ดวงจันทร์ลอยสูงอยู่บนท้องฟ้า และมีสายลมยามค่ำคืนพัดเบาๆ
ห้องนั้นอบอวลไปด้วยอากาศอบอุ่นและชื้น จ้าวหลี่นั่งลงในอ่างอาบน้ำที่เพิ่งจัดวางใหม่และถอนหายใจอย่างสบายใจ
แขนที่บาดเจ็บถูกห่ออย่างระมัดระวังด้วยผ้าซาตินชั้นหนึ่ง แล้ววางพาดไว้ที่ขอบอ่างอาบน้ำเพื่อป้องกันไม่ให้แผลเปียก
"คุณอาลีคะ อุณหภูมิน้ำเหมาะสมไหมคะ?"
หมื่นม่อม่อตักน้ำร้อนหนึ่งกระบวยราดลงบนบ่าของนาง แล้วถามขึ้นเบาๆ
“อืม!”
ขณะที่ไอน้ำลอยขึ้น จ้าวหลี่นอนอยู่บนขอบอ่างอาบน้ำอย่างมีความสุขราวกับแมวที่กำลังส่งเสียงครางอย่างสบายใจ
“ม่อม่อไม่ต้องเกรงใจถึงเพียงนั้น เรียกข้าว่าอาหลี่ก็ได้”
จ้าวหลี่ไม่เคยลังเลที่จะตอบกลับอย่างตรงไปตรงมาต่อผู้ที่แสดงความเมตตาต่อเธอ
"พิธีกรรมต้องไม่ถูกละทิ้ง"
หมื่นม่อม่อวางกระบวยตักน้ำลง แล้วหยิบผ้านุ่มที่ชุบสบู่กลิ่นเซียงเฝยขึ้นมาอีก จะถูหลังให้นาง
พอปัดเส้นผมที่สยายอยู่บนแผ่นหลังของนางออก หมื่นม่อม่อมือชะงักไปครู่หนึ่ง
จ้าวหลี่รู้สึกได้ นึกย้อนไปเล็กน้อยก็เข้าใจว่าเพราะอะไร
"คุณทำให้หญิงชราตกใจหรือเปล่า?"
ได้ยินจ้าวหลี่ถามขึ้น หมื่นม่อม่อจึงได้สติ “เพียงแต่รู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง”
บนร่างบอบบางของหญิงสาว กระจายอยู่ด้วยรอยแผลเป็นตื้นลึกสลับกันไป
ด้วยสายตาที่เฉียบคมของยายวาน เธอจึงสามารถมองเห็นรอยแส้และรอยเข็มเล็กๆ จำนวนมากได้อย่างชัดเจน
ร่องรอยที่ร้ายแรงที่สุดคือรอยไหม้บนกระดูกสะบักด้านขวาของเขา ซึ่งดูเหมือนถูกเผาด้วยคีมที่ร้อนจัด
รอยแผลไหม้ที่นูนขึ้นมานั้นดูคล้ายตะขาบสีแดง
ร่างที่อยู่ตรงหน้าฉันดูสมจริงมากจนอาจทำให้ใครเชื่อว่ามันถูกทรมานในคุกจ้าวหยู
คุณยายว่านลังเล ไม่แน่ใจว่าจะถามดีหรือไม่
จ้าวหลี่เอ่ยปากขึ้นเองว่า “เป็นตอนอยู่ชายแดน ตั้งแต่เล็กจนโต พ่อแม่บุญธรรมคู่นั้นที่ชายแดน พอเมาแล้วไม่พอใจขึ้นมา ก็จะตี……ข้า”