ผู้พิทักษ์รัตติกาลแห่งต้าจิ่ง

ตอนที่ 35 เศษเนื้อในหินโม่

6 นาที· 1.5K คำ

จ้าวหลี่และเสิ่นเยี่ยนย่อตัวอยู่บนขื่อหลังคา

ขื่อแคบจนเสิ่นเยี่ยนต้องยันตัวครึ่งหนึ่ง ลอยอยู่เหนือจ้าวหลี่

แต่ต่อให้เขาจะสุภาพแค่ไหน ก็หนีไม่พ้นการสัมผัสกันบ้างเป็นธรรมดา

จ้าวหลี่ไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรมากนัก

เสิ่นเยี่ยนได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของยาโชยมาจากตัวนาง แผ่วหูแดงจับใจ

ทั้งคู่รออยู่นาน จนแน่ใจว่าเจ้าตัวเล็กตัวนั้นเดินห่างไปแล้ว เสิ่นเยี่ยนจึงพลิกร่างลงพื้นอย่างเบามือ

เขากางแขนรับจ้าวหลี่ลงมาให้ปลอดภัย แล้วทั้งคู่ก็ไม่รอช้า

ทบทวนตำแหน่งห้องครัวในความทรงจำ ขี้เกียจเดินอ้อม เปิดหน้าต่างปีนออกไปตรง ๆ

นอกหน้าต่างคือสวนเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง

ตระกูลจางมิใช่ตระกูลขุนนางใหญ่โตมีบรรดาศักดิ์ กลัวจะเกินฐานะ สวนจึงไม่ใหญ่โตอะไร

เดินลอดซุ้มประตูแกะสลัก มาถึงลานหลังบ้าน จ้าวหลี่จึงหยุดฝีเท้าลงอย่างกะทันหัน

ข้างส้วมหลังบ้าน เศษชิ้นเนื้อมนุษย์กระจัดกระจายอยู่จำนวนมาก

อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและกลิ่นเหม็นของไส้พุงในช่องท้อง

ผ้าที่ห่อศพไว้ ก็คือชุดอวี๋ฝูสีดำของจิ้งหนิงเว่ย

ศีรษะมนุษย์เปื้อนเลือดสามหัว วางเรียงกันเป็นรูปสามเหลี่ยมบนพื้น

บนศีรษะที่แข็งค้างไปด้วยความเจ็บปวดและความหวาดผวา กลับถูกวางตุ๊กตาผ้าที่เย็บจากเศษผ้าอย่างเล่น ๆ วางประกบไว้

ปากของศีรษะอ้าอู้อี้ แก้มนูนสองข้าง ข้างในยัดเศษหินกรวดเต็มไปหมด

ราวกับใช้ศีรษะพวกนี้เป็นของเล่นเล่นสนุก

จ้าวหลี่กัดฟันกรามแน่น

เสิ่นเยี่ยนนัยน์ตามืดหม่น กล่าวว่า “ไปเถอะ เดี๋ยวค่อยกลับมาเก็บศพให้พวกเขา”

ไม่ไกลนัก เห็นชายคาห้องครัวโผล่ออกมาที่มุมหนึ่ง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป