“มารวมตัวกันทำอะไรกันอยู่หรือ?” เจี่ยนอวี่เห็นแล้วก็แปลกใจ ในห้องไม่เพียงมีไป๋เยว่กับเพ่ยฉี ยังมีสาวใช้จากจวนเจี่ยนที่ติดตามมาด้วยอีกคน กระทั่งสาวใช้หลายคนจากคฤหาสน์เยี่ยนหมิงก็อยู่ที่นี่ ทุกคนกำลังลุกขึ้นอย่างลนลาน ดูท่าเมื่อครู่คงนั่งล้อมโต๊ะกันเป็นวง
พอมองอีกครั้งก็เห็นว่าสาวใช้ทั้งหลายตาแดงก่ำ นี่เพิ่งร้องไห้กันมาหรือ?
เจี่ยนอวี่ถามอย่างประหลาดใจว่า “เกิดอะไรขึ้นหรือ เยว่เอ๋อร์ เจ้ากำลังตั้งกฎกับพวกนางอยู่หรือ?”
ดูแล้วก็ไม่เหมือนกำลังสั่งสอนคน ไม่เคยเห็นวงน้ำชาที่สาวใช้นั่งล้อมวงกับนายหญิงแล้วถูกอบรมกันมาก่อน
“เปล่า ข้าจะทำเช่นนั้นได้อย่างไร ข้าเป็นคนใจดีถึงเพียงนี้” ไป๋เยว่หัวเราะกลบเกลื่อนแล้วลุกขึ้น ส่งสายตาให้เพ่ยฉี “วันนี้พอแค่นี้ก่อน โมอี้มีธุระกับข้า พวกเจ้ากลับไปก่อนเถิด”
สีหน้าของเหล่าสาวใช้ล้วนเต็มไปด้วยความอาลัย แต่ไม่กล้าพูดมากต่อหน้าเจี่ยนอวี่ จึงทยอยคำนับแล้วถอยออกไป
เจี่ยนอวี่มองอย่างเคลือบแคลง รอจนสาวใช้ทุกคนออกไปแล้ว เพ่ยฉีก็กำลังจะตามไป เขาจึงเอ่ยขึ้นในที่สุดว่า “หยุดก่อน”
เพ่ยฉีจำต้องยืนอยู่กับที่
“เล่ามาว่าเกิดอะไรขึ้น” เจี่ยนอวี่มองนาง “เจ้าเป็นคนข้างกายเยว่เอ๋อร์ นางถึงกับสั่งสอนเจ้าเชียวหรือ?”
เพ่ยฉีส่ายหน้ารัว “เปล่าเจ้าค่ะ”
“ถ้าเช่นนั้นร้องไห้ทำไม ตาแดงไปหมดแล้ว”
สาวใช้น้อยผู้น่าสงสารอย่างเพ่ยฉีทนแรงกดดันของเจี่ยนอวี่ไม่ไหว เกือบจะร้องไห้ออกมาอีกครั้ง
ไป๋เยว่ถอนหายใจแล้วดึงเพ่ยฉีมา “พอเถิด ไม่มีอะไรหรอก เมื่อครู่ข้าเล่านิทานให้พวกนางฟัง”