คำพูดของไป๋เยว่แทบทำให้เจี่ยนอวี่กระดากอายขึ้นมา เขาเองก็มีด้านมืดอยู่ในใจจริง ๆ หรือว่านางจะรู้แล้ว? ไม่น่าจะเป็นไปได้กระมัง
ใช่แล้ว เป็นไปไม่ได้ เจี่ยนอวี่พลันยืดแผ่นหลังตรง เอ่ยอย่างสงบนิ่งว่า “ข้าทำทุกอย่างอย่างเปิดเผยมาโดยตลอด ทว่าเรื่องบนโลกนี้ใช่ว่าจะบอกผู้อื่นได้ทั้งหมด”
คำพูดนี้มีความหมายลึกซึ้ง ไป๋เยว่กำลังจะซักถามต่อ เจี่ยนอวี่ก็โน้มกายลงมาเสียก่อน
ยามนี้ไป๋เยว่านั่งอยู่ ส่วนเจี่ยนอวี่ยืนอยู่ เมื่อเขาก้มตัวลง เส้นผมดำสลวยยาวสล้างก็ห้อยลงมา หลายเส้นแตะลงบนใบหน้าของไป๋เยว่พอดี
ใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้ามาใกล้กะทันหัน ไป๋เยว่ได้ยินเพียงเสียงหัวใจตนเต้นตึกตัก นางยื่นมือคว้าเส้นผมที่ตกลงบนแก้มมาหยิบหนึ่ง ก่อให้เกิดความรู้สึกคันยุบยิบ
“พูดจาดี ๆ” ไป๋เยว่ยื่นมือดันเขา “อย่าเข้ามาใกล้เพียงนี้...”
เจี่ยนอวี่ดูจะเข้าใจเสน่ห์ของตนเองเป็นอย่างดี ไม่เพียงไม่ขยับถอยห่างตามแรงผลัก กลับยิ้มออกมาเสียด้วย
ดวงตาคู่นั้นของเจี่ยนอวี่งดงามนัก เป็นดวงตากลมโตสองชั้น ขนตายาวหนาราวกับพัดขนนก เมื่อเขายิ้ม หางตาก็ยกขึ้นเป็นส่วนโค้งงาม ทำให้แววตาดูเปี่ยมด้วยความอ่อนโยนขึ้นมาเอง
“เยว่เอ๋อร์” เจี่ยนอวี่มองเข้าไปในดวงตาของไป๋เยว่ เอ่ยเสียงอ่อนโยนว่า “เจ้าอยากให้ข้าเปิดใจต่อกัน ในฐานะใดหรือ คู่หมั้นกระนั้นหรือ?”
เมื่อสบดวงตาคู่งาม ไป๋เยว่พยายามสงบใจ ก่อนส่ายหน้าเล็กน้อย “มะ...ไม่กล้า”
“มีสิ่งใดให้ไม่กล้า เรื่องสมรสของเราท่านปู่เป็นผู้กำหนด คู่หมั้นเช่นเจ้า ข้าก็ยอมรับแล้ว ย่อมถูกต้องชอบธรรม” เจี่ยนอวี่ยิ้มบาง ๆ แล้วขยับเข้ามาใกล้อีกนิด “ทว่าเยว่เอ๋อร์ เจ้ากล้าพูดหรือว่าเจ้าเปิดใจต่อข้า ไม่มีสิ่งใดปิดบังเลย?”