อาศัยลูกมัดใจสามีตำรวจคลั่งรัก

ตอนที่ 5 อย่าหวังว่าจะสลัดเขาทิ้งได้

11 นาที· 2.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

สวี่สิงหย่วนค่อย ๆ เดินกลับไป

แสงไฟริมถนนทอดเงาของเขายาวเหยียด ก่อนจะหดสั้นลง แล้วทอดยาวอีกครั้ง วนเวียนซ้ำไปมา

เขาเดินช้ามาก พื้นรองเท้าครูดไปกับแผ่นอิฐบนทางเท้า ส่งเสียงทุ้มหนัก

ลมยามค่ำคืนพัดมา พาเอาความหนาวเย็นของปลายฤดูใบไม้ร่วงติดมาด้วย เขาไม่ได้รูดซิปเสื้อคลุม ลมจึงพัดเข้าไปจนตัวสั่น

ในหัวของเขามีแต่แววตาของหนิงเจาเจาก่อนปิดประตู สงบนิ่ง ห่างเหิน ราวกับกำลังมองคนแปลกหน้า

เมื่อก่อนหนิงเจาเจามองเขาไม่ใช่แบบนั้น—ในดวงตาของเธอมีประกาย สุกใสระยิบระยับราวกับซ่อนดวงดาวเอาไว้สองดวง

เธอจะไปรอเขาที่หน้าโรงเรียน พอเห็นเขาแต่ไกลก็เขย่งปลายเท้าโบกมือ แล้ววิ่งพรวดเข้ามาซุกในอ้อมแขนของเขา สมัยนั้นเธอเอาใจง่ายมาก แค่เขาพาไปกินข้าวมื้อหนึ่ง เธอก็มีความสุขได้ทั้งวัน หรือวันสุดสัปดาห์ที่เขาลางานไปเดินสวนสาธารณะเป็นเพื่อน เธอก็จะคล้องแขนเขาแล้วพูดอย่างมีความสุขว่า «สวี่สิงหย่วน คุณดีจังเลย»

ตอนนี้เธอกลับบอกว่าไม่ได้คลั่งรักเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

สวี่สิงหย่วนเตะก้อนกรวดเล็ก ๆ ข้างทาง กรวดกลิ้งกรุกกรักออกไป กระทบขอบถนนกระดอนหนึ่งครั้ง ก่อนจะตกลงไปในท่อระบายน้ำ

เขาแค่นเสียง ยัดมือใส่กระเป๋า หนิงเจาเจาคิดจะสลัดเขาทิ้งเหรอ? ฝันไปเถอะ

เขาอุตส่าห์กล่อมเธอจนยอมแต่งงานกับเขาได้ หากไม่เกิดอุบัติเหตุนั้น พวกเขาคงจดทะเบียนกันไปนานแล้ว ลูกที่คลอดออกมาก็ควรใช้นามสกุลสวี่

เขารู้ดีว่าตัวเองมีเงื่อนไขอะไรบ้าง

เรียนจบวิทยาลัยสายอาชีพ แม่หนีไป ส่วนพ่อขาไม่ค่อยดี เป็นคนพิการ เปิดคลินิกเล็ก ๆ ในหมู่บ้านพอประทังชีวิต ด้วยเงื่อนไขแบบเขา ในตลาดหาคู่ไม่มีใครชายตามองด้วยซ้ำ ถ้าไม่ใช่เพราะเขาสวมเครื่องแบบทหาร หรือไม่ใช่เพราะหน้าตายังพอดูดี หนิงเจาเจาจะมาชอบเขาทำไม?

ตอนนั้นหนิงเจาเจาเรียนปีหนึ่ง อายุสิบเก้า มัดผมหางม้า สวมเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์ ใบหน้าสะอาดสะอ้าน เขาเห็นเธอแวบเดียวก็ถูกใจ จากนั้นก็หน้าด้านเข้าไปขอเบอร์โทรศัพท์จากเธอ

หลังจากนั้นตราบใดที่มีเวลา เขาก็ส่งข้อความหาและโทรหาเธอ ชวนไปกินข้าว เดินเล่นซื้อของ แล้วก็ซื้อของให้เธอ เขาแทบไม่ต้องออกแรงมากก็จีบหนิงเจาเจาติด เพราะตอนนั้นเธอเต็มไปด้วยจินตนาการเกี่ยวกับความรัก คิดว่าทหารทุกคนเป็นวีรบุรุษ และคิดว่าเขาตอนสวมเครื่องแบบดูหล่อเป็นพิเศษ

หนิงเจาเจาเคยบอกเขาว่า ตั้งแต่เด็กเธอก็ชอบดูละครทหาร คิดว่าทหารพึ่งพาได้และมีความรับผิดชอบ ตอนพูดเธอพิงไหล่เขา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความชื่นชม เขารู้แก่ใจดีว่าตัวเองได้อานิสงส์จากเครื่องแบบชุดนั้น

เพราะอย่างนั้นเขาจึงวางแผนไว้ดีแล้ว รอหนิงเจาเจาเรียนจบมหาวิทยาลัยก็ไปจดทะเบียนกัน พอจัดการเอกสารเรียบร้อยก็ให้เธอตั้งท้อง ขอแค่เธอตั้งท้อง มีลูกของเขาอยู่ในท้อง ชาตินี้ก็จะผูกติดกับเขาไปตลอด เธอเป็นผู้หญิงใจอ่อนมาก ไม่มีทางยอมทิ้งลูกหนีไปแน่

แต่แล้วก็เกิดอุบัติเหตุ เขาบาดเจ็บและสูญเสียความทรงจำ พอนึกทุกอย่างออก หนิงเจาเจาก็เปลี่ยนเบอร์ ย้ายบ้าน ราวกับหายไปจากโลกนี้

เขาใช้เวลาสองปีตามหาเธอ ตั้งแต่ในกองทัพจนกลับมาอยู่ฝ่ายพลเรือน ในที่สุดก็ได้มายืนต่อหน้าเธอ แต่เธอกลับบอกว่า «พวกเรากลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว»

ตอนนี้หนิงเจาเจาโตขึ้นจริง ๆ ไม่ได้คลั่งรักเหมือนเดิมแล้ว อีกทั้งไม่จำเป็นต้องพึ่งเขาเลี้ยงดู เธอสามารถดูแลลูกได้ดีด้วยตัวเอง

สวี่สิงหย่วนกลุ้มใจแทบตาย ภรรยาที่ได้มาอยู่ในมือกลับหนีไป แถมยังไม่ยอมให้เขาเจอลูกอีก

หนิงเจาเจาบอกว่า «ไว้หาเวลานัดกันวันหลัง»—พอได้ยินคำนี้ เขาก็รู้สึกใจหาย วันหลังอะไร? นัดเวลาอะไรกัน? นั่นคือลูกชายของเขา ลูกที่เขาเป็นคนให้กำเนิด เขาควรได้เห็นเธอตั้งท้องโต ได้อยู่เป็นเพื่อนตอนเธอเข้าห้องคลอด และเป็นคนแรกที่อุ้มเจ้าตัวเล็กยับย่นนั่น แต่ตอนนี้ล่ะ? หนิงอันอันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นใคร เขาไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแตะมือลูก

สวี่สิงหย่วนหยุดเดิน ยืนอยู่ตรงทางแยก สัญญาณไฟแดงสว่างขึ้น

เขามองไฟแดงฝั่งตรงข้าม วงแสงสีแดงสะท้อนอยู่ในดวงตา แล้วนึกถึงปีหนึ่งของหนิงเจาเจา ตอนที่ทั้งคู่เพิ่งคบกันได้ไม่นาน เธอไปหาเขาที่ค่ายทหารเป็นครั้งแรก ยืนรออยู่หน้าประตูถึงสองชั่วโมง หนาวจนปลายจมูกแดง พอเขาวิ่งออกไปหา เธอก็ยิ้มจนตาหยีเป็นเส้น หยิบกล่องเก็บความร้อนออกมาจากกระเป๋า ข้างในเป็นข้าวผัดไข่ที่เธอทำเอง ทั้งไหม้ทั้งเค็มจนแทบกินไม่ได้ แต่เขาก็กินจนหมดทีละคำ

ตอนนั้นเธอซื่อจริง ๆ ซื่อจนน่าเอ็นดู และซื่อจนทำให้เขาใจอ่อน

ตอนนี้เธอไม่ซื่ออีกแล้ว เธอฉลาดขึ้น รู้จักปกป้องตัวเอง รู้จักปิดประตูกั้นเขาไว้ข้างนอก

ไฟเขียวสว่างขึ้น

สวี่สิงหย่วนก้าวเดินต่อ ฝีเท้าเร็วกว่าเมื่อครู่เล็กน้อย เขาต้องคิดหาทางให้ได้ จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ไม่ได้

หนิงเจาเจาบอกว่าไม่เอาเขาก็จะไม่เอาอย่างนั้นเหรอ? แล้วสองปีที่เขาตามหาก็เสียเปล่าน่ะสิ? เธออุตส่าห์คลอดลูกชายให้เขาแล้ว ตอนนี้จะไม่เอาเขา ไม่มีทางเสียหรอก

บ่ายวันรุ่งขึ้น หลังเลิกงาน สวี่สิงหย่วนไม่ได้ไปไหน แต่ตรงกลับหอพักของหน่วยงาน

เขาลากกระเป๋าเดินทางออกมาจากใต้เตียง ยัดเสื้อผ้าทั้งหมดในตู้ใส่ลงไป จากนั้นก็เก็บของใช้ส่วนตัวทุกอย่างใส่กระเป๋า

เพื่อนร่วมห้องชะโงกหน้ามองแล้วถามว่า «ทำอะไรน่ะ? หาที่อยู่ได้แล้วเหรอ?»

สวี่สิงหย่วนตอบว่า «ได้แล้ว»

เพื่อนร่วมห้องอึ้งไปครู่หนึ่ง «เร็วเหมือนกันนะ บ้านอยู่แถวไหน ค่าเช่าเท่าไหร่?»

สวี่สิงหย่วนรูดซิปกระเป๋าแล้วหิ้วขึ้นมา «ไม่ต้องเสียค่าเช่า ฉันจะย้ายไปอยู่บ้านเมีย»

เพื่อนร่วมห้องชะงักไป อยากถามต่อ แต่เขาเปิดประตูออกไปแล้ว

เมื่อมาถึงด้านล่างอาคารที่หนิงเจาเจาอยู่ เขาเงยหน้ามองหน้าต่างบ้านเธอ พอแน่ใจว่าไฟยังเปิดอยู่ก็ลากกระเป๋าเข้าไปในอาคาร

ระหว่างขึ้นบันได เขาจัดปกเสื้อให้เข้าที่ แล้วใช้นิ้วถูคางเบา ๆ—ตอนเช้าเพิ่งโกนหนวดมา สะอาดเกลี้ยงเกลา เขาพยักหน้าอย่างพอใจ หนิงเจาเจาชอบให้เขาสะอาดสะอ้าน

ตอนเสียงกริ่งประตูดังขึ้น หนิงเจาเจากำลังยอง ๆ เปลี่ยนผ้าอ้อมให้หนิงอันอัน

เจ้าตัวเล็กเตะขาไปมาเหมือนมีลานนาฬิกา เธอใช้มือข้างหนึ่งกดข้อเท้าเขาไว้ อีกข้างดึงผ้าอ้อมผืนใหม่สอดเข้าใต้ก้น พลางบ่นว่า «หนิงอันอัน ถ้ายังดิ้นอีก คืนนี้อดกินนมเลย»

หนิงอันอันไม่สนใจว่าเธอพูดอะไร เขายิ้มแฉ่งแล้วพลิกตัวเตรียมคลานไปข้างหน้า

เสียงกริ่งดังเป็นครั้งที่สอง หนิงเจาเจาตบก้นหนิงอันอันเบา ๆ ก่อนลุกไปเปิดประตู เธอคิดว่าเป็นพนักงานส่งของ แต่พอเปิดออกกลับเป็นสวี่สิงหย่วน

สวี่สิงหย่วนยืนอยู่หน้าประตู มีกระเป๋าเดินทางสีดำวางอยู่ข้างเท้า เขายังสวมเครื่องแบบตำรวจ ดูเหมือนเพิ่งเลิกงานแล้วตรงมาที่นี่ทันที

หนิงเจาเจาจับลูกบิดประตู พลันเผลอใจให้ใบหน้าหล่อเหลาของเขาไปชั่วขณะ เธอชะงักอยู่สองวินาทีก่อนถามว่า «คุณมาทำไมอีก?»

สวี่สิงหย่วนไม่ได้ก้าวเข้าไป และไม่ได้ชะโงกมองเข้าไปในบ้าน เขาเตะกระเป๋าเดินทางให้ขยับไปข้างหน้า สีหน้าดูเก้อเขินอยู่บ้าง น้ำเสียงอ่อนลงมาก «ผมเพิ่งมาที่นี่ได้ไม่กี่วัน ก่อนหน้านี้พักอยู่หอของหน่วยงาน ตอนนี้ห้องพักคืนให้พนักงานใหม่แล้ว ผมไม่มีที่ไป คุณให้ผมพักที่บ้านสักสองสามวันได้ไหม? ผมยกบัตรเงินเดือนให้คุณ»

หนิงเจาเจามองใบหน้าหล่อ ๆ ของเขา แล้วตำหนิตัวเองในใจ ก่อนปฏิเสธอย่างเย็นชา «อยู่กันสองต่อสองไม่เหมาะ»

«ผมเป็นพ่อของอันอัน» สวี่สิงหย่วนจ้องตาเธอตรง ๆ «ถึงตอนนี้เราจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้ แต่คุณก็พรากสิทธิ์การเป็นพ่อของผมไปไม่ได้ ต่อให้ผมไม่อยู่ที่นี่ คุณก็ต้องให้ผมมาหาลูกทุกวัน ผมมีสิทธิ์กินข้าวกับอันอันและกล่อมเขานอน»

หนิงเจาเจาเงียบไปหลายวินาที แล้วหันไปมองหนิงอันอันในบ้าน เธอหันกลับมา น้ำเสียงอ่อนลงกว่าก่อนหน้านี้เล็กน้อย แต่ยังคงปฏิเสธ «คุณเจอเขาได้ แต่ห้ามมาอยู่บ้านฉัน»

สวี่สิงหย่วนไม่ได้รีบตอบ เขาก้มหน้าลูบเส้นผมบนศีรษะให้แยกออก เผยให้เห็นรอยแผลเป็น รอยยาวประมาณสองเซนติเมตรพาดอยู่ท่ามกลางผมดำ สีซีดขาวเล็กน้อย ดูเหมือนตะขาบเกาะอยู่บนหนังศีรษะ

«ตอนนั้นผมเจ็บสมองจริง ๆ» เสียงของเขาอู้อี้ ปลายนิ้วถูรอยแผลนั้นเบา ๆ «กะโหลกร้าว มีเลือดออกในกะโหลก นอนโรงพยาบาลเดือนกว่า คุณดูรอยแผลนี่สิ เย็บเจ็ดเข็ม ตอนนั้นผมสูญเสียความทรงจำจริง ๆ แม้แต่ตัวเองเป็นใครก็ลืม»

สายตาของหนิงเจาเจาหยุดอยู่บนรอยแผล แววตาไหววูบ เธอเป็นนักศึกษาแพทย์ ย่อมรู้ดีว่ารอยแผลแบบนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร สายตาหยุดอยู่สองวินาทีก่อนเบือนหนี ไม่พูดอะไร

สวี่สิงหย่วนจับสังเกตความลังเลเพียงชั่วขณะของเธอได้ จึงรีบฉวยโอกาส เขายื่นมือไปรูดซิปเสื้อคลุมลง แล้วดึงชายเสื้อยืดขึ้นอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นรอยแผลด้านใน

หนิงเจาเจาชะงัก ก่อนยื่นมือไปคว้าข้อมือเขาอย่างรวดเร็ว «คุณถอดเสื้อทำไม!»

«ผมเจ็บตรงหน้าอกด้วย ให้คุณดู» สวี่สิงหย่วนจับมือเธอให้แตะลงตรงรอยแผลของตัวเอง «ตอนนั้นเจ็บมาก แต่ยังไม่เจ็บเท่าตอนนี้ที่คุณไม่ต้องการผม» พูดไปเสียงของเขาก็เริ่มสะอื้น

หนิงเจาเจาถูกท่าทีอ่อนแอของเขาทำเอางงไปชั่วขณะ เธอเหลือบมองทางเดินทั้งสองข้างโดยไม่รู้ตัว ประตูบ้านฝั่งตรงข้ามปิดสนิท แต่เธอก็ยังรู้สึกกระอักกระอ่วน เธอคว้าแขนเขาแล้วดึงเข้ามาในบ้าน

สวี่สิงหย่วนเซถลาไปข้างหน้าตามแรงดึงของเธอ ก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาสองก้าว กระเป๋าเดินทางด้านหลังก็ถูกเขากระชากเข้ามาด้วย ประตูปิดดัง «ปัง»

หนิงเจาเจายังไม่ทันพูดอะไร สวี่สิงหย่วนก็ถอดเสื้อยืดออกแล้ว

เขาเปลือยท่อนบน เผยให้เห็นช่วงเอวและหน้าท้อง รวมถึงรอยแผลสีชมพูจาง ๆ ใต้ซี่โครงด้านซ้าย รอยนั้นยาวกว่าบนศีรษะ พาดเฉียงไปตามแนวโค้งของซี่โครง ขอบแผลมีเนื้อแผลเป็นนูนสีซีดอยู่เล็กน้อย

สายตาของหนิงเจาเจาหยุดอยู่บนรอยแผลไม่ถึงหนึ่งวินาที ก่อนจะเบือนหน้าหนีอย่างรวดเร็ว «ใส่เสื้อเดี๋ยวนี้»

สวี่สิงหย่วนไม่ยอมใส่ เขาก้าวเข้ามาครึ่งก้าว ยืนใกล้เธอมากจนได้กลิ่นน้ำยาซักผ้าจากตัวเธอ

เขาก้มมองเธอ มุมปากมีรอยยิ้มจาง ๆ «เมื่อก่อนคุณชอบดูผมถอดเสื้อที่สุดเลย ตอนหน้าร้อนปีสาม คุณมาหาผม ผมเพิ่งกลับจากแข่งประลองแล้ววิ่งห้ากิโลเมตรในสนาม คุณยืนมองอยู่ข้าง ๆ ตาแทบถลนออกมา ยังชอบจับกล้ามท้องผมด้วย ทุกครั้งที่เจอกันก็จับ ถ้าไม่ให้จับก็ไม่พอใจ คุณยังบอกว่ากล้ามท้องของผมให้คุณจับได้คนเดียว ตอนนี้ไม่แม้แต่จะมองแล้วเหรอ?»

ใบหูของหนิงเจาเจาร้อนผ่าว เธอหันหลังให้เขา «นั่นมันเมื่อก่อน ตอนนี้ไม่ชอบแล้ว»

«ผมไม่เชื่อ» สวี่สิงหย่วนเดินเข้ามา คว้าข้อมือเธอจากด้านหลัง แรงไม่มาก แต่จับไว้แน่นมั่นคง เขาไม่เปิดโอกาสให้เธอดึงมือกลับ ดึงมือเธอไปแนบกับหน้าท้องของตัวเอง ฝ่ามือสัมผัสได้ถึงความอุ่นและแน่นกระชับ เค้าโครงกล้ามเนื้อยังชัดเหมือนเดิม เพียงแต่บนผิวมีรอยแผลนูนเพิ่มขึ้นมา

«ลองจับดูสิ ยังเหมือนเมื่อก่อนหรือเปล่า»

หนิงเจาถูกเขาดึงมือไปแนบกับกล้ามท้อง ปลายนิ้วสัมผัสขอบรอยแผล หัวใจของเธอกระแทกอยู่ในอกจนเจ็บ ส่วนในหัวก็อื้ออึง

เธออยากดึงมือกลับ แต่ร่างกายราวกับแยกออกเป็นสองฝ่าย ฝ่ายหนึ่งพยายามหนีสุดชีวิต อีกฝ่ายกลับอาลัยความอบอุ่นเพียงน้อยนิดในฝ่ามือ

สวี่สิงหย่วนไม่ปล่อยให้เธอลังเล เขาขยับเข้ามาครึ่งก้าว มืออีกข้างโอบเอวเธอแล้วดึงเข้าหาอ้อมแขน ระยะห่างระหว่างทั้งคู่พลันหายไป

หนิงเจาเจายังไม่ทันตั้งตัว ริมฝีปากของเขาก็ประทับลงมาแล้ว

ตอนแรกหนิงเจาเจาขัดขืน มือทั้งสองข้างยันอกเขาไว้ ศีรษะเอนหนีไปด้านหลัง แต่สวี่สิงหย่วนใช้มือข้างหนึ่งประคองท้ายทอยเธอ ปลายนิ้วสอดเข้าไปในเส้นผม แล้วดึงเธอเข้าหาอ้อมแขน จุมพิตหนักหน่วงยิ่งขึ้น

จูบของสวี่สิงหย่วนยังคงเหมือนในความทรงจำของเธอ เต็มไปด้วยความดื้อรั้นไม่สนอะไรทั้งนั้น

จู่ ๆ เธอก็นึกถึงคืนก่อนที่เขาจากไปเมื่อสองปีก่อน เขาก็ประคองท้ายทอยเธอจูบแบบนี้ แล้วบอกว่า «รอผมกลับมานะ»

มือของเธอคลายลง ลำคอตีบตัน ดวงตาร้อนผ่าว ก่อนมือจะค่อย ๆ เลื่อนขึ้นไปคล้องคอเขา เธอเขย่งปลายเท้า หลับตาลง แล้วเริ่มตอบรับจูบของเขา

สวี่สิงหย่วนสัมผัสได้ว่าเธอตอบรับ ลมหายใจพลันหนักขึ้น มือของเขาเลื่อนจากเอวไปยังแผ่นหลัง รั้งเธอเข้ามากอดแนบแน่น ราวกับต้องการชดเชยทุกสิ่งที่ขาดหายไปตลอดสองปี

หนิงเจาเจาถูกรัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก แต่ไม่ได้ผลักเขาออก นิ้วสอดเข้าไปในเส้นผมท้ายทอยของเขา สัมผัสถูกสันของรอยแผลนั้น แล้วลูบเบา ๆ

ขณะที่ทั้งสองกำลังจูบกันอย่างไม่อยากผละจากกัน จู่ ๆ หนิงอันอันก็ร้อง «แง» ขึ้นมาในห้องนั่งเล่น

ทั้งสองชะงักพร้อมกัน

หนิงเจาเจาผลักเขาออกอย่างแรง ริมฝีปากถูกจูบจนแดง ดวงตาก็แดงก่ำ หัวใจเต้นเร็วอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เธอถลึงตามองสวี่สิงหย่วน สายตานั้นมีทั้งความน้อยใจ ความขุ่นเคือง ความใจอ่อน และความรักที่ยังไม่จางหายปะปนกันจนแยกไม่ออก

สวี่สิงหย่วนถูกผลักจนถอยไปครึ่งก้าว หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง แต่มุมปากกลับยกยิ้ม เขามองใบหูและลำคอแดงก่ำของเธอ มองเธอหมุนตัวอย่างลนลานไปอุ้มลูกชาย เห็นเธอยองลงอุ้มหนิงอันอันขึ้นมากอดแน่น ซุกใบหน้าไว้กับไหล่เล็ก ๆ ของลูกอยู่นานโดยไม่เงยหน้าขึ้น

เขารู้ว่าเดาถูกแล้ว ในใจหนิงเจาเจายังมีเขาอยู่ และความรักที่เธอมีให้เขาก็ไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อย เช่นเดียวกับเขา

สวี่สิงหย่วนยืนอยู่ตรงโถงทางเข้า สวมเสื้อยืดกลับเข้าไป แล้วมองหนิงเจาเจาที่อุ้มลูกหันหลังให้เขาในห้องนั่งเล่น ก่อนเอ่ยเสียงเบาว่า «เจาเจา ผมไปทำกับข้าวนะ ดีไหม?»

หนิงเจาเจาไม่หันกลับมา

แต่เธอก็ไม่ได้บอกว่าไม่ให้ไปทำ

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป