ผู้พิทักษ์รัตติกาลแห่งต้าจิ่ง

ตอนที่ 16 บาดแผลเก่า

1 นาที· 0 คำ

ดวงจันทร์ลอยสูงอยู่บนท้องฟ้า และมีสายลมยามค่ำคืนพัดเบาๆ

ห้องนั้นอบอวลไปด้วยอากาศอบอุ่นและชื้น จ้าวหลี่นั่งลงในอ่างอาบน้ำที่เพิ่งจัดวางใหม่และถอนหายใจอย่างสบายใจ

แขนที่บาดเจ็บถูกห่ออย่างระมัดระวังด้วยผ้าซาตินชั้นหนึ่ง แล้ววางพาดไว้ที่ขอบอ่างอาบน้ำเพื่อป้องกันไม่ให้แผลเปียก

"คุณอาลีคะ อุณหภูมิน้ำเหมาะสมไหมคะ?"

หมื่นม่อม่อตักน้ำร้อนหนึ่งกระบวยราดลงบนบ่าของนาง แล้วถามขึ้นเบาๆ

“อืม!”

ขณะที่ไอน้ำลอยขึ้น จ้าวหลี่นอนอยู่บนขอบอ่างอาบน้ำอย่างมีความสุขราวกับแมวที่กำลังส่งเสียงครางอย่างสบายใจ

“ม่อม่อไม่ต้องเกรงใจถึงเพียงนั้น เรียกข้าว่าอาหลี่ก็ได้”

จ้าวหลี่ไม่เคยลังเลที่จะตอบกลับอย่างตรงไปตรงมาต่อผู้ที่แสดงความเมตตาต่อเธอ

"พิธีกรรมต้องไม่ถูกละทิ้ง"

หมื่นม่อม่อวางกระบวยตักน้ำลง แล้วหยิบผ้านุ่มที่ชุบสบู่กลิ่นเซียงเฝยขึ้นมาอีก จะถูหลังให้นาง

พอปัดเส้นผมที่สยายอยู่บนแผ่นหลังของนางออก หมื่นม่อม่อมือชะงักไปครู่หนึ่ง

จ้าวหลี่รู้สึกได้ นึกย้อนไปเล็กน้อยก็เข้าใจว่าเพราะอะไร

"คุณทำให้หญิงชราตกใจหรือเปล่า?"

ได้ยินจ้าวหลี่ถามขึ้น หมื่นม่อม่อจึงได้สติ “เพียงแต่รู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง”

บนร่างบอบบางของหญิงสาว กระจายอยู่ด้วยรอยแผลเป็นตื้นลึกสลับกันไป

ด้วยสายตาที่เฉียบคมของยายวาน เธอจึงสามารถมองเห็นรอยแส้และรอยเข็มเล็กๆ จำนวนมากได้อย่างชัดเจน

ร่องรอยที่ร้ายแรงที่สุดคือรอยไหม้บนกระดูกสะบักด้านขวาของเขา ซึ่งดูเหมือนถูกเผาด้วยคีมที่ร้อนจัด

รอยแผลไหม้ที่นูนขึ้นมานั้นดูคล้ายตะขาบสีแดง

ร่างที่อยู่ตรงหน้าฉันดูสมจริงมากจนอาจทำให้ใครเชื่อว่ามันถูกทรมานในคุกจ้าวหยู

คุณยายว่านลังเล ไม่แน่ใจว่าจะถามดีหรือไม่

จ้าวหลี่เอ่ยปากขึ้นเองว่า “เป็นตอนอยู่ชายแดน ตั้งแต่เล็กจนโต พ่อแม่บุญธรรมคู่นั้นที่ชายแดน พอเมาแล้วไม่พอใจขึ้นมา ก็จะตี……ข้า”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป