จ้าวหลี่เองก็ไม่รู้ว่าองครักษ์คนนั้นถูกวางตัวให้มาขวางนางหรือไม่ กันไม่ให้นางเข้าใกล้ห้องหนังสือ
แต่นางไม่ใส่ใจ และไม่คิดจะเข้าไปพัวพันกับความขัดแย้งระหว่างขั้วอำนาจ การเล่นงานตระกูลจ้าวก็เพียงถือโอกาสตามน้ำ
หาเงินใช้ชีวิตอย่างสงบสุขต่างหากคือเป้าหมายชีวิตของนาง
ภายใต้การนำขององครักษ์ นางกลับมาถึงเรือนพัก
จ้าวหลี่เห็นป้ายที่แขวนหน้าประตูเรือนก็ชะงัก
ลี่เยวี่ยน?
เมื่อคืนเรือนที่นางพัก ดูเหมือนไม่ได้แขวนป้าย และก็ไม่ได้ชื่อนี้กระมัง?
ครั้นก้าวเข้าไปในเรือนก็ต้องตะลึงอีกครา
เวลาเพียงไม่ถึงวัน เรือนแห่งนี้เปลี่ยนโฉมไปอย่างใหญ่หลวง
ในสวนปลูกไม้ดอกแปลกตาหายากเพิ่มขึ้นมากมาย บริเวณรากยังมีร่องรอยดินเพิ่งถูกขุดใหม่
บนชายคาระเบียงทางเดิน แขวนโคมไฟผ้าโปร่งบังตาตัดหมึกลูกแก้ว มุกดาหาร้อยระย้าเป็นพวง
สาวใช้หลายนางเข้าออกวุ่นวาย
ผิดจากเมื่อวานที่แม้จะวิจิตร แต่กลับไร้ซึ่งกลิ่นอายผู้คน ราวคนละที่
สตรีวัยกลางคนผู้หนึ่ง หน้าตาอ่อนโยนเปี่ยมเมตตา ยิ้มแย้มเดินเข้ามาต้อนรับ พลางทำความเคารพหนึ่งที “คุณหนูอาหลี่ กลับมาแล้วหรือ?”
ท่วงท่าและน้ำเสียงของนาง เป็นธรรมชาติและสนิทสนมราวกับคุ้นเคยกันมานาน
การตีสนิทเช่นนี้ ทำให้จ้าวหลี่ตอบสนองช้าไปครึ่งจังหวะ
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตนรับถ่ายทอดความทรงจำมาไม่ครบถ้วน หลงลืมคนคุ้นเคยบางคนไปหรือไม่
เห็นนางลังเล สตรีผู้นั้นจึงยิ้มกล่าว “ข้านามสกุลว่าน เจ้าคุณหนูเรียกข้าว่า แม่นมหว่าน เถิด ข้าดูแลรับใช้ในเรือนนี้ มีธุระอันใดก็สั่งได้”