ทุกคนพลันถอนหายใจด้วยความโล่งอก หลังเปิดประตูออกมา พวกเขากลับรู้สึกว่าคนป่วยจิตเวชคนนี้ดูเป็นมิตรขึ้นไม่น้อย
อย่างน้อยก็ยังดีกว่าเปิดประตูมาเจอตัวประหลาดมากนัก
“คุณไปไหนมา?” ชุยเจี้ยนถาม
หลังจากพวกเขาออกจากห้อง 404 ชุยเจี้ยนเข็นรถเข้าไปในลิฟต์ ส่วนฉือจิ้นกลับหันหลังเดินเข้าไปในความมืด
“ไปดูห้องพักของเราที่ชั้น 5 มา สภาพแวดล้อมไม่เลวเลยนะ!”
ฉือจิ้นพิงกรอบประตู กอดอก ผมดำยุ่งระใบขนตา มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาจนแทบมองไม่เห็น
ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขาหล่อมาก
แต่พอมองชุดผู้ป่วยลายทางสีฟ้าขาวของเขา ความคิดฟุ้งซ่านทั้งหมดก็พลันมลายหายไป
“พวกเราเกือบขวัญหนีดีฝ่อกันแล้ว แต่คุณกลับทำเหมือนมาพักร้อน ยังมีแก่ใจห่วงสภาพห้องพักอีกเหรอ?” เหวยยิ่งพึมพำเสียงเบา
“แน่นอน ไม่ใช่แค่ห่วงสภาพห้องพัก แต่ยังห่วงด้วยว่าจะกินอะไร” ฉือจิ้นไม่ได้ซักต่อว่าพวกเขาคุยอะไรกันอยู่ เพียงเลิกคิ้วถาม “พวกคุณไม่หิวกันหรือ?”
พูดแล้วก็แปลก ก่อนเข้าดันเจี้ยนก็เป็นเวลาสามทุ่ม ทุกคนต่างกินมื้อเย็นกันมาแล้วแท้ ๆ
แต่ตอนนี้กลับรู้สึกหิวขึ้นมาอย่างประหลาด
“ไปดูห้องอาหารด้วยกันเถอะ” หวังเกาซ่างโบกมือ เขาหิวจนเริ่มทรมาน แต่ภาพคราบเลือดในห้องเมื่อครู่ทำให้รู้สึกคลื่นไส้ จนลืมนึกถึงเรื่องกินไปพักใหญ่
ไม่มีใครคัดค้าน ทุกคนเดินไปยังห้องอาหารตามป้ายบอกทางในโถงต้อนรับ
ระหว่างผ่านโถงต้อนรับ เจียงเหลียนเหลือบมองนาฬิกาแขวนผนัง ตอนนี้บ่ายโมงสี่สิบแล้ว
ตั้งแต่เที่ยงถึงบ่ายสองโมงเป็นทั้งเวลาทำความสะอาดและเวลารับประทานอาหาร
พวกเขายังเหลือเวลาอีก 20 นาที
ห้องอาหารไม่ใหญ่ ข้างโต๊ะสเตนเลสยาวมีเก้าอี้พลาสติกวางอยู่หลายตัว บนโต๊ะมีหม้อสเตนเลสใบใหญ่สามใบที่ปิดฝาไว้ พร้อมชามและตะเกียบ