ไป๋เยาเยาเห็นซือเหนียนกัดฟันอดทนกับความเจ็บปวดที่ไหล่ของเขา ก็รู้สึกดีใจขึ้นมาทันที
ไอ้หนูเอ๊ย มาทำเป็นเจ็บปวดแสร้งทุกข์ทนต่อหน้าฉัน ไปฝึกฝนอีกหลาย ๆ ปีเถอะ
หลังจากไป๋เยาเยาเดินวนไปรอบ ๆ ก็พบหลี่เผิงเหลียงและคนอื่น ๆ "ฉันจะกลับไปแล้ว พวกเธอว่ายังไง ยังกลับไปได้อีกไหม?"
หลี่เผิงเหลียงและคนอื่น ๆ ส่ายหน้าอย่างจนใจ "ดูเหมือนจะกลับไปไม่ได้ พวกเราไม่รู้ว่าทำไมถึงมาอยู่ในโลกนี้ ถึงแม้ยุคสิ้นโลกจะจบลงแล้ว ก็ควรจะกลับไปไม่ได้"
ไป๋เยาเยาพยักหน้า รู้สึกเสียดายเล็กน้อย
"ไม่เป็นไร พี่เยา ช่วยบอกพี่จิ้งอวี้ให้ที พวกเราหน่วยดึกดื่นยังมีชีวิตอยู่! และได้ติดตามพี่เยาผู้เป็นไอดอลของเรา ผ่านพ้นยุคสิ้นโลกอีกยุคหนึ่งได้สำเร็จ!
พวกเราไม่มีญาติพี่น้องอะไรแล้ว ญาติทั้งหมดที่มีก็คือพวกพี่น้องที่อยู่ด้วยกัน และการมีชีวิตอยู่ในโลกนี้ก็ไม่เลว"
หลี่เผิงเหลียงคิดได้เปิดกว้าง
ไป๋เยาเยาคิดตาม ก็จริง คนที่รักที่สุดอยู่ข้างกาย จะกลับไปหรือไม่กลับไปก็มีความหมายอะไร ก็เลยพยักหน้า
จริง ๆ แล้วเคยถามเฉียนตั๋วตั๋วไปแล้ว ว่าสามารถเอาพวกเขาใส่ในมิติส่วนตัวของตัวเองและพากลับไปด้วยกันได้ไหม
แต่เฉียนตั๋วตั๋วบอกว่า การนำคนข้ามมิติเวลา ต้องใช้พลังงานสูงมาก
เป็นไปได้ว่าจะต้องเป็นหนี้เพิ่มขนาดนี้อีกหลายเท่า
ไป๋เยาเยาจึงล้มเลิกความคิดนี้ทันที ปล่อยไว้ก่อนจนกว่าจะร่ำรวย แล้วค่อยว่ากัน บางทีอาจจะมีโอกาสได้กลับมาที่โลกนี้ก็ได้