อาศัยลูกมัดใจสามีตำรวจคลั่งรัก

ตอนที่ 4 แฟนเก่ามาหาถึงบ้าน

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ตอนเสียงกริ่งประตูดังขึ้น หนิงเจาเจากำลังนอนคว่ำอยู่บนพรม เล่นต่อบล็อกกับหนิงอันอัน

เจ้าตัวเล็กเพิ่งหัดเกาะสิ่งของลุกขึ้นยืนได้ เดี๋ยวโงนเงนเดี๋ยวเซ วางบล็อกสีแดงซ้อนกันได้สองก้อน ก่อนจะตบลงไปเต็มฝ่ามือจนล้มครืน แล้วก็หัวเราะเอิ๊กอ๊ากอย่างชอบใจ

หนิงเจาเจาหัวเราะตาม ยื่นมือไปจั๊กจี้เขา หนิงอันอันบิดตัวเล็ก ๆ หนีไปด้านหลัง หัวเราะจนแถมน้ำลายยืด

เสียงกริ่งประตูดังขึ้นอีกครั้ง

“ใครคะ?” หนิงเจาเจาปัดฝุ่นบนมือ ก่อนยันพื้นลุกขึ้นยืน

หนิงอันอันเงยหน้ามองเธอ หัวเราะคิกคักอย่างไร้เดียงสา แล้วก้มลงไปเขี่ยบล็อกเล่นต่อ

หนิงเจาเจาสวมรองเท้าแตะเดินไปที่ประตู ตาแมวค่อนข้างพร่ามัว เธอหรี่ตาเพ่งมองอย่างตั้งใจ เห็นคนคนหนึ่งยืนอยู่ด้านนอก สวมเสื้อคลุมสีเข้ม ก้มหน้าอยู่จนมองไม่เห็นใบหน้า

เธอไม่ได้คิดอะไรมาก บิดปลดล็อกประตูทันที

ชั่วขณะที่ประตูเปิดออก ร่างของเธอก็แข็งค้างไปทั้งตัว

คนที่ยืนอยู่หน้าประตูคือสวี่สิงหย่วน เขาผอมลงกว่าเมื่อสองปีก่อนมาก มุมกรามคมชัดขึ้น ผิวก็คล้ำลงเล็กน้อย ทว่าดวงตาคู่นั้นกำลังจ้องเธอไม่กะพริบ ริมฝีปากเผยอเล็กน้อย ราวกับมีคำพูดมากมายติดค้างอยู่ในลำคอ

มือของหนิงเจาเจาวางอยู่บนลูกบิด ข้อนิ้วซีดขาวเพราะออกแรงกำแน่น

ในห้องนั่งเล่นมีเสียงหนิงอันอันตบบล็อกดัง “ปั่ก ๆ” ปนกับเสียงพึมพำอ้อแอ้ที่ฟังไม่รู้เรื่อง

ไม่มีใครเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร หนิงเจาเจาจึงได้ยินเสียงตัวเองดังขึ้น แห้งผากราวกับกระดาษทรายครูดผ่านแผ่นไม้ “คุณหาฉันเจอได้ยังไง?”

ลูกกระเดือกของสวี่สิงหย่วนขยับ เขาเบนสายตาออกจากใบหน้าเธอ มองข้ามไหล่ไปยังห้องนั่งเล่น

หนิงอันอันนั่งเล่นอยู่ข้างในอย่างเพลิดเพลิน เขาดึงสายตากลับมา เสียงแผ่วเบา “เข้าไปคุยข้างในได้ไหม?”

หนิงเจาเจาขยับตัวหลบไปด้านข้างโดยไม่รู้ตัว ขวางประตูไว้ครึ่งหนึ่ง เธอหันกลับไปมองหนิงอันอัน เด็กน้อยกำลังตั้งอกตั้งใจพยายามเอาบล็อกยัดเข้าปาก โดยไม่รู้เลยว่าพ่อแท้ ๆ ของตัวเองยืนอยู่หน้าประตู

หนิงเจาเจาหันกลับมา น้ำเสียงสุภาพจนแทบจะเย็นชา “ไม่สะดวกค่ะ”

สวี่สิงหย่วนไม่ขยับ เขายืนอยู่หน้าประตู ไหล่ลู่ลงเล็กน้อย มือทั้งสองข้างห้อยอยู่ข้างตัว กำเป็นหมัดแล้วคลาย คลายแล้วกำขึ้นอีก เขาจ้องเธออยู่หลายวินาที ก่อนจู่ ๆ จะเอ่ยขึ้นว่า “นั่นลูกชายผมใช่ไหม”

ไม่ใช่คำถาม แต่เป็นคำยืนยัน

หนิงเจาเจาพิงกรอบประตู ก้มหน้า ไม่ยอมรับและไม่ปฏิเสธ

เธอเงียบอยู่นาน ในที่สุดก็เงยหน้าขึ้นสบตาเขา “ฉันเริ่มต้นชีวิตใหม่แล้ว เรื่องที่ผ่านมา ฉันไม่อยากพูดถึงอีก”

สวี่สิงหย่วนก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว ก่อนจะหยุดตัวเองไว้ เขาสูดลมหายใจลึก ราวกับพยายามกดความคิดถึงตลอดสองปีที่ผ่านมาให้จมลงไป

เขายืนอยู่ตรงนั้น มองเธอด้วยแววตาจริงจังและจริงใจ ก่อนกล่าวขอโทษ “เจาเจา ขอโทษนะ”

หนิงเจาเจาไม่ตอบ

“ตอนนั้นผมได้รับบาดเจ็บ สมองก็ได้รับผลกระทบ อาการค่อนข้างหนัก” น้ำเสียงของสวี่สิงหย่วนราบเรียบ ราวกับกำลังอ่านรายงาน แต่พอพูดถึงช่วงท้าย น้ำเสียงก็สั่นพร่าไปเล็กน้อย “ผมนอนโรงพยาบาลเดือนกว่า ๆ พอฟื้นขึ้นมาก็จำอะไรไม่ได้เลย ตอนนั้นผมลืมแม้กระทั่งว่าตัวเองเป็นใคร พอความทรงจำกลับมาครบถ้วนก็ผ่านไปครึ่งปีแล้ว ผมโทรหาคุณ แต่เบอร์กลับกลายเป็นเบอร์ที่ไม่มีผู้ใช้ ผมไปหาคุณที่โรงพยาบาลซึ่งคุณฝึกงานอยู่ พวกเขาบอกว่าคุณลาออกไปแล้ว ผมตามหาคุณอยู่นาน จนกระทั่งปลดประจำการและเข้าทำงานในสถานีตำรวจ ถึงได้สืบที่อยู่ของคุณเจอ”

ระหว่างพูด เขามองเข้าไปในดวงตาเธอตลอดเวลา ราวกับกลัวว่าเธอจะปิดประตูใส่กลางคัน

หนิงเจาเจาพิงกรอบประตู ฟังเขาพูดจนจบ เธอมองดวงตาของเขา ในนั้นมีเส้นเลือดฝอยแดงก่ำ มีความเหนื่อยล้า แต่ที่มากกว่านั้นคือความยินดีที่ได้พบเธอ

จู่ ๆ เธอก็นึกถึงเมื่อสองปีก่อน ตอนที่เจาะเลือดเสร็จในโรงพยาบาล เธอกำใบผลตรวจแน่นแล้วนั่งร้องไห้อยู่ตรงบันได ตอนนั้นเธอคิดว่าสวี่สิงหย่วนไม่ต้องการเธอแล้วหรือเปล่า หรือมีคนอื่นอยู่ข้างนอก เธอเคยคิดถึงความเป็นไปได้เป็นร้อยแบบ มีเพียงเรื่องที่เขาสูญเสียความทรงจำเท่านั้นที่ไม่เคยนึกถึง

เมื่อมองเขา หินก้อนใหญ่ในใจเธอก็พลันตกลงสู่พื้น—ที่แท้เขาไม่ได้ไม่ต้องการเธอ ที่แท้เขามีเหตุผลของเขา

แต่คำตอบนี้มาถึงช้าเกินไป

ในวันที่ไม่มีเขาอยู่ เธอผ่านช่วงแพ้ท้องจนถึงวันคลอดเพียงลำพัง จากนั้นก็ค่อย ๆ เลี้ยงหนิงอันอันจนเติบโต วันที่เธอพูดกับหน้าต่างสนทนาบนระเบียงอยู่คนเดียว วันที่สะดุ้งตื่นกลางดึกเพราะเสียงลูกร้อง แล้วอุ้มลูกเดินวนไปมาในห้องนั่งเล่นจนฟ้าสาง คืนที่หนิงอันอันมีไข้แล้วเธอต้องอุ้มไปโรงพยาบาลคนเดียว ทั้งลงทะเบียน ต่อแถว รับยา วุ่นจนขาอ่อนแรง—ในช่วงเวลาเหล่านั้นไม่มีสวี่สิงหย่วนอยู่เลย

เธอชินกับการแบกรับทุกอย่างเพียงลำพัง ชินกับชีวิตที่ไม่มีสวี่สิงหย่วน หากจู่ ๆ เขาเข้ามาในชีวิตตอนนี้ เธออาจปรับตัวไม่ทัน

หนิงเจาเจาหลุบตาลง น้ำเสียงสงบนิ่งจนแม้แต่ตัวเธอเองยังแปลกใจ “สวี่สิงหย่วน เรากลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว ตอนนี้ฉันใช้ชีวิตได้ดี ฉันรับไม่ได้ที่คุณจู่ ๆ ก็เข้ามาในชีวิตใหม่ของฉัน ถ้าคุณอยากเจอลูกก็ได้ แต่ให้เราเริ่มต้นกันใหม่…ฉันทำไม่ได้”

สวี่สิงหย่วนมองเธอ แสงในดวงตาค่อย ๆ หม่นลงทีละน้อย เขาเงียบไปนาน ก่อนเอ่ยเสียงแหบพร่าจนแทบฟังไม่ชัด “คุณ…มีแฟนใหม่แล้วเหรอ?”

“ไม่มี” หนิงเจาเจาส่ายหน้า รวดเร็วและเด็ดขาด

สวี่สิงหย่วนเหมือนคว้าบางอย่างไว้ได้ เขาก้าวเข้ามาอีกครึ่งก้าว “ถ้าอย่างนั้นทำไมถึงเริ่มต้นใหม่ไม่ได้?”

หนิงเจาเจาไม่หลบสายตาเขา เธอพิงกรอบประตู ยกมือทัดผมที่ปรกแก้มไปไว้หลังใบหู เผยให้เห็นไฝเม็ดเล็กบนติ่งหู

สวี่สิงหย่วนจำไฝเม็ดนั้นได้ เมื่อก่อนตอนเขาจูบใบหูของเธอ เธอมักหัวเราะพลางหดคอหนี

“เมื่อก่อนฉันยังเด็ก ไร้เดียงสา เอาแต่หลงรักจนหน้ามืดตามัว” หนิงเจาเจาพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ราวกับกำลังเล่าเรื่องของคนอื่น “คุณพูดอะไรฉันก็เชื่อ คุณไปนานแค่ไหนฉันก็รอ แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว ผ่านเรื่องบางอย่างมาด้วยตัวเอง คนเราก็โตขึ้น ฉันไม่ได้หลงรักจนหน้ามืดตามัวเหมือนเมื่อก่อนแล้ว”

หลังจากพูดจบ เสียงร้องไห้ปนสะอื้น “อ๊า” ของหนิงอันอันก็ดังมาจากห้องนั่งเล่น เธอหันกลับไปมองโดยไม่รู้ตัว เจ้าตัวเล็กคงต่อบล็อกล้ม นั่งอยู่บนพรมปากเบะ น้ำตาคลอเบ้า ยื่นมือมาทางเธอ

หนิงเจาเจาหันกลับไปบอกสวี่สิงหย่วน “ลูกร้องแล้ว ฉันต้องเข้าไปดู คุณ…” เธอหยุดไปครู่หนึ่ง “ถ้าอยากเจอลูก ไว้นัดเวลากันวันหลัง วันนี้ไม่ได้”

เธอไม่ได้รอให้เขาตอบ เพียงปิดประตูลงเบา ๆ สลักประตูดังคลิก ล็อกกลับเข้าที่ แบ่งเธอกับสวี่สิงหย่วนไว้คนละฝั่ง

หนิงเจาเจาเดินเข้าไป ก้มลงอุ้มหนิงอันอันขึ้นจากพื้น เจ้าตัวเล็กหยุดร้องทันที กอดคอเธอแล้วถูแก้มเปียกชื้นเข้ากับไหล่

“อันอันเด็กดี แม่อยู่นี่นะ” เธอตบหลังลูกเบา ๆ พลางเดินช้า ๆ ไปทั่วห้องนั่งเล่น

สวี่สิงหย่วนยืนอยู่นอกประตู จ้องประตูนิรภัยสีน้ำตาลเข้มบานนั้นอยู่นาน ตาแมวบนประตูดำมืดราวกับดวงตาที่เงียบงัน เขาหันหลังเดินไปทางลิฟต์ได้สองก้าวก็หยุด แล้วหันกลับไปมองอีกครั้ง

เสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากของหนิงอันอันดังมาจากในห้อง ใสกังวานราวกับเงินเสี้ยวเล็ก ๆ โปรยกระจายลงบนพื้น

เขายืนอยู่ในโถงทางเดิน ไฟที่ควบคุมด้วยเสียงดับลงอีกครั้ง เขายืนอยู่ในความมืดเนิ่นนาน จนกระทั่งลิฟต์มาถึง เสียงติ๊งดังขึ้นพร้อมไฟที่สว่างขึ้นอีกหน เขาก้าวเข้าไป กดชั้นหนึ่ง แล้วประตูลิฟต์ก็ค่อย ๆ ปิดลง

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป