ไม่รู้ตัวเลยว่าเวลาผ่านไป 5 นาทีแล้ว
ลู่จือชิวพบว่าค่าความรู้สึกพุ่งถึง 100 มีหวังเก็บให้ครบ 300 ได้ในครั้งเดียว!
แต่แล้ว...
——【ติ๊ง โฮสต์โปรดทราบ ระบบระดับหนึ่งสามารถเก็บค่าความรู้สึกจากคนคนเดียวได้เพียง 100 แต้มต่อวัน】
ยังมีข้อจำกัดแบบนี้ด้วย
ลู่จือชิวหงุดหงิดอยู่ในใจ แต่ก็ทำได้แค่ยอมรับ
เมื่อเก็บค่าความรู้สึกจากเย่จวินเพิ่มไม่ได้ ลู่จือชิวก็หมดอารมณ์จะแสดงต่อ เธอหาวแล้วแกล้งทำเป็นง่วง
“ที่รัก ฉันง่วงแล้ว จะนอนแล้วนะ เธอก็รีบนอนด้วยล่ะ”
รีบจบสายแล้วเปลี่ยนเป้าหมายดีกว่า
...
——ห้องเช่า
เย่จวินรู้สึกเสียดาย ในใจคิดว่านี่เพิ่งผ่านไป 5 นาทีเอง แต่ที่รักง่วงแล้ว เขาสงสารเธอจนพูดรั้งไว้ไม่ลง
“ที่รัก ฉันจะรีบนอนนะ”
คนในไลฟ์ต่างรู้สึกว่ายังดูไม่จุใจ พากันส่งของขวัญเพื่อขอให้สตรีมเมอร์ “ต่อเวลา”
เย่จวินไม่หวั่นไหว กดวางสายวิดีโออย่างเด็ดขาด
“พวกนายที่ไม่เคยมีแฟนคงคุยกันไม่รู้เรื่อง เธอง่วงแล้ว ต้องพักผ่อน”
“พอเรื่องนี้เถอะ มีใครอยากลงแรงก์อีกไหม ตอนนี้สตรีมเมอร์ไฟแรงสุด ๆ ยังเล่นต่อได้!”
——สตรีมเมอร์ แฟนบอกให้พักแล้ว ทำไมนายไม่ไปพักล่ะ?
“โธ่ ก็ต้องหาเงินเลี้ยงครอบครัวนี่นา พวกนายไม่ได้บอกว่าอย่าปล่อยให้เธอแพ้เหรอ เพื่ออนาคตของฉันกับเธอ ฉันก็ต้องหาเงินให้ได้เยอะ ๆ!”
เย่จวินมั่นใจมาก
เพราะเขามี【ระบบความชำนาญเกมแอลโอแอล】
ทุกครั้งที่เล่นเกมหนึ่งตา ระดับฝีมือ การอ่านเกม เทคนิคเก็บครีป และความชำนาญในแชมเปียนแต่ละตัวจะเพิ่มขึ้นได้ไม่จำกัด
สรุปง่าย ๆ คือ ยิ่งเล่นมาก เขาก็ยิ่งเก่ง
...
——หมู่บ้านเจ๋อกุ้ย
ลู่จือชิววางสายจากเย่จวิน แล้วมองหาเหยื่ออีกสองคนที่ยังไม่นอนตอน 4 ทุ่ม...
เจอแล้ว!
เธอมองนักศึกษาชายที่มีป้ายกำกับว่า【178, 19 ปี, นักศึกษาชาย, ลูกเศรษฐี, 1216】
นักศึกษามักนอนดึก เวลานี้ต้องยังไม่นอนแน่ ๆ
เธอกดเปิดประวัติแชตดู
โยวโยวลู่หมิง: ที่รัก เรียนเหนื่อยไหม เดี๋ยวฉันสั่งชานมให้แก้วหนึ่งนะ
นักศึกษาชาย: จะให้ที่รักจ่ายเงินได้ยังไง
【โอนเงิน 520】
【ปฏิเสธ】
ลู่: ที่รัก ฉันมีเงินนะ
นักศึกษาชาย: ไม่เป็นไร รับไว้เถอะ
【โอนเงิน 520】
【ปฏิเสธ】
ลู่: ไม่ได้ เธอก็เป็นนักศึกษาเหมือนกัน จะเอาเงินเธอได้ยังไง~
นักศึกษาชาย: ที่บ้านให้เงินใช้เยอะพออยู่แล้ว ไม่ต้องประหยัดให้ฉันหรอก เอาแบบนี้ ฉันให้เงินเธอ แล้วต่อไปเธอเหมาชานมให้ฉันเลย ดีไหม?
ลู่: ได้เหรอ?
นักศึกษาชาย: ได้สิ รับไว้เถอะ เดี๋ยวเธอสั่งให้ฉันเลยนะ ฉันอยากเอาไปอวดรูมเมต
ลู่: ได้เลย เดี๋ยวฉันสั่งให้นะ~
ลู่จือชิวพบว่าเจ้าของร่างเดิมใจกว้างอยู่เหมือนกัน สั่งชานมราคาสามสิบกว่าหยวน แถมยังใส่ใจเขียนหมายเหตุว่า “อย่าหวานมาก”
รายละเอียดเล็ก ๆ พวกนี้แสดงให้เห็นว่าเจ้าของร่างเดิมรู้จักอีกฝ่ายดี
เป็นอย่างที่คิด
ต่อมานักศึกษาชายส่งรูปชานมที่ใส่หมายเหตุไว้ บอกว่าเพื่อนร่วมห้องอิจฉากันใหญ่ จากนั้นยอดโอนก็เพิ่มจาก 520 เป็น 5,200
ครั้งนี้เจ้าของร่างเดิมไม่ได้ปฏิเสธ รับเงินไว้อย่างไม่สะทกสะท้าน
ลู่จือชิวอดนับถือเจ้าของร่างเดิมไม่ได้ ช่างรู้จักรีดเงินจริง ๆ
เงิน 5,200 ถ้าเอาไปซื้อชานมทั้งหมดก็คงได้เป็นร้อยแก้ว นักศึกษาชายเองก็ไม่ได้ชอบดื่มชานมมากนัก เดือนหนึ่งดื่มไม่หมดแน่
อย่างน้อย 4,500 ก็คงกลายเป็นเงินที่เจ้าของร่างเดิมเอาไปใช้
ลู่จือชิวถอนหายใจยาว ในเมื่อรับช่วงทุกอย่างจากเจ้าของร่างเดิมมาแล้ว เธอก็ต้องรับมืออย่างระมัดระวัง
เพราะในเนื้อเรื่องเดิม เจ้าของร่างเดิมตกเบ็ดนักศึกษาชายคนนี้นานที่สุด ถึง 4 ปีเต็ม ส่วนเหยื่อคนอื่น ๆ ทยอยพังกันไปหมด มีแค่นักศึกษาชายคนนี้ที่ยังมั่นคง
เจ้าของร่างเดิมถึงขั้นคิดจะลงเอยกับเขาแล้ว แต่จู่ ๆ นักศึกษาชายก็ดันมีคู่หมั้นที่ครอบครัวเลือกไว้ให้
คู่หมั้นรู้เรื่องเจ้าของร่างเดิม จึงสืบจนรู้ว่าเธอทำอะไรไว้บ้าง ก่อนส่งเธอเข้าโรงพยาบาลจิตเวช
ซี้ด!
ลู่จือชิวไม่มีทางยอมรับจุดจบแบบนี้เด็ดขาด!
เธอรู้ว่านักศึกษาชายไม่เคยมีแฟน แม้จะเป็นลูกเศรษฐี แต่ที่บ้านเลี้ยงแบบประหยัด ทุกการใช้จ่ายถูกจำกัดอย่างเข้มงวด
เงินใช้ต่อเดือนมากที่สุดก็แค่ 5,000
อย่าเห็นว่าในแชตพูดจาดูดี บอกว่าไม่มีเงินเมื่อไรก็ขอที่บ้านได้
ความจริงคือเวลาที่เงินหมด นักศึกษาชายต้องไปทำงานพิเศษหาเงิน แถมยังไม่กล้าบอกที่บ้านด้วยซ้ำ
เงิน 5,200 นี้ต้องเป็นเงินเก็บทั้งหมดของเขา ยกให้เจ้าของร่างเดิมไปหมด แบบนี้คงต้องไปทำงานจนกินแกลบแน่
ลู่จือชิวคิดวิธีได้แล้ว
เธอเอาเงินที่นักศึกษาชายส่งมาไปเลี้ยงดูเขากลับ ค่าความรู้สึกจะได้พุ่งเข้ามาไม่หยุดเลยไม่ใช่เหรอ?
ดีที่เจ้าของร่างเดิมเคยได้ที่อยู่ของนักศึกษาชายมา สั่งอาหารไปส่งถึงได้
ลู่จือชิวตัดสินใจทำไปก่อนแล้วค่อยบอก สั่งอาหารมื้อดึกให้เขาโดยไม่ส่งข้อความหาแม้แต่ข้อความเดียวระหว่างนั้น
เธอตั้งใจจะให้นักศึกษาชายเป็นฝ่ายทักมาถามก่อน
ระหว่างที่ยังมีเวลา ต้องหาเหยื่อรายถัดไปมาเก็บค่าความรู้สึก
เจอแล้ว!
——180, 27 ปี, หมอ, หมอประจำตัว, 0505
ตัวเอกหมอเทวดาลงเขา ตอนนี้เนื้อเรื่องกำลังดำเนินถึงช่วงที่หมอเทวดาเพิ่งลงเขา มาถึงสถานีแล้วกระเป๋าถูกขโมย
เจ้าของร่างเดิมบังเอิญพบเขา จึงช่วยจ่ายค่าเช่าห้องให้ตามอัธยาศัย
หมอเทวดาไปหาศิษย์พี่หญิงให้ช่วยเหลือ ศิษย์พี่หญิงใช้เส้นสายฝากเขาเข้าทำงานในโรงพยาบาลเอกชน
แต่โรงพยาบาลเอกชนยึดผลกำไรสูงสุดเป็นหลัก หมอเทวดาไม่ยอมสั่งตรวจเพิ่ม จึงถูกกลั่นแกล้ง
หมอเทวดาลาออกแล้วจากไป ตอนนี้กำลังตั้งแผงรักษาคนไข้ ใช้ชีวิตแบบมื้อหนึ่งยังไม่รู้จะมีมื้อถัดไปหรือเปล่า
ใกล้ถึงกำหนดจ่ายค่าเช่าเดือนหน้าแล้ว
หมอเทวดายังรวบรวมเงินไม่ครบ เขามีศักดิ์ศรี ไม่อยากขอความช่วยเหลือจากศิษย์พี่หญิงอีก อยากพึ่งตัวเอง
ในบรรดาเหยื่อทั้งหมดของเจ้าของร่างเดิม ความขัดแย้งระหว่างเธอกับหมอเทวดานับว่าเบาที่สุด
ก็แค่หลังจากหมอเทวดาประสบความสำเร็จ เจ้าของร่างเดิมคอยยกบุญคุณมาทวงบุญคุณ ใช้ศีลธรรมกดดันให้หมอเทวดารักษาให้ฟรีเพราะเห็นแก่ความช่วยเหลือในอดีต แถมยังให้ปลอมประวัติการรักษาอีก
ลู่จือชิวเปิดดูประวัติแชตตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา
ข้อความล่าสุดคือเมื่อ 3 วันก่อน
โยวโยวลู่หมิง: คุณหมอ ทำงานที่โรงพยาบาลเป็นยังไงบ้าง?
หมอเทวดา: ก็โอเค โรงพยาบาลค่อนข้างยุ่ง
ลู่: คุณหมอต้องพักผ่อนให้มาก ๆ นะ คุณหมอเป็นนางฟ้าในชุดขาว ต้องดูแลร่างกายให้แข็งแรงก่อน ถึงจะรักษาคนไข้ได้มากขึ้น
หมอเทวดา: คุณคิดแบบนั้นจริง ๆ เหรอ?
ลู่: แน่นอน จริง ๆ แล้วฉันนับถือคุณหมอมาก ฝันมาตลอดว่าอยากเป็นเพื่อนกับคุณหมอ ต่อไปถ้าป่วยจะได้มาหาหมอได้ตลอด
ลู่: ฉันเห็นแก่ตัวแบบนี้ คุณหมอยังอยากเป็นเพื่อนกับฉันอยู่ไหม?
หมอเทวดา: แน่นอน คุณเป็นเพื่อนคนแรกที่ฉันรู้จักตั้งแต่มาถึงเมืองนี้ ฉันรับปาก ไม่ว่าคุณจะมาหาหมอเมื่อไร ฉันจะตรวจให้ก่อนเสมอ!
ลู่: จริงเหรอ? ฉันจะถือเป็นคำพูดจริง ๆ นะ!
หมอเทวดา: ถือเป็นคำพูดจริงได้เลย
ลู่: งั้นคุณแย่แล้วนะ ฉันความจำดีมาก ชาตินี้จะมาหาคุณคนเดียวเลย
หมอเทวดา: ยินดีต้อนรับเสมอ ไว้ค่อยคุยกัน มีคนไข้มาอีกแล้ว
บทสนทนาจบลงตรงนี้
ลู่จือชิวรู้ว่าหมอเทวดาอยู่โรงพยาบาลได้แค่สัปดาห์เดียว!
วันนี้ก็สิ้นเดือนแล้ว แปลว่าหมอเทวดาตั้งแผงมาอย่างน้อยครึ่งเดือน ต้องเจอทั้งความอบอุ่นและความเย็นชาของผู้คนมาบ้างแล้วแน่ ๆ
ถ้าเธอยื่นมือช่วยในตอนนี้...
ลู่จือชิวมีช่องทางติดต่อเจ้าของห้องเช่าอยู่แล้ว จึงส่งข้อความไปถามเรื่องค่าเช่า พอรู้ว่ายังไม่ได้จ่าย เธอก็ตัดสินใจต่อสัญญาให้อีกครึ่งปีทันที
ที่จริงเจ้าของร่างเดิมก็ใจดำเหมือนกัน ถึงหาห้องที่ค่าเช่าเดือนละ 3,000 หยวนให้หมอเทวดา
แก่นแท้ก็คืออยากดูเรื่องสนุก
ตามเนื้อเรื่องเดิม ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างที่เจ้าของร่างเดิมคิดไว้จริง ๆ หมอเทวดาถูกไล่ออกเพราะจ่ายค่าเช่าไม่ไหว
หลังจากเร่ร่อนอยู่นานกว่าหนึ่งเดือน ในที่สุดหมอเทวดาก็ช่วยมหาเศรษฐีเกษียณที่กำลังรำไทเก๊กอยู่ในสวนสาธารณะยามเช้าไว้ได้
จากนั้นชีวิตก็พุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด