จ้าวหลี่และเสิ่นเยี่ยนย่อตัวอยู่บนขื่อหลังคา
ขื่อแคบจนเสิ่นเยี่ยนต้องยันตัวครึ่งหนึ่ง ลอยอยู่เหนือจ้าวหลี่
แต่ต่อให้เขาจะสุภาพแค่ไหน ก็หนีไม่พ้นการสัมผัสกันบ้างเป็นธรรมดา
จ้าวหลี่ไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรมากนัก
เสิ่นเยี่ยนได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของยาโชยมาจากตัวนาง แผ่วหูแดงจับใจ
ทั้งคู่รออยู่นาน จนแน่ใจว่าเจ้าตัวเล็กตัวนั้นเดินห่างไปแล้ว เสิ่นเยี่ยนจึงพลิกร่างลงพื้นอย่างเบามือ
เขากางแขนรับจ้าวหลี่ลงมาให้ปลอดภัย แล้วทั้งคู่ก็ไม่รอช้า
ทบทวนตำแหน่งห้องครัวในความทรงจำ ขี้เกียจเดินอ้อม เปิดหน้าต่างปีนออกไปตรง ๆ
นอกหน้าต่างคือสวนเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง
ตระกูลจางมิใช่ตระกูลขุนนางใหญ่โตมีบรรดาศักดิ์ กลัวจะเกินฐานะ สวนจึงไม่ใหญ่โตอะไร
เดินลอดซุ้มประตูแกะสลัก มาถึงลานหลังบ้าน จ้าวหลี่จึงหยุดฝีเท้าลงอย่างกะทันหัน
ข้างส้วมหลังบ้าน เศษชิ้นเนื้อมนุษย์กระจัดกระจายอยู่จำนวนมาก
อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและกลิ่นเหม็นของไส้พุงในช่องท้อง
ผ้าที่ห่อศพไว้ ก็คือชุดอวี๋ฝูสีดำของจิ้งหนิงเว่ย
ศีรษะมนุษย์เปื้อนเลือดสามหัว วางเรียงกันเป็นรูปสามเหลี่ยมบนพื้น
บนศีรษะที่แข็งค้างไปด้วยความเจ็บปวดและความหวาดผวา กลับถูกวางตุ๊กตาผ้าที่เย็บจากเศษผ้าอย่างเล่น ๆ วางประกบไว้
ปากของศีรษะอ้าอู้อี้ แก้มนูนสองข้าง ข้างในยัดเศษหินกรวดเต็มไปหมด
ราวกับใช้ศีรษะพวกนี้เป็นของเล่นเล่นสนุก
จ้าวหลี่กัดฟันกรามแน่น
เสิ่นเยี่ยนนัยน์ตามืดหม่น กล่าวว่า “ไปเถอะ เดี๋ยวค่อยกลับมาเก็บศพให้พวกเขา”
ไม่ไกลนัก เห็นชายคาห้องครัวโผล่ออกมาที่มุมหนึ่ง