแดงยิ่งกว่าเดิม เขายื่นมือไปจิ้มหน้าผากหมออวี่ “ดูท่าข้าจะตามใจเจ้าจนเสียคน แม้แต่ผู้เป็นนายก็ยังกล้าล้อเลียน!”
อยู่เหม่ย์มาถึงห้องอาบน้ำที่อยู่ข้าง ๆ แล้วไล่บ่าวรับใช้ที่คิดจะเข้ามาปรนนิบัติออกไป ก่อนจะแช่ตัวอยู่ในอ่างอาบน้ำตามลำพังอย่างเงียบ ๆ
นางลองเรียกระบบในใจ “ระบบ? เจ้าระบบ? งาดำเปิดประตู? มามี๊ มามี๊ ฮุย?”
“โฮสต์ เงียบหน่อยได้ไหม!”
ในตอนนั้นเอง ระบบที่ถูกนางเรียกจนทนไม่ไหวก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า เป็นหนูแฮมสเตอร์ตัวน้อยน่ารักสวมกระโปรง
มันกำลังจ้องนางอย่างขุ่นเคือง พลางเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “โฮสต์ หากไม่มีธุระก็อย่ามาเรียกข้า!”
“มีธุระ! มีธุระ! แน่นอนว่ามีธุระ!”
อยู่เหม่ย์ถูกท่าทางน่ารักของมันทำให้ใจละลาย อยากยื่นมือไปลูบมันสักหน่อย แต่พอนึกได้ว่ามันเป็นระบบ นางก็ข่มมือที่กำลังคันยุบยิบไว้ ก่อนถามด้วยรอยยิ้ม “ระบบ เจ้าอธิบายให้ข้าฟังได้ไหมว่าแท้จริงแล้วเจ้าเป็นระบบอะไรกันแน่?
มีความสามารถอะไรบ้าง?”
เมื่อได้ยินคำถาม ระบบตัวน้อยก็มีเครื่องหมายคำถามขนาดใหญ่ผุดขึ้นบนหัวเล็ก ๆ ของมัน “ข้าไม่ได้แนะนำตัวเองไปแล้วหรือ?”
“พอดีเมื่อครู่ข้ายังป่วยอยู่ ก็เลย...” แม้จะรู้ว่าเป็นความผิดของตนเอง แต่อยู่เหม่ย์ก็ไม่ได้รู้สึกผิดแม้แต่น้อย กลับทำท่าราวกับตนมีเหตุผลเต็มประดา
ระบบกลอกตามองนาง แต่ก็ยังรับผิดชอบหน้าที่ด้วยการแนะนำตัวเองอีกครั้ง
“...เพราะฉะนั้น ขอเพียงโฮสต์ทำภารกิจเลี้ยงดูสามีที่ระบบมอบหมายให้สำเร็จ ไม่เพียงจะได้รับรางวัลเป็นอายุขัย ระบบยังจะมอบรางวัลให้โฮสต์ตามระดับความสำเร็จด้วย รางวัลต่ำสุดคือห่อสุ่มเหล็กดำ ส่วนรางวัลสูงสุดคือห่อสุ่มเพชร
เพราะฉะนั้น โฮสต์ หากอยากมีชีวิตรอดก็จงทำภารกิจอย่างว่าง่ายเถอะ!”
“แล้วต้องทำอย่างไรถึงจะถือว่าทำภารกิจสำเร็จ?” อยู่เหม่ย์เห็นว่ามันกำลังจะจากไป จึงรีบถามไล่หลัง
“ระดับความสำเร็จของภารกิจโฮสต์ตัดสินจากระดับความสุขของบ่าวสามีของโฮสต์ ขณะเดียวกันรางวัลที่โฮสต์ได้รับก็จะมอบให้ตามระดับความสุขของบ่าวสามีเช่นกัน”
“นี่ไม่เท่ากับให้ข้าเป็นหมารับใช้หรือ?”
“แต่ขอเพียงทำภารกิจสำเร็จ โฮสต์ก็จะได้รับทั้งอายุขัย พละกำลัง เงินทอง...”
“ระบบ เจ้าช่างมองคนขาดจริง ๆ ข้าชอบเป็นหมารับใช้อยู่แล้ว!”