แมวขาวกระโดดขึ้นมาทันที แมวฆ่าได้แต่ดูถูกไม่ได้!
ให้ตายสิ ฉันจะฆ่าแก!
แมวขาวเหมือนเสียสติไปชั่วขณะ ไม่สนใจไป๋เยาเยาแล้ว ตรงเข้าข่วนหมาตัวน้อยหนึ่งที หมาตัวน้อยหลบไปได้อย่างเฉียดฉิว สีหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อและเจ็บปวด
แกตีฉัน! แกตีฉันได้ยังไง!
ขนของแมวขาวตั้งชันไปทั้งตัว พลาดไปทีหนึ่งก็พุ่งเข้าหาอีกครั้ง!
"โฮ่งๆ แง่ๆ โฮ่งๆ!"
"เหมียว!"
"โฮ่ง แง่ๆ โฮ่งๆ!"
"เหมียว!"
สัตว์สองตัว ตัวหนึ่งวิ่งหนี ตัวหนึ่งไล่ตาม ไป๋เยาเยายืนงงอยู่กับที่ ไม่มีใครสนใจ
"พี่เยา อย่าเสียใจไปเลย หมาตัวน้อยก็เป็นฮัสกี้นะ มีวันนี้...การแสดงแบบนี้ เอ่อ...ก็ถือว่าดีแล้วล่ะ"
เพ่ยฉีแอบเลี้ยงหมาตัวน้อยมาหลายเดือน เลยอดไม่ได้ที่จะเข้ามาปลอบ กลัวว่าพี่เยาจะเสียหน้ามากเกินไปแล้วคิดสั้นทิ้งหมาตัวน้อยไปซะก่อน
ไป๋เยาเยาถอนหายใจลึก มองดูแมวกับหมา ที่ยังวิ่งไล่กันอยู่ แล้วพูดว่า "ไม่ต้องไปยุ่งกับสองตัวนั้นก่อน เดินสำรวจรอบหนึ่ง กำจัดซอมบี้ให้เรียบร้อยก่อน"
เพ่ยฉีพยักหน้า "โอเค แค่ไม่ทิ้งหมาตัวน้อยก็พอ"
ไป๋เยาเยา: ಥ_ಥ มันช่วยชีวิตฉันไว้ ฉันทิ้งไม่ลงหรอก
"ไม่ใช่สิ ไหงมีซอมบี้แค่ไม่กี่ตัวแบบนี้ล่ะ?" เสี่ยวหมี่บ่น
ทั้งวิลล่า มีซอมบี้แค่ 6 ตัว ยังเป็นแค่ระดับหนึ่งหรือระดับสองอีกต่างหาก ศพซอมบี้มีอยู่เยอะ แต่แก่นคริสตัลถูกขุดออกไปหมดแล้ว