“อักษรอะไรนะ?”
หวงหลี่กับเสวียนซวีจื่อมีหลินจวี่นั่งคั่นอยู่ตรงกลาง ฟังไม่ค่อยชัดนัก เลยถามอีกครั้ง
“อักษรวิญญาณ” เสวียนซวีจื่อมองจ้าวหลี่ สีหน้าเต็มไปด้วยความจริงจัง “หรือเรียกอีกอย่างว่า อักษรเถียน อักษรน้ำ”
หลินจวี่ตะลึงไปครู่หนึ่ง “อักษรเถียน? ที่ตามตำนานว่าสูญหายไปนานแล้ว ใช้สื่อสารระหว่างภพมนุษย์กับภพวิญญาณน่ะหรือ?”
“ใช่ เป็นอักษรที่มีเพียงวิญญาณเท่านั้นที่อ่านออก”
เสวียนซวีจื่อยืดคอออกไป พยายามจะมองให้ชัด
“อักษรแบบนี้มีจริงด้วยหรือ?”
หรือว่ามันจะกลับมาปรากฏอีกครั้งจากมือหลานสาวแท้ ๆ ของเขา
เพิ่งจะรู้สึกดีใจได้ไม่นาน หลินจวี่ก็ผุดขึ้นมาได้อีกครั้งว่าพวกเขาตัดขาดกันแล้ว เด็กคนนี้ไม่เหลือความเกี่ยวข้องใด ๆ กับพวกเขาอีกต่อไป
สิ่งที่เกิดขึ้นบนที่นั่งผู้ชมด้านข้าง จ้าวหลี่ไม่รู้
หลังจากสลักอักษรวิญญาณลงบนแผ่นหิน เธอก็หันไปมองเสิ่นเยี่ยนที่อยู่ข้างกาย
เสิ่นเยี่ยนพยักหน้าให้เป็นเชิงเข้าใจ หลูจ้าวนำพาผู้คุมเรือนจำลากคนสองคนที่อ่อนระโหยโรยแรงมาด้วยตนเอง
คนสองคนนั้นก็คือหลินหลานและท่านจอหวัง
รู้ว่าวันนี้จะมีคนดูอยู่มาก ถึงกับจัดให้อาบน้ำชำระล้างตัวให้สะอาด เปลี่ยนเสื้อนักโทษที่สะอาดให้
ภายนอกดูไม่เห็นร่องรอยบาดแผล แต่จ้าวหลี่รู้ดี คนสองคนนี้พังยับเยินไปหมดแล้ว
คนสองคนถูกฉุดเข้ามาในวงเชือกแดง นอนหมอบอยู่กับพื้นเหมือนสุนัขตาย
ใต้ชุดนักโทษของหลินหลานแทบไม่มีที่ใดดี ๆ เหลืออยู่เลย มีเพียงใบหน้าเท่านั้นที่ยังคงสมบูรณ์ เพราะจ้าวหลี่สั่งไว้ให้เก็บรักษาไว้
นางล้มลงบนพื้น สติจึงค่อย ๆ ฟื้นกลับมา
“ท่า...ท่านพี่”
เล็บทั้งสิบนิ้วของหลินหลานถูกถอนออกจนหมด
มือที่แข็งไปด้วยสะเก็ดเลือด ขยับแม้เพียงนิดก็เจ็บปวดราวกับใจจะขาด